Dag 132: maandag 7 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Achter ons ligt een Engelsman en hij blijft hier het ganse jaar om aan zijn boot te werken. Roger ging met hem praten en hij gaat een oogje in het zeil houden tot we terug zijn. Dit geeft wel een geruststelling zeker voor de Kapitein.
Vandaag hadden we nog heel wat rond te vragen en we reden naar de havens Portimaó en Lagos om wat info in te winnen in verband met overwinteringprijzen en lifting uit het water voor het onderhoud van de boot in de lente. Wat een enorme prijsverschillen ondanks dat het allemaal in de Algarve is en niet ver van elkaar. Ook zouden we graag een bimini laten maken om ons meer te beschermen tegen de zon, want het is hier veel te warm. We hebben wel gekozen om te zeilen in het zuiden, maar het kan toch zo stikkend heet zijn. Dan nog vlug naar een andere zeilmaker ons aangeraden door onze Engelse achterbuur, zal ik maar zeggen, in Boliqueime maar die was niet thuis. Morgen als we naar de luchthaven rijden komen we er voorbij en kunnen we even binnenspringen. Het is wel de moeite links en rechts te informeren want ze denken dat zeilers geld genoeg hebben nochtans verplaatsen we ons zo veel mogelijk op de wind.
In Lagos hebben we Gretel en Ruby Tuesday verrast. We weten dat dit hun thuishaven is en aangezien we er toch waren klopten we even aan. Wat waren ze blij ons te zien en nu is het echt tot volgend jaar. Vrijdag vliegen zij ook naar huis. Ja en voor ons is het ook gedaan.
maandag 7 september 2009
Dit is de trip die we gedaan hebben met de auto.
Aan de vuurtoren is er eveneens plaats voor fietsers, maar eerst moet je klimmen en klimmen met wind op kop en we hebben geen enkele fietser gezien.
De zee beukt tegen de enorme rotspartijen en geven dit mooie beeld.
En hier is dan eindelijk de vuurtoren van Saó Vicente.
Voor sommige mensen zijn zulke rotspartijen gevaarlijk.
Enkele foto's op het plateau Saó Vicente waar we 5 jaar geleden 2 maal voorbij gezeild zijn en wilden het nu ook eens van bovenuit bekijken. Adembenemend en ondanks de warmte: fris. Daar is altijd wind en meestal Noordenwind. Het einde van de wereld dacht men vroeger.
En waar is de fotograaf?
Wie wil hier wonen? Ik wind het een beetje benauwend.
Links op de achtergrond zie je het hellende huis nog eens.
Enkele foto's van het mooie kleine dorpje Aljezur op weg naar Saó Vicente
Dag 131: zondag 6 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
5 Jaar geleden hebben we Saó Vicente met de boot 2 maal gerond nu wilden we dit ook eens van op het land ronden. Via Portimaó, Lagos, Aljezur, waar we op het pleintje onder de bomen picknickten, reden via naar Sagres naar de rots met de vuurtoren van Saó Vicente, het meest zuidwestelijke punt van het Iberisch eiland, waarvan men heel, heel lang geleden dacht dat dit het einde van de wereld was. Een 200 km hebben we gereden en genoten van het landschap. In het binnenland is het zoals verwacht dor en heel warm: geen landbouw, noch veeteelt, alleen toerisme. Maar aan de kust, een 100 meter boven de zeespiegel, grillige loodrechte rotspartijen waar altijd een stevige wind waait . Als je Saó Vicente wilt ronden moet je rekening houden met de wind, die meestal uit het noorden komt met hoge golven zoals we reeds ondervonden. Ondanks de warmte bezorgde Saó Vicente door de sterke wind ons een koud gevoel en kun je een pull gebruiken.
5 Jaar geleden hebben we Saó Vicente met de boot 2 maal gerond nu wilden we dit ook eens van op het land ronden. Via Portimaó, Lagos, Aljezur, waar we op het pleintje onder de bomen picknickten, reden via naar Sagres naar de rots met de vuurtoren van Saó Vicente, het meest zuidwestelijke punt van het Iberisch eiland, waarvan men heel, heel lang geleden dacht dat dit het einde van de wereld was. Een 200 km hebben we gereden en genoten van het landschap. In het binnenland is het zoals verwacht dor en heel warm: geen landbouw, noch veeteelt, alleen toerisme. Maar aan de kust, een 100 meter boven de zeespiegel, grillige loodrechte rotspartijen waar altijd een stevige wind waait . Als je Saó Vicente wilt ronden moet je rekening houden met de wind, die meestal uit het noorden komt met hoge golven zoals we reeds ondervonden. Ondanks de warmte bezorgde Saó Vicente door de sterke wind ons een koud gevoel en kun je een pull gebruiken.
Een van de vele landschappen in het binnenland. Geen landbouw, geen veeteelt. Het is hier dor en droog.
Zou ik hem bijten? of zou hij mij.....?
In het binnenland zie de verschillende plantage van kurkeik die na een aantal jaren ontschorst worden om om stoppen voor wijnflessen, kurken vloeren en dergelijke te maken.
Dag 130: zaterdag 5 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Na ’s morgens nog wat gewerkt te hebben, gingen we onze huurwagen halen. We hadden alles via internet geregeld all-in , maar dan kom je op het verhuurkantoor en dan zeggen ze ja maar een volledige omnium moet je bijbetalen of als je een ongeval veroorzaakt is er een franchise van 1000 €. Ja wat doe je dan, volledige omnium natuurlijk.
Eerst wat boodschappen gedaan en dan naar Faro en Vila Moura om wat info in verband met het overwinteren enz. 5 Jaar geleden zijn we hier ook al eens geweest, maar nu is het er enorm druk, groot en duur geworden.
Vilamoura is de naam voor een gebied in plaats van een werkelijke stad. It is outstanding in that it is one of the largest single tourist complex in Europe and covers some 2.000 hectares of land. The land is variable in its vegetation, some parts covered in pine forests whilst others open recovered marshland. Het is een van de grootste toeristische complex van Europa en beslaat ongeveer 2.000 hectare land. Het land is variabel in de vegetatie, maar ook delen in de gedekte dennenbossen, terwijl andere open herstelde moeras. The company that owns this complex is extremely environmentally conscious and every effort is being made to protect nature within its continued planned development. Het bedrijf dat eigenaar is van dit complex is zeer milieubewust en alles in het werk wordt gedaan om de bescherming van natuur binnen de geplande verdere ontwikkeling. Due to its size it offers the visitor nearly every form of sport and entertainment, and its southern border is lined by a long sandy beach and its Atlantic Ocean. Door haar omvang biedt de bezoeker bijna elke vorm van sport en entertainment, en de zuidelijke grens wordt omzoomd door een lange zandstrand en de Atlantische Oceaan. Amongst the many attractions and facilities there are five different Golf Courses, a large Marina, a Lawn Bowling Club, a Tennis Centre, a Sports Club, a Shooting Club, 5 Star and 4 Star Hotels, Tourist Apartments, self-catering Villas, Night Clubs, an International Casino, a Cinema, a private Airstrip and an excellent Riding School. Onder de vele attracties en faciliteiten zijn er vijf verschillende golfbanen, een grote jachthaven, een Lawn Bowling Club, een tennishal, een sportclub, een Shooting Club, met 5 sterren en 4 sterren hotels, toeristische appartementen, self-catering chalets, Nacht Clubs, een internationale casino, een bioscoop, een privélandingsbaan en een uitstekende manege. Within the centre of Vilamoura there is a preserved Roman Site and Museum of Cerro da Vila providing an interesting glimpse into the past of this interesting area.Hier zie je niet dat het crisis is. Het is denk ik, beter dat we blijven waar we zijn.
Na ’s morgens nog wat gewerkt te hebben, gingen we onze huurwagen halen. We hadden alles via internet geregeld all-in , maar dan kom je op het verhuurkantoor en dan zeggen ze ja maar een volledige omnium moet je bijbetalen of als je een ongeval veroorzaakt is er een franchise van 1000 €. Ja wat doe je dan, volledige omnium natuurlijk.
Eerst wat boodschappen gedaan en dan naar Faro en Vila Moura om wat info in verband met het overwinteren enz. 5 Jaar geleden zijn we hier ook al eens geweest, maar nu is het er enorm druk, groot en duur geworden.
Vilamoura is de naam voor een gebied in plaats van een werkelijke stad. It is outstanding in that it is one of the largest single tourist complex in Europe and covers some 2.000 hectares of land. The land is variable in its vegetation, some parts covered in pine forests whilst others open recovered marshland. Het is een van de grootste toeristische complex van Europa en beslaat ongeveer 2.000 hectare land. Het land is variabel in de vegetatie, maar ook delen in de gedekte dennenbossen, terwijl andere open herstelde moeras. The company that owns this complex is extremely environmentally conscious and every effort is being made to protect nature within its continued planned development. Het bedrijf dat eigenaar is van dit complex is zeer milieubewust en alles in het werk wordt gedaan om de bescherming van natuur binnen de geplande verdere ontwikkeling. Due to its size it offers the visitor nearly every form of sport and entertainment, and its southern border is lined by a long sandy beach and its Atlantic Ocean. Door haar omvang biedt de bezoeker bijna elke vorm van sport en entertainment, en de zuidelijke grens wordt omzoomd door een lange zandstrand en de Atlantische Oceaan. Amongst the many attractions and facilities there are five different Golf Courses, a large Marina, a Lawn Bowling Club, a Tennis Centre, a Sports Club, a Shooting Club, 5 Star and 4 Star Hotels, Tourist Apartments, self-catering Villas, Night Clubs, an International Casino, a Cinema, a private Airstrip and an excellent Riding School. Onder de vele attracties en faciliteiten zijn er vijf verschillende golfbanen, een grote jachthaven, een Lawn Bowling Club, een tennishal, een sportclub, een Shooting Club, met 5 sterren en 4 sterren hotels, toeristische appartementen, self-catering chalets, Nacht Clubs, een internationale casino, een bioscoop, een privélandingsbaan en een uitstekende manege. Within the centre of Vilamoura there is a preserved Roman Site and Museum of Cerro da Vila providing an interesting glimpse into the past of this interesting area.Hier zie je niet dat het crisis is. Het is denk ik, beter dat we blijven waar we zijn.
zondag 6 september 2009
In een van de villa's rond de haven hebben ze 5 waakhonden, waarvan 1 hier te zien. Als je er blijft tegen praten, worden het lammetjes.
Eerst even poseren voor een foto en dan weer aan het werk. En kijk goed, de was hangt op de draad. De fotograaf helpt ook.
Dag 128 & 129: donderdag 3 & vrijdag 4 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Ja 2 dagen hebben we gewerkt. De Skipper heeft de boot bijna helemaal afgebroken, de zeilen, enfin alles wat maar geschrobd kon worden afgeschrobd en opgeborgen, zodat als ze zijn “ eerste liefde” willen pikken, ze heel wat werk zullen hebben. Hij heeft de Antidote dubbel vastgelegd om de mogelijke stormen te overleven.
De binnenkant was voor mij, mar dat velt best mee. Alleen heb ik alles met de hand moeten wassen, want hier in de haven is geen wasmachine. Niet te begrijpen en dat in zo’n sjieke haven. In Albufeira stad kan je je was laten doen, maar het is hier bergop, bergaf in de hitte minstens ½ uur te voet. Er is wel elk ½ uur een bus, maar ik zag me niet met zakken was sleuren. Dan maar op de oude manier en gelukkig was de “Levante” nu wel mijn vriend, want alles was in een mum van tijd droog en ik heb het over 2 dagen verdeeld.
’s Avonds zag ik plots Gretel. Normaal moesten ze al in Lagos zijn, maar er is zoveel wind op kop, dat ze alles in kleine trippen doen, hier ook maar binnenvluchtten omdat het constant duiken en klimmen is.
Ja 2 dagen hebben we gewerkt. De Skipper heeft de boot bijna helemaal afgebroken, de zeilen, enfin alles wat maar geschrobd kon worden afgeschrobd en opgeborgen, zodat als ze zijn “ eerste liefde” willen pikken, ze heel wat werk zullen hebben. Hij heeft de Antidote dubbel vastgelegd om de mogelijke stormen te overleven.
De binnenkant was voor mij, mar dat velt best mee. Alleen heb ik alles met de hand moeten wassen, want hier in de haven is geen wasmachine. Niet te begrijpen en dat in zo’n sjieke haven. In Albufeira stad kan je je was laten doen, maar het is hier bergop, bergaf in de hitte minstens ½ uur te voet. Er is wel elk ½ uur een bus, maar ik zag me niet met zakken was sleuren. Dan maar op de oude manier en gelukkig was de “Levante” nu wel mijn vriend, want alles was in een mum van tijd droog en ik heb het over 2 dagen verdeeld.
’s Avonds zag ik plots Gretel. Normaal moesten ze al in Lagos zijn, maar er is zoveel wind op kop, dat ze alles in kleine trippen doen, hier ook maar binnenvluchtten omdat het constant duiken en klimmen is.
Albufeira kent niet alleen luxe, maar armoe is er ook, zoals overal.
Dag 127: woensdag 2 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
De nachten zijn al erg koud, maar eens de zon erdoor komt, ben je dat vlug vergeten. De “levante” blijft huilen en een Portugese zeiler op weg naar Lagos vluchtte gisterenavond de haven binnen wegens te hevige wind op kop.
We busten naar Guia om onze vodaphone stick aan te passen, maar dat doen ze niet. Dan maar een Portugese gekocht, daar kunnen we de volgende jaren ook nog gebruik van maken en dit is veel goedkoper dan wifi in de haven. En zo is het altijd iets, maar ja als je internet gewoon bent kun je het moeilijk missen. En gelukkig maar, want Sisi liet ons vanmorgen weten hoe we via internet goedkoper een auto kunnen huren bij dezelfde maatschappij waar we gisteren naartoe geweest waren.
Een Engelsman die in Vila Real naast ons lag, vluchtte Albufeira binnen en kreeg een plaatsje naast ons. Hij was het bonken tegen de golven en de wind beu, probeerde op te kruizen, maar het hielp niet. Hij wil La Corunia op een week tijd te bereiken, want zijn werk roept, maar denkt het niet te halen als de wind zo blijft aanwakkeren en dan vooral de alom bekende Noordenwind langs de kust van Portugal. Dat wordt knokken.
woensdag 2 september 2009
Zoals je ziet is de zon terug van de partij en hier zal de Antidote in winterberging. Kijk: op de achtergrond de kleurrijke gebouwen op de achtergrond.
Veel rond punten hebben mooie fonteinen met kunstwerken en enkele wil ik even tonen.
Bij een wandeling in Albufeira even de weg zoeken terwijl we even genieten van een zicht op één van de stranden en een rotspartij op het strand.
Dag 126: dinsdag 1 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
De haven ligt goed beschermd van de zee. Het lijkt wel of ze rotspartijen geëxplodeerd hebben en dan een haven gebouwd die aan de westkant van de stad ligt en een ander en kleurrijk aspect biedt ten opzichte van de witte vakantiewoningen en hotels tegen de rotswanden rondom. Vakantiewoningen, appartementen, een hotel, winkels en restaurants in geel, blauw, rood, groen enz. (foto). Een creatieve architect heeft hier zijn zin kunnen doen. Vanmorgen zijn maar van start gegaan met de werkzaamheden, want het was nog niet te warm om te werken en hebben het slaapvertrek al uitgemest. Dat is dan ook weeral achter de rug. Genoeg voor vandaag want de zon is er terug, maar vergezeld van een “levante” - dat is voor minstens voor 3 dagen - en nemen de bus naar Albufeira Antigo. Te voet, bergop en bergaf langs de drukke wegen zou niet slim zijn. Je moet al voorzichtig zijn dat ze je niet van het zebrapad maaien. In Spanje stoppen ze al voordat je beslist hebt van over te steken. Enfin we passen ons aan. In het centrum zou je niet zeggen dat het hoogseizoen voorbij is. Wat een drukte in de smalle straatjes met hun typische winkels en mooie oude en goed onderhouden huisjes. Maar, wat komen die Nederlanders hier allemaal doen? “Welkom en voel je thuis met een broodje gehakt, een heiniken bier aan 1€50” enz. Zouden hier gouden zaken te doen zijn? De Engelse pubs staan ook niet vanachter. Neen, geef ons maar een Portugees eethuis als we in Portugal zijn.
Ook gingen we op zoek naar een autoverhuurcenter, want we moeten toch ook op de vlieghaven geraken en knopen er dan enkele dagen aan vast. Wat een verschil in prijzen met wat ze op internet geven. Hier klopt iets niet.
Nu wat internet betreft zijn ze hier in de haven gek. Voor 1 week moet je 50€ betalen dus gingen we even informeren bij vodaphone want daar hebben we een stick van – in Spanje gekocht - en morgen gaan we naar In Guia waar ze de stick misschien kunnen updaten voor Portugal. We zien wel.
De haven ligt goed beschermd van de zee. Het lijkt wel of ze rotspartijen geëxplodeerd hebben en dan een haven gebouwd die aan de westkant van de stad ligt en een ander en kleurrijk aspect biedt ten opzichte van de witte vakantiewoningen en hotels tegen de rotswanden rondom. Vakantiewoningen, appartementen, een hotel, winkels en restaurants in geel, blauw, rood, groen enz. (foto). Een creatieve architect heeft hier zijn zin kunnen doen. Vanmorgen zijn maar van start gegaan met de werkzaamheden, want het was nog niet te warm om te werken en hebben het slaapvertrek al uitgemest. Dat is dan ook weeral achter de rug. Genoeg voor vandaag want de zon is er terug, maar vergezeld van een “levante” - dat is voor minstens voor 3 dagen - en nemen de bus naar Albufeira Antigo. Te voet, bergop en bergaf langs de drukke wegen zou niet slim zijn. Je moet al voorzichtig zijn dat ze je niet van het zebrapad maaien. In Spanje stoppen ze al voordat je beslist hebt van over te steken. Enfin we passen ons aan. In het centrum zou je niet zeggen dat het hoogseizoen voorbij is. Wat een drukte in de smalle straatjes met hun typische winkels en mooie oude en goed onderhouden huisjes. Maar, wat komen die Nederlanders hier allemaal doen? “Welkom en voel je thuis met een broodje gehakt, een heiniken bier aan 1€50” enz. Zouden hier gouden zaken te doen zijn? De Engelse pubs staan ook niet vanachter. Neen, geef ons maar een Portugees eethuis als we in Portugal zijn.
Ook gingen we op zoek naar een autoverhuurcenter, want we moeten toch ook op de vlieghaven geraken en knopen er dan enkele dagen aan vast. Wat een verschil in prijzen met wat ze op internet geven. Hier klopt iets niet.
Nu wat internet betreft zijn ze hier in de haven gek. Voor 1 week moet je 50€ betalen dus gingen we even informeren bij vodaphone want daar hebben we een stick van – in Spanje gekocht - en morgen gaan we naar In Guia waar ze de stick misschien kunnen updaten voor Portugal. We zien wel.
Bij aankomst in Albufeira zie je dat het nog altijd bewolkt is, maar wind en golven zijn er ook niet meer. Kijk maar naar de zee.
Bij ons vertrek in San António zie je in de derde boot 2 mensen staan zwaaien: Kate en Roger van de Ruby Tuesday. Ze dachten dat we niet zouden vertrekken door het slechte weer.
Enkele levende wezens op onze laatste trip.
Ja soms hangen we wel eens scheef, maar het ergste was al voorbij. De zee was al heel wat rustiger en de wind nog in de goede richting, maar de zon was niet krachtig genoeg om de wolken weg te duwen.
Waar blijft die zon toch?
Dag 125: maandag 31 augustus 2009: van vila Real Santo António naar Albufeira: de Algarve Portugal.
Het was zwaar bewolkt, koud, windkracht 5 en een serieuze deining, maar we vertrokken. Om 8u20 gooiden we de trossen los en plots verscheen Ruby Tuesday om ons met zijn Engelse vlag uit te zwaaien. Ze dachten dat we niet vertrokken, maar de Skipper was niet te houden. Om 9 uur waren we aan de monding van de rivier en doken de zee in, stroom en wind op kop. De zee bouwt zich daar erg op, omdat er veel zandbanken aan de monding liggen, dus ondieptes deden de golven omkantelen en veroorzaken diepe putten. Ondanks dat het dood tij was schommelden de dieptes van 4 tot 1 ½ meter onder de kiel, maar de golven bleven aanzwellen en liet de Antidote duiken en klimmen. De Skipper hield de dieptes en de beboeiing in de gaten, gaf regelmatig aanwijzingen: meer stuurboord, meer bakboord en ik stuurde de boot met kloppend hart door de hoge golven. Of je nu wacht of niet, hier aan de zandbanken is het altijd gevaarlijk en je moet er over als je Ayamonte of San António wild aandoen. De stranden zijn hier erg geliefd door de surfers en trekken menig toeschouwer.
Rond 10 uur waren we aan de laatste boei en lieten de zandbanken achter ons, veranderden van koers ZW richting Albufeira en na Faro zouden we dan NW moeten zeilen. De golven kwamen zijachterwaarts, heften ons op en voerden ons mee, de wind Z rond de 16 knopen, zodat we halve wind konden zeilen. We liepen 5 tot 6 knopen, nog wel koud en bewolkt, maar we zouden als de wind standvastig bleef kunnen zeilen tot in Albufeira, maar dat was ons niet gegund. Na een 3 uur zeilen, namen wind en golven af, tot het windstil werd, de zee glad en elke poging van de zon om de wolken te verdrijven mislukte. En dan ben je blij dat je een motor hebt. De zee was grijs en mistig. Het leek wel of we in de Noordzee aan ’t zeilen waren. Om 18 uur meerden we af aan het bezoekersponton, brachten de nodige formulieren in orde. Om 19 uur lagen we op onze plaats na 50 mijl en toen kwam de zon erdoor. Maar we hebben wel 14 makrelen gevangen en de avond afgesloten met een lekkere makreel BBQ.
Het was zwaar bewolkt, koud, windkracht 5 en een serieuze deining, maar we vertrokken. Om 8u20 gooiden we de trossen los en plots verscheen Ruby Tuesday om ons met zijn Engelse vlag uit te zwaaien. Ze dachten dat we niet vertrokken, maar de Skipper was niet te houden. Om 9 uur waren we aan de monding van de rivier en doken de zee in, stroom en wind op kop. De zee bouwt zich daar erg op, omdat er veel zandbanken aan de monding liggen, dus ondieptes deden de golven omkantelen en veroorzaken diepe putten. Ondanks dat het dood tij was schommelden de dieptes van 4 tot 1 ½ meter onder de kiel, maar de golven bleven aanzwellen en liet de Antidote duiken en klimmen. De Skipper hield de dieptes en de beboeiing in de gaten, gaf regelmatig aanwijzingen: meer stuurboord, meer bakboord en ik stuurde de boot met kloppend hart door de hoge golven. Of je nu wacht of niet, hier aan de zandbanken is het altijd gevaarlijk en je moet er over als je Ayamonte of San António wild aandoen. De stranden zijn hier erg geliefd door de surfers en trekken menig toeschouwer.
Rond 10 uur waren we aan de laatste boei en lieten de zandbanken achter ons, veranderden van koers ZW richting Albufeira en na Faro zouden we dan NW moeten zeilen. De golven kwamen zijachterwaarts, heften ons op en voerden ons mee, de wind Z rond de 16 knopen, zodat we halve wind konden zeilen. We liepen 5 tot 6 knopen, nog wel koud en bewolkt, maar we zouden als de wind standvastig bleef kunnen zeilen tot in Albufeira, maar dat was ons niet gegund. Na een 3 uur zeilen, namen wind en golven af, tot het windstil werd, de zee glad en elke poging van de zon om de wolken te verdrijven mislukte. En dan ben je blij dat je een motor hebt. De zee was grijs en mistig. Het leek wel of we in de Noordzee aan ’t zeilen waren. Om 18 uur meerden we af aan het bezoekersponton, brachten de nodige formulieren in orde. Om 19 uur lagen we op onze plaats na 50 mijl en toen kwam de zon erdoor. Maar we hebben wel 14 makrelen gevangen en de avond afgesloten met een lekkere makreel BBQ.
Dag 124: zondag 30 augustus 2009: vila Real Santo António: de Algarve Portugal.
Normaal zouden we gisteren vertrekken, maar als we nu verder zeilden, waren we vanavond al op onze eindbestemming en dat stelden we nog een dagje uit, want dan is het voorbij.
Plots zagen we de Nederlandse zeiler: “de Bonte Koe”. Ze lagen hier 5 jaar geleden ook en nog wel op dezelfde plaats. En ja hoor het waren dezelfde mensen. Het is al 10 jaar hun thuishaven en ze voelen zich hier heerlijk: goedkoop, mooi weer en vriendelijke mensen zeggen ze. Ze waren blij ons terug te zien en we haalden wat “oude koeien” uit de gracht.
We gingen nog even de stad in, maar er was weinig te beleven en snikheet. Een restaurantje kon er wel vanaf en daar was het heel wat frisser dan op de boot, maar je moet altijd terug en kwamen een ander Nederlands koppel tegen met een heel kleine motorboot 2 of max.3 meter. “Ik hou van vissen” zei hij “en zij, mijn buurvrouw houdt van water, dus zijn we maar gaan samenhokken en wonen nu in Portugal. Hij had een rammelkar van een autootje gekocht. “Kost 2x niks, geen taksen, niks”: zei hij en woont in Altura….aardige lui!!!
En rond 17 uur zagen we plots Ruby Tuesday en Gretel binnenvaren. Eindelijk waren ze overgekomen van El Rompido, maar van zeilen was er weinig sprake. De wind was weer eens op kop, maar ja dat kies je niet.
We nodigden ze ’s avonds uit voor een drink en een babbel want dit jaar zullen we ze niet meer zien. Met vuurwerk namen we afscheid. Wie had dat besteld? Zij vliegen begin september ook naar huis en hun boten blijven in Lagos.
Normaal zouden we gisteren vertrekken, maar als we nu verder zeilden, waren we vanavond al op onze eindbestemming en dat stelden we nog een dagje uit, want dan is het voorbij.
Plots zagen we de Nederlandse zeiler: “de Bonte Koe”. Ze lagen hier 5 jaar geleden ook en nog wel op dezelfde plaats. En ja hoor het waren dezelfde mensen. Het is al 10 jaar hun thuishaven en ze voelen zich hier heerlijk: goedkoop, mooi weer en vriendelijke mensen zeggen ze. Ze waren blij ons terug te zien en we haalden wat “oude koeien” uit de gracht.
We gingen nog even de stad in, maar er was weinig te beleven en snikheet. Een restaurantje kon er wel vanaf en daar was het heel wat frisser dan op de boot, maar je moet altijd terug en kwamen een ander Nederlands koppel tegen met een heel kleine motorboot 2 of max.3 meter. “Ik hou van vissen” zei hij “en zij, mijn buurvrouw houdt van water, dus zijn we maar gaan samenhokken en wonen nu in Portugal. Hij had een rammelkar van een autootje gekocht. “Kost 2x niks, geen taksen, niks”: zei hij en woont in Altura….aardige lui!!!
En rond 17 uur zagen we plots Ruby Tuesday en Gretel binnenvaren. Eindelijk waren ze overgekomen van El Rompido, maar van zeilen was er weinig sprake. De wind was weer eens op kop, maar ja dat kies je niet.
We nodigden ze ’s avonds uit voor een drink en een babbel want dit jaar zullen we ze niet meer zien. Met vuurwerk namen we afscheid. Wie had dat besteld? Zij vliegen begin september ook naar huis en hun boten blijven in Lagos.
Abonneren op:
Posts (Atom)
