Dag 32: zaterdag 30 mei 2009: Port Leucate.
Gisteren was het zeer mooi weer, blauwe lucht en rond de 30 °. We dachten nu zal het eindelijk standvastig weer worden, maar in de loop van de voormiddag werd het weeral bewolkt.
Roger gaf de boot een flinke beurt, Frieda en ik gingen nog even langs de winkels om nog wat souvenirs te kopen en wat voorraad in te slaan, want morgen is het Pinksterweekend. Romain fietste langs het strand en probeerde wat te zonnen tussen de wolken door. Koud was het niet, maar als je in het Zuiden bent verwacht je mooi weer.
’s Avonds nog een laatste sprankelende aperitief, een lekkere maaltijd en een afsluitertje met een heerlijk Frans gebakje. Ik probeerde het voor de lijn nog tegen te houden, maar Frieda gaf niet op. Diëten zal dus voor de volgende weken zijn.
zaterdag 30 mei 2009
Op de binnenkoer van de Kathedraal verblijven deze ganzen. Ik mocht niet binnen: te veel bloot.
Zoals je wel kunt denken een zicht op de haven van Barcelona waar we volgende week een plaatsje proberen te veroveren.
Elke weet wel waar het lekker is om te eten aan schappelijke prijzen: Frieda, Romain, Elke en Ik.
De Columbuszuil moesten we zeker gezien hebben.
Zoals je wel kunt denken een zicht op de haven van Barcelona waar we volgende week een plaatsje proberen te veroveren.
Elke weet wel waar het lekker is om te eten aan schappelijke prijzen: Frieda, Romain, Elke en Ik.
De Columbuszuil moesten we zeker gezien hebben.
Een eerste foto aan de Arc de Triomphe: Romain, Elke, ik, Frieda en Roger
Dag 31: vrijdag 29 mei 2009: Port Leucate.
Elke de dochter van Romain werkt in Barcelona en aangezien er van zeilen nog niets in huis kwam, reden we naar Barcelona om zijn dochter te ontmoeten.
Na ongeveer 2,30 uur rijden, rond 12 uur zagen we Elke met haar vriendin Karlijn onder de Arc de Triomphe op ons wachten, blij haar papa en Frieda te zien. Voor ons was het 8 jaar geleden, maar ik herkende ze onmiddellijk.
Elke probeerde ons in een snel tempo een eerste indruk van Barcelona mee te geven:bv.
Plaça Reial, Plaça de Catalunya, de Gotische wijk, de Rambles, de Columbuszuil, enz., enz. te veel om op te noemen, maar wel om allemaal nader te bezoeken.
Als de wind goed zit, zijn we hopelijk binnen een weekje terug in Barcelona, maar Romain en Frieda keren zondag terug na huis.
Elke woont in een appartement in het midden van de stad in een mooi herenhuis en 10 minuutjes te voet van haar werk.
Vermoeid, maar voldaan vertrokken we rond 20 uur na een lekkere cava op het plein aan de Kathedraal Santa Maria de Mar, een kathedraal gebouwd door het volk zelf.
Elke de dochter van Romain werkt in Barcelona en aangezien er van zeilen nog niets in huis kwam, reden we naar Barcelona om zijn dochter te ontmoeten.
Na ongeveer 2,30 uur rijden, rond 12 uur zagen we Elke met haar vriendin Karlijn onder de Arc de Triomphe op ons wachten, blij haar papa en Frieda te zien. Voor ons was het 8 jaar geleden, maar ik herkende ze onmiddellijk.
Elke probeerde ons in een snel tempo een eerste indruk van Barcelona mee te geven:bv.
Plaça Reial, Plaça de Catalunya, de Gotische wijk, de Rambles, de Columbuszuil, enz., enz. te veel om op te noemen, maar wel om allemaal nader te bezoeken.
Als de wind goed zit, zijn we hopelijk binnen een weekje terug in Barcelona, maar Romain en Frieda keren zondag terug na huis.
Elke woont in een appartement in het midden van de stad in een mooi herenhuis en 10 minuutjes te voet van haar werk.
Vermoeid, maar voldaan vertrokken we rond 20 uur na een lekkere cava op het plein aan de Kathedraal Santa Maria de Mar, een kathedraal gebouwd door het volk zelf.
Een stukje van La Forteresse de Salses gebouwd op het einde van de XV° eeuw door de Spanjaarden.
Niet ver van Fitou een overblijfsel van een Kasteel uit de 10° eeuw in Claira.
Waar je ook kijkt, overal zie je de wijnvelden. De Fitou wijnen zijn voor ons niet onbekend.
Niet ver van Fitou een overblijfsel van een Kasteel uit de 10° eeuw in Claira.
Waar je ook kijkt, overal zie je de wijnvelden. De Fitou wijnen zijn voor ons niet onbekend.
Hier kocht Frieda lekkere olijfolie in Moulin Oliande iets voor Fitou. De eigenares maakte ons attent op de mooie kastelen in de omgeving die we dan ook bezochten, waarvan enkele foto's hierboven.
Dag 30: donderdag 28 mei 2009: Port Leucate.
Vannacht was het weer gieren en schudden en werd mijn slaap erg verstoord. De anderen leken er geen last van te hebben. Lang mag het niet meer duren, want zo geraak ik te erg uitgeput.
Na het ontbijt reden we naar een Centre Commerciaal om wat boodschappen te doen. Zon en wind vergezelden ons. Het was zeer warm, maar de wind gaf zich nog niet gewonnen.
We aten lekker in de club en brachten toen een bezoek aan Moulin Oliande iets voor Fitou, waar Frieda lekkere olijfolie kocht.
Een bezoek aan het Kasteel uit de 10° eeuw in Claira, 6km verderop, vond de dame van de Moulin dat we zeker met een bezoek moesten vereren. Op zichzelf was het niet veel, maar in het landschap paste het wel goed (foto).
In Salses staat een vesting: La Forteresse de Salses gebouwd op het einde van de XV° eeuw door de Spanjaarden. De vesting bewaakt de grens tussen Frankrijk en Catalonië. De architectuur is erg revolutionair voor zijn tijd (foto’s bijgevoegd).
Het was gesloten, maar een wandeling rondom was ook al de moeite.
En zo was onze dag weer gevuld en ondervonden we ‘s avonds dat de wind toch wat afgenomen was – 6 tot7 bf. Ik hoop dat de nacht rustig zal zijn.
Vannacht was het weer gieren en schudden en werd mijn slaap erg verstoord. De anderen leken er geen last van te hebben. Lang mag het niet meer duren, want zo geraak ik te erg uitgeput.
Na het ontbijt reden we naar een Centre Commerciaal om wat boodschappen te doen. Zon en wind vergezelden ons. Het was zeer warm, maar de wind gaf zich nog niet gewonnen.
We aten lekker in de club en brachten toen een bezoek aan Moulin Oliande iets voor Fitou, waar Frieda lekkere olijfolie kocht.
Een bezoek aan het Kasteel uit de 10° eeuw in Claira, 6km verderop, vond de dame van de Moulin dat we zeker met een bezoek moesten vereren. Op zichzelf was het niet veel, maar in het landschap paste het wel goed (foto).
In Salses staat een vesting: La Forteresse de Salses gebouwd op het einde van de XV° eeuw door de Spanjaarden. De vesting bewaakt de grens tussen Frankrijk en Catalonië. De architectuur is erg revolutionair voor zijn tijd (foto’s bijgevoegd).
Het was gesloten, maar een wandeling rondom was ook al de moeite.
En zo was onze dag weer gevuld en ondervonden we ‘s avonds dat de wind toch wat afgenomen was – 6 tot7 bf. Ik hoop dat de nacht rustig zal zijn.
Dag 29: woensdag 27 mei 2009: Port Leucate.
De ganse nacht heeft het verder gestormd en mogen we blij zijn in Port Leucate, een 2 mijl van de open zee beschermd te leggen en toch huilde de wind door de touwen en masten en schudde ons doorheen.
De wind bleef huilen en trekken aan de boten met stoten van 10 bf. Er zat niets anders op dan nog enkele dagen hier te blijven, want de weerberichten zien er niet rooskleurig uit voor de zeilers. Spijtig voor Romain, maar van zeilen zal misschien niets in huis komen voor hij huiswaarts keert. Dat is nu éénmaal eigen aan zeilen. De wind is de baas.
Regelmatig zie je skippers ongerust aankomen om hun hobby te inspecteren. Onze buurman kwam ook even een kijkje nemen. De meertouwen aantrekken, de fenders nakijken, de vallen vastmaken enz. Vorige maand was het 12 bf. en had onze buurman stukken aan de zonnepanelen. Nu leek alles in orde en vertrok hij met een glimlach.
s’ Morgens gingen Frieda en ik wat boodschappen doen. Veel plezier was er niet bij, want de wind sneed in onze gezichten, weinig winkels en cafés waren open. Waar waren die mensen allemaal?
De wind nam steeds toe en met wind op kop stevenden we terug naar de boot. Gelukkig regende het niet. Een tramontane duurt: ofwel 1dag, 3dagen, 6dagen of 9 dagen. Een mooi vooruitzicht, we zijn hier al een week.
Terwijl ik hier zit te schrijven - het is avond - hoor je weeral de huilende wind aanzwengelen om ons gierend doorheen te schudden.
De ganse nacht heeft het verder gestormd en mogen we blij zijn in Port Leucate, een 2 mijl van de open zee beschermd te leggen en toch huilde de wind door de touwen en masten en schudde ons doorheen.
De wind bleef huilen en trekken aan de boten met stoten van 10 bf. Er zat niets anders op dan nog enkele dagen hier te blijven, want de weerberichten zien er niet rooskleurig uit voor de zeilers. Spijtig voor Romain, maar van zeilen zal misschien niets in huis komen voor hij huiswaarts keert. Dat is nu éénmaal eigen aan zeilen. De wind is de baas.
Regelmatig zie je skippers ongerust aankomen om hun hobby te inspecteren. Onze buurman kwam ook even een kijkje nemen. De meertouwen aantrekken, de fenders nakijken, de vallen vastmaken enz. Vorige maand was het 12 bf. en had onze buurman stukken aan de zonnepanelen. Nu leek alles in orde en vertrok hij met een glimlach.
s’ Morgens gingen Frieda en ik wat boodschappen doen. Veel plezier was er niet bij, want de wind sneed in onze gezichten, weinig winkels en cafés waren open. Waar waren die mensen allemaal?
De wind nam steeds toe en met wind op kop stevenden we terug naar de boot. Gelukkig regende het niet. Een tramontane duurt: ofwel 1dag, 3dagen, 6dagen of 9 dagen. Een mooi vooruitzicht, we zijn hier al een week.
Terwijl ik hier zit te schrijven - het is avond - hoor je weeral de huilende wind aanzwengelen om ons gierend doorheen te schudden.
dinsdag 26 mei 2009
Dag 28: dinsdag 26 mei 2009: Port Leucate.
Perpignan was voor Frieda en Romain een bezoekje waard, en het kwam zeer goed uit. Vannacht rond 2 uur is het hier stevig beginnen stormen en kwam er van een rustige nacht niets meer in huis. De kapitein keek de touwen na, legden de fietsjes vast, want één was al kletterend omgewaaid, de handdoeken werden binnengehaald of ze waren ’s morgens verzwoenden. De boot schudde en kreunde onder de tramontane. Ziek worden in de haven zou geen uitzondering zijn.
’s Morgens was het zelfs zeer moeilijk je op het ponton recht te houden.
Na het ontbijt reden we naar Perpignan en zelfs daar in de stad was het koud en alles wat niet vaststond werd door de wind meegenomen.
De wolken bleven je dreigend aanstaren waar je ook maar keek. Normaal zwakt de wind af tegen de avond, maar hij nam toe en huilde en trok als voorheen.
Nogmaals de meimaand hadden we ons anders voorgesteld en het zou wel eens kunnen dat het leuke verblijf in Leucate wat minder leuk zou worden dan verwacht.
Perpignan was voor Frieda en Romain een bezoekje waard, en het kwam zeer goed uit. Vannacht rond 2 uur is het hier stevig beginnen stormen en kwam er van een rustige nacht niets meer in huis. De kapitein keek de touwen na, legden de fietsjes vast, want één was al kletterend omgewaaid, de handdoeken werden binnengehaald of ze waren ’s morgens verzwoenden. De boot schudde en kreunde onder de tramontane. Ziek worden in de haven zou geen uitzondering zijn.
’s Morgens was het zelfs zeer moeilijk je op het ponton recht te houden.
Na het ontbijt reden we naar Perpignan en zelfs daar in de stad was het koud en alles wat niet vaststond werd door de wind meegenomen.
De wolken bleven je dreigend aanstaren waar je ook maar keek. Normaal zwakt de wind af tegen de avond, maar hij nam toe en huilde en trok als voorheen.
Nogmaals de meimaand hadden we ons anders voorgesteld en het zou wel eens kunnen dat het leuke verblijf in Leucate wat minder leuk zou worden dan verwacht.
Dag 27: maandag 25 mei 2009: Port Leucate.
Het weer was nog altijd niet standvastig. Het was wel niet koud, maar weer bewolkt tot in de late namiddag.
Na het ontbijt in de kuip, reden we richting Leucate omdat zoals ik reeds eerder vertelde “Leucate” bestaat uit: Leucate village , Leucate Plage, Port Leucate en Franqui en we dit alles toch eens wilden bezoeken om te kijken of de info van de Capitainerie met onze mening overeenkwam.
Eerst reden we naar Franqui: knus en rustig. Ja het was er rustig, want op het uitgestrekte strand speelden slechts 5 kinderen. Het was er verlaten, maar ja het verlengde WE was voorbij. Via Leucate Plage reden we naar Leucate Village. Met zijn kleine straatjes en enkele winkeltjes, op het plein het indrukwekkende standbeeld ter ere van de gesneuvelden troffen we een tof cafeetje: l’etage, waar we ons verwenden met een pastis. Plots zaten er naast ons 2 Belgen die reeds enkele jaren naar Leucate kwamen om te surfen. De winden aan Leucate Plage zijn erg geliefd voor de surfers. Ver van huis en altijd Belgen tegen komen. Je ziet je moet altijd je manieren houden. Ze aten een lekkere pizza en aangezien wij ook nog moesten eten, hebben we ook maar aangeschoven en het was inderdaad lekker.
Via het naturistendorp zijn we teruggekeerd naar de boot….. waar we ons met een baguette, kaas en wijn tevreden stelden.
Het weer was nog altijd niet standvastig. Het was wel niet koud, maar weer bewolkt tot in de late namiddag.
Na het ontbijt in de kuip, reden we richting Leucate omdat zoals ik reeds eerder vertelde “Leucate” bestaat uit: Leucate village , Leucate Plage, Port Leucate en Franqui en we dit alles toch eens wilden bezoeken om te kijken of de info van de Capitainerie met onze mening overeenkwam.
Eerst reden we naar Franqui: knus en rustig. Ja het was er rustig, want op het uitgestrekte strand speelden slechts 5 kinderen. Het was er verlaten, maar ja het verlengde WE was voorbij. Via Leucate Plage reden we naar Leucate Village. Met zijn kleine straatjes en enkele winkeltjes, op het plein het indrukwekkende standbeeld ter ere van de gesneuvelden troffen we een tof cafeetje: l’etage, waar we ons verwenden met een pastis. Plots zaten er naast ons 2 Belgen die reeds enkele jaren naar Leucate kwamen om te surfen. De winden aan Leucate Plage zijn erg geliefd voor de surfers. Ver van huis en altijd Belgen tegen komen. Je ziet je moet altijd je manieren houden. Ze aten een lekkere pizza en aangezien wij ook nog moesten eten, hebben we ook maar aangeschoven en het was inderdaad lekker.
Via het naturistendorp zijn we teruggekeerd naar de boot….. waar we ons met een baguette, kaas en wijn tevreden stelden.
maandag 25 mei 2009
Dag 26: zondag 24 mei 2009: Port Leucate.
Een 15 km van Port Leucate is er elke zondag een heel bekende markt in St Laurent de Salanque waar we zeker naartoe moesten.
Verse groenten, fruit, alle soorten olijven enz. Een lieve lust om de luid roepende marktventers hun waren te horen aanprijzen. Massa’s mensen aanschuivend aan de meloenen: 5 voor 2 €. en lekker. Romain kon er niet aan weerstaan. Voor we terug naar Port Leucate reden dronken we een lekkere pastis op een terrasje in een stralende zon.
’s Middags gingen we wandelen in Port Leucate langs de zoutmeren en de vakantiehuizen, maar de meeste mensen waren reeds terug naar huis na het verlengde WE van OHH. Het was er heel wat rustiger dan de voorbije dagen.
Een 15 km van Port Leucate is er elke zondag een heel bekende markt in St Laurent de Salanque waar we zeker naartoe moesten.
Verse groenten, fruit, alle soorten olijven enz. Een lieve lust om de luid roepende marktventers hun waren te horen aanprijzen. Massa’s mensen aanschuivend aan de meloenen: 5 voor 2 €. en lekker. Romain kon er niet aan weerstaan. Voor we terug naar Port Leucate reden dronken we een lekkere pastis op een terrasje in een stralende zon.
’s Middags gingen we wandelen in Port Leucate langs de zoutmeren en de vakantiehuizen, maar de meeste mensen waren reeds terug naar huis na het verlengde WE van OHH. Het was er heel wat rustiger dan de voorbije dagen.
Dag 25: zaterdag 23 mei 2009: Port Leucate.
-Leucate ligt aan de Middellandse Zee, en vlak bij de grens van Spanje. Dit gebied kan in vieren opgedeeld worden: Leucate Village (dorp), Leucate Plage (strand), La Franqui en Port Leucate (haven). Leucate Village is een typisch mediterraan dorp. Ze verbergt oude historische plekjes zoals kerkjes, pleinen, het vervallen fort enz.. Het dorp ligt maar 2 kilometer van het strand, maar 15km van de haven.
De kust van Leucate wordt gevormd door zand, maar tevens ook door rotsstranden. Alhoewel het lekker is om op deze stranden te luieren, staat Leucate vooral bekend om z'n watersportmogelijkheden. Vooral windsurfen is een populaire en bekende sport voor buitenlanders.
Het oudste, kleinste, meest knusse en rustigste deel van Leucate is La Franqui. Door een grote rotsformatie ligt het strand van dit plaatsje vaak uit de wind. Tevens scheiden deze rotsen La Franqui van het andere strand.
Als je zwemkleding een overbodigheid vindt, dan zijn er naturistenstranden en -'vakantiedorpjes' waar je terecht kan. Deze liggen tussen Leucate Plage en Port Leucate.
Daar moeten we eens naar toe.
-Rond 17 uur waren Frieda en Romain ter plaatse en konden we aan de aperitief beginnen.
-Leucate ligt aan de Middellandse Zee, en vlak bij de grens van Spanje. Dit gebied kan in vieren opgedeeld worden: Leucate Village (dorp), Leucate Plage (strand), La Franqui en Port Leucate (haven). Leucate Village is een typisch mediterraan dorp. Ze verbergt oude historische plekjes zoals kerkjes, pleinen, het vervallen fort enz.. Het dorp ligt maar 2 kilometer van het strand, maar 15km van de haven.
De kust van Leucate wordt gevormd door zand, maar tevens ook door rotsstranden. Alhoewel het lekker is om op deze stranden te luieren, staat Leucate vooral bekend om z'n watersportmogelijkheden. Vooral windsurfen is een populaire en bekende sport voor buitenlanders.
Het oudste, kleinste, meest knusse en rustigste deel van Leucate is La Franqui. Door een grote rotsformatie ligt het strand van dit plaatsje vaak uit de wind. Tevens scheiden deze rotsen La Franqui van het andere strand.
Als je zwemkleding een overbodigheid vindt, dan zijn er naturistenstranden en -'vakantiedorpjes' waar je terecht kan. Deze liggen tussen Leucate Plage en Port Leucate.
Daar moeten we eens naar toe.
-Rond 17 uur waren Frieda en Romain ter plaatse en konden we aan de aperitief beginnen.
Dag 24: vrijdag 22 mei 2009: Port Leucate.
We blijven waarschijnlijk een weekje in Port Leucate. Leucate heeft heel wat te bieden.
Frieda en Romain zijn op komst en eerst moet de boot nog klaargemaakt worden.
De skipper heeft de olie- en mazout filters vervangen, een vies vuil werkje dat moet gebeuren en daarna heeft hij de boot een goede schrobbeurt gegeven. Voor mij lag de bonte was te wachten. Een werkje dat ik niet wilde uitstellen, al was het dik tegen mijn zin.
Wat wel altijd op mijn favorietenlijstje staat is: op zoek gaan met de fiets naar de bakker, beenhouwer, galerijen opzoeken, wat rondneuzen enz. met de rugzak. Een welkome afwisseling terwijl de wind de was droogt. ’s Avonds lag alles mooi opgeplooid in de kast.
We blijven waarschijnlijk een weekje in Port Leucate. Leucate heeft heel wat te bieden.
Frieda en Romain zijn op komst en eerst moet de boot nog klaargemaakt worden.
De skipper heeft de olie- en mazout filters vervangen, een vies vuil werkje dat moet gebeuren en daarna heeft hij de boot een goede schrobbeurt gegeven. Voor mij lag de bonte was te wachten. Een werkje dat ik niet wilde uitstellen, al was het dik tegen mijn zin.
Wat wel altijd op mijn favorietenlijstje staat is: op zoek gaan met de fiets naar de bakker, beenhouwer, galerijen opzoeken, wat rondneuzen enz. met de rugzak. Een welkome afwisseling terwijl de wind de was droogt. ’s Avonds lag alles mooi opgeplooid in de kast.
Dag 23: donderdag 21 mei 2009: van Le Cap d’Agde naar Leucate.
Gert en Rik vertrokken om 6 uur en rond 10 uur waren ze reeds in Lyon. Het ging vlot. Het was niet druk en rond 19 uur kregen we weer een smsje dat ze al in de omgeving van Luik waren– spijtig dat hun verlof erop zat, maar zoals ze zeggen: schone liedjes duren niet lang. Wij vertrokken om 9u30 via de capitainerie. We moesten nog betalen, de vlaggenbrief gaan halen en de sleutel van het ponton inleveren.
Het was weeral bewolkt. De Fransen kunnen er ook niet meer aanuit. Het was 3 tot 5 bf. O tot ZO. Dus perfect om te zielen, maar koud. We liepen 6 tot 7 knopen, heerlijk, tot plots het laatste uur de wind wegviel en het gedaan was met zeilen. De motor werd bijgezet en rond 16 uur meerden we aan in de haven van Leucate na 33,50 mijl. Van een stabiel weertje is hier ook geen sprake.
Port Leucate kwam in zicht en het is steeds een uitdaging een onbekende haven binnen te varen. Is er plaats? Aan welk ponton moeten we aanmeren? Er was nog één plaatsje aan het visitorsponton en dat palmden we in. Na contactname met de capitainerie werd ons een plaatsje aangeboden op ponton 10 n° 92, een grote haven, waar alles goed gereglementeerd is.
De gemeente Leucate in het departement Aude (regio Languedoc-Roussillon) gelegen, telt 3392 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Narbonne.
Gelukkig kan ik hier mijn Frans wat bijschaven. De wekelijkse praatgroep bij nCaro heeft me wel wat zelfvertrouwen gegeven. Wees gerust medecursisten, volgend schooljaar zie je me terug hoor!!! Spijtig dat ik het afsluitetentje gemist heb.
Gert en Rik vertrokken om 6 uur en rond 10 uur waren ze reeds in Lyon. Het ging vlot. Het was niet druk en rond 19 uur kregen we weer een smsje dat ze al in de omgeving van Luik waren– spijtig dat hun verlof erop zat, maar zoals ze zeggen: schone liedjes duren niet lang. Wij vertrokken om 9u30 via de capitainerie. We moesten nog betalen, de vlaggenbrief gaan halen en de sleutel van het ponton inleveren.
Het was weeral bewolkt. De Fransen kunnen er ook niet meer aanuit. Het was 3 tot 5 bf. O tot ZO. Dus perfect om te zielen, maar koud. We liepen 6 tot 7 knopen, heerlijk, tot plots het laatste uur de wind wegviel en het gedaan was met zeilen. De motor werd bijgezet en rond 16 uur meerden we aan in de haven van Leucate na 33,50 mijl. Van een stabiel weertje is hier ook geen sprake.
Port Leucate kwam in zicht en het is steeds een uitdaging een onbekende haven binnen te varen. Is er plaats? Aan welk ponton moeten we aanmeren? Er was nog één plaatsje aan het visitorsponton en dat palmden we in. Na contactname met de capitainerie werd ons een plaatsje aangeboden op ponton 10 n° 92, een grote haven, waar alles goed gereglementeerd is.
De gemeente Leucate in het departement Aude (regio Languedoc-Roussillon) gelegen, telt 3392 inwoners (2004). De plaats maakt deel uit van het arrondissement Narbonne.
Gelukkig kan ik hier mijn Frans wat bijschaven. De wekelijkse praatgroep bij nCaro heeft me wel wat zelfvertrouwen gegeven. Wees gerust medecursisten, volgend schooljaar zie je me terug hoor!!! Spijtig dat ik het afsluitetentje gemist heb.
vrijdag 22 mei 2009
Dag 22: woensdag 20 mei 2009: Le Cap d’Agde.
Vandaag werd het een rustdag, want morgen vertrekken Gert en Rik en staan er voor hen 1120 km te wachten. Wij zullen verder zeilen.
We ontdekten al wandelend nog verschillende mooie plekjes. Aan winkeltjes is hier ook geen gebrek. Gert kocht cadeautjes voor het thuisfront.
Niet te vergeten, Cap d’Agde had één van de eerste naaktstranden in Europa, en heeft een van de grootste naturistenparken van de wereld. Het park heeft een omvang van een klein dorp met een 2 km lang zandstrand.
Agde was vroeger een schuilplaats voor zeelieden. In de 17e eeuw besluit Richelieu een haven te bouwen met een pier. Daar laten wij afgemeerd voor een weekje.
Vandaag werd het een rustdag, want morgen vertrekken Gert en Rik en staan er voor hen 1120 km te wachten. Wij zullen verder zeilen.
We ontdekten al wandelend nog verschillende mooie plekjes. Aan winkeltjes is hier ook geen gebrek. Gert kocht cadeautjes voor het thuisfront.
Niet te vergeten, Cap d’Agde had één van de eerste naaktstranden in Europa, en heeft een van de grootste naturistenparken van de wereld. Het park heeft een omvang van een klein dorp met een 2 km lang zandstrand.
Agde was vroeger een schuilplaats voor zeelieden. In de 17e eeuw besluit Richelieu een haven te bouwen met een pier. Daar laten wij afgemeerd voor een weekje.
Een stukje van het Hotel de Ville van Perpignan met op de binnenkoer de gebeitelde tekst: vrijheid - gelijkheid - broederlijkheid.
Even een rustpauze op Place de la Republique met een lekkere pastis voor de dames. De heren stellen zich tevreden met koffie of coca. Zo hoort het!!!
Een stukje van de gerestaureerde begraafplaats uit de Middeleeuwen.
Fontaine Plantes-vila.
Dag 21: dinsdag 19 mei 2009: Le Cap d’Agde.
Perpignan (Catalaans: Perpinyà) werd onze laatste verre uitstap met Rik en Gert: 1u1/2 rijden via de autostrade.
De stad Perpignan heeft circa 116.700 inwoners (2004). In de agglomeratie Perpignan wonen in totaal meer dan 300.000 mensen en dit aantal groeit nog steeds.
Verder beschikt Perpignan over een eigen universiteit genaamd Université de Perpignan Via Domitia (UPVD). De naam Via Domitia verwijst naar de eerste heirbaan die aangelegd werd in Gallië.
In en rond Perpignan wordt behalve Frans ook wel Catalaans gesproken. Dit blijkt ook uit vermeldingen in beide talen op straatborden.
In één van de smalle straatjes van Perpignan ontdekten we plots een kunstenaar achter een schildersezel. Hij deed me denken aan Jean-Paul Belmondo met zijn grote appelsienachtige neus. Het was André Mistral. Hij had een zwaar, maar rijk gevuld leven gekend en bundelde nu alles aan de hand van foto’s, tekeningen en poëtische teksten. Hij zong samen met Jaques Brell, figureerde in films in Canada, ontmoette Sarkozy enz. Hij had over alles zijn eigen filosofische mening zoals over geld, liefde, de vrouwen enz.
Even een rustpauze op Place de la Republique met een lekkere pastis voor de dames. De heren stellen zich tevreden met koffie of coca. Zo hoort het!!!
Een stukje van de gerestaureerde begraafplaats uit de Middeleeuwen.
Fontaine Plantes-vila.
Dag 21: dinsdag 19 mei 2009: Le Cap d’Agde.
Perpignan (Catalaans: Perpinyà) werd onze laatste verre uitstap met Rik en Gert: 1u1/2 rijden via de autostrade.
De stad Perpignan heeft circa 116.700 inwoners (2004). In de agglomeratie Perpignan wonen in totaal meer dan 300.000 mensen en dit aantal groeit nog steeds.
Verder beschikt Perpignan over een eigen universiteit genaamd Université de Perpignan Via Domitia (UPVD). De naam Via Domitia verwijst naar de eerste heirbaan die aangelegd werd in Gallië.
In en rond Perpignan wordt behalve Frans ook wel Catalaans gesproken. Dit blijkt ook uit vermeldingen in beide talen op straatborden.
In één van de smalle straatjes van Perpignan ontdekten we plots een kunstenaar achter een schildersezel. Hij deed me denken aan Jean-Paul Belmondo met zijn grote appelsienachtige neus. Het was André Mistral. Hij had een zwaar, maar rijk gevuld leven gekend en bundelde nu alles aan de hand van foto’s, tekeningen en poëtische teksten. Hij zong samen met Jaques Brell, figureerde in films in Canada, ontmoette Sarkozy enz. Hij had over alles zijn eigen filosofische mening zoals over geld, liefde, de vrouwen enz.
Dag 20: maandag 18 mei 2009: Le Cap d’Agde.
Het historisch stadje Agde op een heuvel gelegen,4 km van Le Cap d’Agde bezochten we nog niet en kreeg vandaag onze aandacht. Cap d’Agde hoort bij de gemeente. Het telt ongeveer 20.000 inwoners. De oppervlakte bedraagt 50,8 km², de bevolkingsdichtheid is 393,5 inwoners per km².
De Hérault en het Canal du Midi bevloeien dit stadje en de Hérault zorgt voor het niveau van Canal du Midi.
We ontmoetten er een Amerikaanse dame die sinds 2004 in Agde woont en bedreven is in de textiel-art. Iets verderop bezochten we Besson, waar het stil en verlaten was. We dronken er een pastis en genoten van de rust.
Het historisch stadje Agde op een heuvel gelegen,4 km van Le Cap d’Agde bezochten we nog niet en kreeg vandaag onze aandacht. Cap d’Agde hoort bij de gemeente. Het telt ongeveer 20.000 inwoners. De oppervlakte bedraagt 50,8 km², de bevolkingsdichtheid is 393,5 inwoners per km².
De Hérault en het Canal du Midi bevloeien dit stadje en de Hérault zorgt voor het niveau van Canal du Midi.
We ontmoetten er een Amerikaanse dame die sinds 2004 in Agde woont en bedreven is in de textiel-art. Iets verderop bezochten we Besson, waar het stil en verlaten was. We dronken er een pastis en genoten van de rust.
Enkele sfeerbeelden van de Middeleeuwse stad Minerve
La Colombe de lumière is een grafzuil gewijd aan de katharen die tot de brandstapel werden veroordeeld in 1210 . Het werk is van de beeldhouwer Jean-Luc Séverac en werd in 1982 gerealiseerd.
Via de brug kun je het stadje Minerve bereiken.
Minerve vanuit de verte.
La Candela (de kaars) is het enige overgebleven deel van het kasteel van de burggraaf.
Abonneren op:
Posts (Atom)
