Dag 133: dinsdag 8 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Nog even een woordje over Potimaó en Lagos, twee havens in de Algarve die we met de auto bezochten.
-Portimaó is volgebouwd met moderne complexen en het lijkt dat het beleid de architectonisch interessante gebouwen heeft laten slopen ten behoeve van deze modernisering. Een boot jachthaven werd geopend aangrenzend aan het Praia da Rocha en de fascinerende aanblik van de vele boten voor anker en een keur aan bars en restaurants trekken de aandacht. When approaching the town from the direction of Faro there is a choice of two bridges to cross. Bij het naderen van de stad uit de richting van Faro is er een keuze van twee bruggen. The old one runs along past the harbour but we would recommend take the new bridge. De oude loopt langs de haven, maar we zouden adviseren de nieuwe brug te nemen. It is so well balanced in design that it can be seriously considered among the most pleasing bridges to the sight built in Portugal in the 19th Century. On the river front many different boat tours and deep sea-fishing outings can be booked. Het is een zo goed gebalanceerd ontwerp dat het serieus kan worden beschouwd als een van de meest aangename bruggen in Portugal gebouwd in de 19e eeuw. Op de rivier kan je een groot aantal verschillende boottochten maken en diepzee-vistochten kunnen worden geboekt, ook aangenaam om het allemaal te bekijken van op een terrasje met een lekkere sangria.
-In Lagos vind je kleinschaligheid, gezellige terrasjes, vriendelijke bevolking en unieke en schone stranden.Lagos wordt omringd door zeven speciale zandstrandjes die elk zijn omgeven door schilderachtige rode of goudgele rotsen. Vanaf de beroemdste van deze rotsformaties, de Ponta de Piedade, heb je zicht op een aantal van deze standjes en kan het zomaar gebeuren dat je een school dolfijnen voorbij ziet zwemmen.Lagos zelf is op heuvels gebouwd en kijkt via de boulevard met palmen uit over de baai en op de vissers- en de jachthaven. De binnenstad heeft nog steeds het originele stratenpatroon, de historische gebouwen en de 800 jaar oude stadsmuren.
-We deden Roger’s eerste liefde een winterjas aan, namen afscheid van de Engelse zeiler, die een oogje in het zeil houdt zodat de Antidote zich niet te eenzaam zou voelen tot onze terugkomst, als alles verloopt naar plan in november.

Lagos samen met Kate en Roger van de Ruby Tuesday

Gretel komt ook nog even goedendag zeggen.

Dag 132: maandag 7 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Achter ons ligt een Engelsman en hij blijft hier het ganse jaar om aan zijn boot te werken. Roger ging met hem praten en hij gaat een oogje in het zeil houden tot we terug zijn. Dit geeft wel een geruststelling zeker voor de Kapitein.
Vandaag hadden we nog heel wat rond te vragen en we reden naar de havens Portimaó en Lagos om wat info in te winnen in verband met overwinteringprijzen en lifting uit het water voor het onderhoud van de boot in de lente. Wat een enorme prijsverschillen ondanks dat het allemaal in de Algarve is en niet ver van elkaar. Ook zouden we graag een bimini laten maken om ons meer te beschermen tegen de zon, want het is hier veel te warm. We hebben wel gekozen om te zeilen in het zuiden, maar het kan toch zo stikkend heet zijn. Dan nog vlug naar een andere zeilmaker ons aangeraden door onze Engelse achterbuur, zal ik maar zeggen, in Boliqueime maar die was niet thuis. Morgen als we naar de luchthaven rijden komen we er voorbij en kunnen we even binnenspringen. Het is wel de moeite links en rechts te informeren want ze denken dat zeilers geld genoeg hebben nochtans verplaatsen we ons zo veel mogelijk op de wind.
In Lagos hebben we Gretel en Ruby Tuesday verrast. We weten dat dit hun thuishaven is en aangezien we er toch waren klopten we even aan. Wat waren ze blij ons te zien en nu is het echt tot volgend jaar. Vrijdag vliegen zij ook naar huis. Ja en voor ons is het ook gedaan.

Eeven iets drinken tegen de rotswanden. Je moet er maar aan denken.







Nog enkele mooie foto's van Saó Vicente
















En toch is er één klein strandje tussen de grillige rotsen.

Dit is de trip die we gedaan hebben met de auto.








Aan de vuurtoren is er eveneens plaats voor fietsers, maar eerst moet je klimmen en klimmen met wind op kop en we hebben geen enkele fietser gezien.










De zee beukt tegen de enorme rotspartijen en geven dit mooie beeld.








En hier is dan eindelijk de vuurtoren van Saó Vicente.







Voor sommige mensen zijn zulke rotspartijen gevaarlijk.

Enkele foto's op het plateau Saó Vicente waar we 5 jaar geleden 2 maal voorbij gezeild zijn en wilden het nu ook eens van bovenuit bekijken. Adembenemend en ondanks de warmte: fris. Daar is altijd wind en meestal Noordenwind. Het einde van de wereld dacht men vroeger.

En waar is de fotograaf?

Wie wil hier wonen? Ik wind het een beetje benauwend.

Links op de achtergrond zie je het hellende huis nog eens.

Enkele foto's van het mooie kleine dorpje Aljezur op weg naar Saó Vicente

Dag 131: zondag 6 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
5 Jaar geleden hebben we Saó Vicente met de boot 2 maal gerond nu wilden we dit ook eens van op het land ronden. Via Portimaó, Lagos, Aljezur, waar we op het pleintje onder de bomen picknickten, reden via naar Sagres naar de rots met de vuurtoren van Saó Vicente, het meest zuidwestelijke punt van het Iberisch eiland, waarvan men heel, heel lang geleden dacht dat dit het einde van de wereld was. Een 200 km hebben we gereden en genoten van het landschap. In het binnenland is het zoals verwacht dor en heel warm: geen landbouw, noch veeteelt, alleen toerisme. Maar aan de kust, een 100 meter boven de zeespiegel, grillige loodrechte rotspartijen waar altijd een stevige wind waait . Als je Saó Vicente wilt ronden moet je rekening houden met de wind, die meestal uit het noorden komt met hoge golven zoals we reeds ondervonden. Ondanks de warmte bezorgde Saó Vicente door de sterke wind ons een koud gevoel en kun je een pull gebruiken.