Zicht op de haven van Vila Real Santo António met links de Antidote






Het Cultureel Centrum waar we 5 jaar geleden al gratis konden internetten, nu kan iedereen gratis internetten waar je ook maar zit. Voor ons fantastisch natuurlijk, van op de boot.






Het plein links en de hoofdstraat voor je, met de winkels die alles uitstallen in manden en rekken.








Het loodswezen met zijn mooie blauwe mozaïeken met bootfiguren.




Dag 123: zaterdag 29 augustus 2009: Vila Real Santo António: de Algarve Portugal.
Hier begint of eindigt de Algarve, van waaruit je het bekijkt, aan de Atlantische Oceaan in het zuiden van Portugal. Deze schitterende kuststrook beschikt over prachtige zandstranden, wilde rotsformaties, schilderachtige vissersdorpjes. Naast gezellige badplaatsen, prima uitgaansmogelijkheden en restaurantjes, biedt het achterland ook voldoende mogelijkheden. Ook als je van sporten houdt, kent de Algarve ontelbare mogelijkheden. De azuurblauwe zee is het Eldorado voor diverse watersportactiviteiten. Verder vindt je in de Algarve de beroemdste golfparken en zijn er overal tennisbanen te vinden maar dat is waarschijnlijk in concurrentie met het zuiden van Spanje, waar je dat ook overal vindt.
5 Jaar geleden bezochten we San António en veel is er niet veranderd. Oorspronkelijk was het een kleine vissershaven en stamt waarschijnlijk uit Fenicische tijd. De haven werd uitgebouwd voor de pleziervaart en ligt aan een mooie boulevard met fonteinen en sculpturen die ’s avonds sfeervol verlicht zijn. De huizen rond het centrale plein kunnen dan weer best wat opgeknapt worden, evenals het Cultureel Centrum dat vast een laagje verf kan gebruiken. Het stadje is erg gekend zoals ik al zei voor het linnen: beddengoed, pyjama’s, handdoeken: groot, klein, alle kleuren, alle designs, enz. waar mensen vanuit Spanje met de overzetboot of met bussen naartoe kwamen. De laatste jaren is de verkoop erg achteruit gegaan. Wat ze vroeger op één dag verkochten, wordt nu slechts op één week verkocht vertelde de winkelierster ons en ze vrezen voor de volgende jaren. Het leven is hier voor ons heel wat goedkoper. Ga je iets drinken: draait het allemaal rond 1 €/ consumptie. Wat heb je daar thuis nog voor? Ook wat het liggeld betreft, al ligt er slechts een rivier tussen.

Een laatste blik op Ayamonte bij het oversteken van de rivier.

De brug over de rivier de Guadiana verbindt Sevilla in Spanje met de Algarve sinds 1991.

Dag 122: vrijdag 28 augustus 2009: van Ayamonte: Andalusië: Spanje naar Santo António: de Algarve Portugal.
Om 10 uur gooiden we de trossen los en vaarden de rivier op naar de overkant. Er zat een sterke deining, stroming en wind doch allen in de goede richting. Eigenlijk maakte het niet veel uit, want om 9 u30 na 1,3 mijl (dat zijn nogal afstanden hé!!!)meerden we aan in de haven. Neen, ik heb me niet van uur vergist, maar in Portugal zitten ze op GMT+1 en voor de meeste landen in Europa is het GMT+2. Dus vandaag hebben we een uurtje gewonnen, wat we weer terug moeten afgeven als we huiswaarts keren. De Skipper had via de marifoon op kanaal 12 opgeroepen, zoals in de Bloc Marine 2009 staat maar de marinero zei dat hij niets gehoord had en dat we op kanaal 9 moesten oproepen. Hij was alles behalve vriendelijk, zelfs arrogant en liet ons staan. Ik ging naar het havenkantoor en meldde dit. Wat moet je nu nog meer doen. Vorige week zijn we een plaats komen bespreken. Gisteren heeft Roger nog eens getelefoneerd en we werden verwacht en dan dit. Ik denk dat er nog klachten waren. De dame van het havenkantoor riep hem op en vroeg me of hij het was. We kregen een plaats toegewezen en ze vroeg of we hulp nodig hadden, maar dat was absoluut niet nodig.

Dag 121: donderdag 27 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

Vannacht heeft het weer erg gewaaid maar gedurende de dag wordt het dan wat rustiger. De sterke deining blijft, maar dat is hier een bekend fenomeen. Je ziet dat het einde seizoen is en menigeen zijn boot aan ’t klaar maken is voor de winterberging. Engelse buren vliegen morgen ook naar huis, maar veel werk maakt hij er niet van.
Morgen varen wij naar de overkant, rekening houdend met het getij. We hebben hier alles gezien wat we natuurlijk wensten te zien en vrijdag is het weer openlucht disco. Daar houden ze best andere mensen mee wakker.
Na ’s avonds boodschappen gedaan te hebben, de warenhuizen zijn hier open van 10 tot 22 uur, gingen we betalen. Ze vroegen ons of we geen digitale kaart nodig hadden voor de deur van het ponton. Het was onze laatste nacht! Nu moet je weten, we waren hier al 7 nachten en nooit hadden ze een kaart. Telkens moesten we via het kantoor of op het raam kloppen om toegang te krijgen tot het ponton. Daar valt je broek toch van af.

Monumento a la Música

Monumento a la Mujer Conservera.

Teatro Cardenio te Ayamonte

De Skipper met zijn juweeltje op de achtergrond.

De Skipperes met dezelfde achtergrond.

Dag 120: woensdag 26 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

De wind blijft aanwakkeren en voor ons op kop. Gelukkig hebben we tijd wachten en hopen dat de wind draait. Dan mag het gerust 6 bf blijven. Maandag zouden Gretel en Ruby Tuesday aankomen, maar die geraken in El Rompido niet weg en zullen moeten wachten tot het rustiger wordt.
Het strand van Ayamonte, Isla Canela bereik je door een dam in de Marismas del Guadiana, de Marismas (schorren) zijn een belangrijk natuurpark en biedt een thuis voor vele watervogels, zoals reigers en flamingo's. Isla Canela is built along several kilometers of sandy beaches, and provides an ideal area for windsurfing, kitesurfing and sailing. Isla Canela is gebouwd langs een aantal kilometers lange zandstranden, en biedt een ideaal gebied voor windsurfen en kitesurfen. Kite betekent vlieger. Bij kitesurfen laat de surfer zich staand op een board over het water trekken door een vlieger. Kitesurfen wordt ook wel flysurfen genoemd dit omdat je er hoog en lang mee kan springen. We zagen het in de verte met hun kleurrijke vliegers en met wat een snelheid!!! Ik zou het zelf ook graag eens proberen, maar zou dat wel verstandig zijn?
Verder heb ik bijna de ganse dag Spaans herhaald, maar zou het helpen? Niemand die me verbetert. Hoe weet ik dan dat ik het goed uitspreek? Ondertussen is de Skipper het dek weer aan ’t bijwerken: stopjes vervangen die er tijdens het zeilen uitvliegen enz. en zo is er altijd wel iets om je bezig te houden.
Wat ons hier wel opvalt, is als er een Spanjaard binnenvaart er 2 of zelfs 3 manineros klaar staan om ze aan te pakken. En dan heb ik het niet alleen over deze haven. Ben je een buitenlander, dan staat er niemand en zoek het dan maar zelf uit. We zitten blijkbaar niet in België….
Niet dat Spanje ons niet aanstaat, neen hoor absoluut wel, maar wat ons ook opvalt is, eens ze je geld op zak hebben, ben je lucht. Misschien heb ik dit al eens geschreven. Maar ik vind het storend. Proper zijn ze waarschijnlijk op hun manier, maar als je een café binnenkomt, zie je overal papieren servetjes op de grond liggen: aan de toog of onder de tafeltjes. Waarom zouden ze dat in een vuilbak gooien? Dat doet de “camarero” wel als het te erg wordt. Als je op een terras zit is dat niet zo erg, dan ruimt de wind dat wel op.

Spaans idool, Maria Isabel López Rodríguez, geboren op 4 januari 1995 en in 2004 het Junior Eurovisie Songfestival 2004 won.

Dag 119: dinsdag 25 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

De wind bleef aanwakkeren en bezorgde ons weer een frisse nacht.
Veel passage was er niet in de haven, want een sterke stroming en hoge golven maken het moeilijk om binnen te varen wegens de ondiepe aanloop van de rivier en de sterke deining zet je vlugger aan de grond dan je denkt. Als er 6 knopen stroom staat in de vaarrichting en dan de wind met 6 bf. in dezelfde richting vlieg je binnen, maar andersom raak je niet binnen.
De Guadiana-rivier is 778 kilometer lang en stroomt over een oppervlakte van ongeveer 67.000 vierkante kilometer en heeft bijna tweeduizend dammen. It's the second longest river in Europe and flows into the Gulf of Cadiz, which is a part of the Atlantic Ocean. Het is de tweede langste rivier in Europa en mondt uit in de Golf van Cádiz aan de Atlantische Oceaan.
It is well known as the home of young Spanish idol, María Isabel .We hoorden net dat Ayamonte fier is op hun jong Spaans idool, Maria Isabel López Rodríguez, geboren op 4 januari 1995 en in 2004 het Junior Eurovisie Songfestival 2004 won.
’s Avonds hadden we zin in een pizza. Rond 20 uur kwamen we aan en Pizzeria, maar we werden nog niet toegelaten. “Ga eerst maar ergens iets drinken” zei de bazin,” binnen een kwartiertje zijn we klaar”. Dus slenterden we wat door de straten en zagen een andere Pizzeria waar reeds verschillende tafels volzet waren. Wat dacht je, dat we nog terug zouden gaan? Onze keuze was absoluut niet slecht, want het was heel lekker. De mensen stonden zelfs te wachten tot er een tafel vrij was. Je zult misschien denken Italiaans in Spanje, maar ja een pizza lust iedereen wel… niet?

Zie je onze Antidote liggen?

Dag 118: maandag 24 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

Vannacht was er weer veel wind tot 7 bf., en het was koel in de boot: 22°C.
Joepie de Duitser vertrok, dus geen hondenpoep meer.
Iets buiten Ayamonte is het “Centro Commercial”en via het moderne gedeelte van het dorp gingen we er naar toe. Veel was er niet te beleven en we keerden terug via de mooie buitenwijk. Het was te heet om iets te ondernemen, dus lezen en luieren was het beste wat je kon doen.

Dag 117: zondag 23 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

Bij het naar de douche gaan ’s morgens lagen er op 4 verschillende plaatsen op het ponton hondendrollen. Mooi was dat, wie laat nu zo iets toe? We zagen de man: een Duitse zeiler met 2 honden op het ponton. Wel dat kun je zo niet laten. Dit is nu al de 2° dag. Ik wenkte de man en dacht die komt niet, want hij zelf was ook voorbij de drollen gelopen, maar hij kwam, meer in achteruit dan in vooruit. We wezen hem op de drollen en hij zei dat hij het altijd in het oog hield, maar zakjes had hij niet bij en hij laat zijn honden los rondlopen. Hoe kan hij het dan zien tussen de boten. Enfin hij zou er op letten. ’s Middag zaten we te eten in de kuip en plots was de zwarte hond er weer en verdween tussen een van de boten. Weer hetzelfde liedje. We joegen hem weg, maar strik had hij niet, want iets verder plaste hij op het ponton aan onze boot. De Duitser kwam kijken zonder naar ons te kijken en spoot de drollen in het water en de plasplaats zuiver. We denken dat die man ons niet moet, maar dat is wederzijds.
Ayamonte behoudt zijn oude middeleeuwse wijk in de centrale wijk van de stad, met vele smalle straatjes en historische gebouwen waar je op zondag alles rustig kunt bekijken, omdat de winkels gesloten zijn en de straten leeg. Via de vissershaven tot aan het kerkje van San Franciso en het museum “de la Soledad” keerden we terug naar de boot. Lezen en niksen vulden de rest van de dag.

San Antonio: Portugal bij aankomst met de veerboot.

Even een foto van mezelf in de spiegel in een vitrine in Ayamonte.

De zielboten aan de start voor de regatta in San Antonio.

Dag 116: zaterdag 22 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

De grensrivier Rio Guadiana: één voet in Spanje, één in Portugal heeft 2 ferry’s die om het half uur je in 10 minuten tijd overzetten voor 1 ½€ . Eeuwenlang was de ferry verbinding tussen Ayamonte en Vila Real de Santo António de traditionele grensovergang tussen Spanje en Portugal. Een moderne brug, gekoppeld aan de snelweg tussen Portugal en Spanje, over de Guadiana-rivier is gebouwd in het noorden van de stad, maar de veerboot biedt een goedkope vorm van vervoer tussen de twee landen.
Wie in Ayamonte is wil even naar San Antonio en omgekeerd. Dus wij gingen ook ondanks dat we het kennen van 5 jaar geleden en eind van de week ook enkele dagen in de haven gaan liggen. San Antonio is geliefd voor zijn linnen. Winkel naast winkel: lakens, handdoeken, keukengerief enz. blijkbaar goedkoper dan in Ayamonte. Voeding, kleding en schoenen lijken ook goedkoper en is dus een geliefd oord voor de Spanjaarden aan de grens. Het leek alsof de tijd had stil gestaan, want alles was nog hetzelfde. Alleen het havenkantoor stak in het nieuw en dat was wel nodig. Het was nog dezelfde havenmeesteres die toen - nu nog? - zo verliefd was op de havenmeester. We hebben er niets over gezegd, maar we hebben wel al ons plaatsje voor volgende week besproken. Er was een regatta en terwijl ze aan de startlijn stonden hebben we het nieuwe restaurant uitgeprobeerd: niet slecht!

De Haven van Ayamonte F 31.

Zoals we veel zien in de Spaanse steden weer een mooi ornament? of hoe noem je dat nu met Christus.

Een van de mooie straatjes in Ayamonte met de typische Spaanse bouwstijl.

Het stadhuis van Ayamonte.

Dag 115: vrijdag 21 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje

Het is de laatste dagen weer enorm heet: rond de 45° volgens de plaatselijk bevolking. En we voelden het. In een boot kun je zo maar niet wegkruipen. We proberen steeds alles af te sluiten van de zon, de zon die we zo graag hebben kunnen we hier niet verdragen. Ayamonte is een zeer aangenaam dorp netjes onderhouden en de haven ligt er middenin. Dit heeft natuurlijk ook zijn nadelen, want het weekend verwachten we weer slapeloze nachten van de disco’s die over de haven galmen. De mensen zijn vriendelijk en gastvrij.
Het oude stadsgedeelte met typische winkeltjes en fantastische Spaanse restaurants in smalle straatjes met links en rechts trapstraatjes trekken de toeristen en ons erg aan. Verschillende Super Mercados liggen vlak bij de haven en een zeer propere Mercado, waar je elke dag verse groenten, fruit, vlees en vis kunt kopen. Parken, pleinen met mozaïekbanken, 7 monumenten, een moderne wijk met zijn boulevard en het commercieel centrum. Hier vind je alles.
Ayamonte is ook gekend voor zijn zout en conserven: sardines in olie. Aan de grens van Spanje en Portugal heb je laag gelegen gebieden, die dank zij de getijden bevloeid worden en waar schelpdieren geraapt worden. 5 Jaar geleden fietste ik er naar en zag ik de vissers tot aan de lende in het water schelpdieren zoeken, maar te voet is het wat ver.
21-22-23 Augustus: Festival in Ayamonte met zang en dans tot 2 uur. Geen probleem, maar de disco heeft het volgehouden tot 6 uur ’s morgens. De Spanjaarden kennen er wat van. Zouden we ze niet verhuizen naar Zaventem? Zij houden zo van lawaai.

Bij het verlaten van El Rompido hield de skipper de beboeiing in het oog, gaf regelmatig aanwijzingen van meer naar stuurboord of meer naar bakboord terwijl ik de antidote door de ondiepe geul loodste zonder de bodem te raken.

Bij aankomst aan de monding van de Rio Guadiana richting Ayamonte het dorpje in de verte aan stuurboord: Spanje.

En aan bakboord San Antonio Vila Real: Portugal.

Dag 114: donderdag 20 augustus 2009: van El Rompido naar Ayamonte: Andalusië: Spanje
’s Morgens nog vlug wat boodschappen gedaan, de kapitein 2 T-shirts en een hoed van El Rompido gekocht - mag toch ook iets hebben - goedendag gezegd tegen onze Engelse buren, maar die zien we nog en dan nadat de havenmeester gezegd had nog een uurtje voor vertrek te wachten, zijn we rond 13u15 vertrokken 2u45 voor hoog tij. Het was wel spring, maar het lukte ons vrij goed, wel een serieuze stroom tegen, maar de beboeiing volgend was alles OK. Als je gewoon bent van honderden meter water onder de kiel te hebben en dan maar 0.5 meter en er is dan nog een serieuze deining, dan wordt het gevaarlijk en tuts je de grond, maar wij gleden erover. Motorboten vliegen je dan nog full speed voorbij alsof het niets is. Zij hebben geen diepgang. Na een uurtje was de stress voorbij en vaarden we in volle zee halve wind, maar we moesten overstag, nog meer in zee gedurende een uur want de wind zat op kop. Dan terug overstag en zo scherp mogelijk zeilen, maar we bereikten de ingang van de Rio Guadiana niet en moesten nog 10 mijl motoren: wind en golven in de neus. Het was duiken en klimmen en hoe korter bij de ingang van de Rio hoe venijniger de golven. Ook daar moet je goed binnen de beboeiing blijven wegens de zandbanken, eens stuurboord: Spanje, dan weer bakboord: Portugal. De Skipper liet het roer niet los en loodste ons binnen zonder problemen na 30,35 mijl rond 19 uur. F 25 werd ons toegewezen via de marifoon. Dus trek je plan, maar het werd F 31 want 25 was bezet door een Fransman die zich nog niet gemeld had.

Een stukje van het Paraje Natural 's ochtends.

De werkende mieren hebben we maar rustig laten doen.

El Rio Piedras met uitleg over het vogelbestand. Wij zagen slechts 1 vogel.

Op het einde van "Paraje Natural" loopt de rivier El Pietras verder het land in. In de verte een kleine haven voor boten met weinig diepgang. Bij spring is hier reeds 2 meter verval.

Twee eenzame wandelaars in het Paraje Natural

Vanuit het natuurpark bij opgaande zon een zicht op de haven van El Rompido

Dag 113: woensdag 19 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje

Om 7u30 werd ik met zachte hand gewekt door de Skipper om een wandeling in het natuurpark te maken. De zon kwam op en alles was nog nevelig, maar goed fris om eraan te beginnen. Een 15 tal km hebben we afgelegd, maar buiten een vogel met een lange snavel, colonnes werkende mieren en een kever hebben geen dieren gezien, maar wel van de natuur genoten. Het was niet stil genoeg want joggers en nog andere wandelaars kruisten ons pad. En als er dan Spanjaarden bij zijn, hoor je van ver tateren.
2 Machines was heb ik er nadien doorgedraaid en in een mum van tijd was alles droog, gestreken en in de kast. De kapitein deed weer wat onderhoudswerken en gaf de Antidote nog een verfrissende beurt.
De wind bleef gestadig aanwakkeren en de stroming was sterk. Een Spanjaard met een motorboot deed het ganse ponton opschrikken. Bij het aanmeren werd hij door stroming en wind en waarschijnlijk door een verkeerd manoeuvre tegen 2 zeilboten en een catamaran gesmeten wat een hels lawaai veroorzaakte. Iedereen kwam aangelopen om te helpen, maar de man wist niet meer wat te doen, zeker niet toen iedereen begon te roepen wat hij moest doen. De wind en de stroming bleef sterk en uiteindelijk hebben ze hem binnengetrokken met meertouwen. Hij was danig overstuur. Het anker van een catamaran verbrijzelde zijn zijruit. Voor de rest viel het nogal mee en wat de andere boten betrof eveneens. Als je een haven binnenkomt vragen ze onmiddellijk je verzekering, heb je die niet word je meestal niet toegelaten. Je ziet waarom hé.
Morgen zeilen we verder richting Ayamonte, de laatste haven van Spanje voor Portugal.

Dit is de hoofdstraat van Cartaya, weliswaar verkeersvrij en de terassen in het midden van de straat. Tot 14 uur is het enorm druk en dan is alles plots verlaten en sluiten zelfs de cafés.






Het gemeentehuis van Cartaya.








En hier links van het gemeentehuis de kerk: Iglesia de San Pedro.








Een ooievaarsnest op de muur van het kasteel "de los Zuñigas" 1417-1420, iets buiten het centrum van Cartaya.








De kerktoren is eveneens een geliefkoosde plek voor de ooievaars.

Dag 112: dinsdag 18 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje

Het natuurpark en Cartaya trok ons aan, maar voor het natuurpark moeten we vroeg opstaan en dat zat er vanmorgen niet in, dus dan maar richting Cartaya met de bus.
Twee bushaltes in de omgeving van de haven, maar geen mens weet met zekerheid wanneer de bus komt. We vroegen het aan verschillende mensen. De ene zei elk ½ uur, op zijn Spaans hé, de andere elk uur al schouderophalend, een volgende ik weet het niet. Dan ondertussen maar een koffie gaan drinken en wachten en je wachten wordt echt beloond als je geduld hebt.
Cartaya is een kleine stad in het gebied rondom Huelva, zo’n 10 minuten met de bus van El Rompido, voornamelijk bewoond door de inwoners zelf. De huizen zijn bijna allemaal wit geverfd. Er is een winkelwandelstraat en een mooi marktplein met een gemeentehuis en kerk en aan de rand van het centrumgedeelte een kasteel. Ooievaarsnesten sieren het dak van de kerk en het kasteel. We genoten van dit rustige in zonlicht gehulde stadje. Maar nu terug naar de haven. Weer rondvragen, weer hetzelfde liedje en uiteindelijk scheen de bus elk uur naar El Rompido te rijden. Via sinaasappelvelden en dennenbossen waren we in een mum van tijd terug aan de boot.
Onze buren waren met de kinderen een ganse dag gaan zwemmen in Hotel Fuerte xxxxx. Geen mens die daar iets van zegt als je maar doet alsof je er gast bent.
De Skipper wilde persé nog wat onderhoudswerken doen en dook zelfs in het water om de schroef, het log en de waterlijn van aanwas te bevrijden. En ’s avonds ging hij vissen met als resultaat 1 zeeduivel die hij terug gooide, want daar eet ik niet van: zo’n lelijk beest.
Wanneer je ’s avonds in de kuip van de avondrust wilt genieten, hoor en zie je honderden vissen (harders) rond de boten spelen. Hier zit enorm veel vis.

Strand van El Rompido met in de verte de haven.







De Schoenstraat, een zijstraat van de hoofdstraat in El Rompido









Het postkantoor van El Rompido zonder brievenbus. Die staat aan de achterkant in een andere straat. Zoek het maar uit!








De hoofdstraat van El Rompido. Hoe klein het dorpje ook is , elk dorp heeft zijn hoofdstraat.








En hier de Skipper bij een lekkere "Café solo" in café del Mar in El Rompido. Hier maken ze de beste koffie.

Dag 111: maandag 17 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje

Vandaag bezochten het dorpje na even langs het info kantoor te gaan. De jonge informante, wist van geen ophouden en legde het maar uit in het Spaans, wat er allemaal in de omgeving te zien was, welke restaurants economisch en goed waren, waar je lekkere koffie kunt drinken, de uren van de mis, enz. . En als we nog meer inlichtingen wilden, we maar terug moesten komen. Ik kreeg zelfs de kans niet om te vragen wat langzamer te praten. Een Fransman achter ons sloeg het geamuseerd gade en vroeg: “en alles toch wel begrepen zeker?” Más o menos, maar meer menos dan más, maar ze was zo vriendelijk dat ik haar niet wilde kwetsen.
We wandelden naar het dorp en de hoofdstraat, want in elk Spaans dorpje is overal een “Calle principal”, hier iets van niets, maar wel allemaal mooi en proper onderhouden straten en huizen: een beetje idyllisch. We ontdekten de restaurants met zicht op zee, dronken een lekkere koffie in Café “Del Mar” op het terras, deden nog wat boodschappen en kuierden nog wat verder. Voor grote winkels of kledingwinkels dien je naar Cartaya te gaan en er is zelfs een bus naar de Carrefour.
Ondertussen was het bezoek van de buren aangekomen en ondanks de zware reis blijven de 2 kleinkinderen zeer actief.
Het weekend is voorbij en nu wordt het in de haven rustig. Een groot verschil met de zaterdagen, dan heerst er een Spaanse drukte.

Ingang, voor ons uitgang van het natuurpark Rio Pietras: Flora y Fauna

Twee foto's van het natuurpark Rio Pietras.

















Een stukje van het golfterrein, waar we over gewandeld hebben en geen balletje tegen ons hoofd hebben gekregen.







Recht tegenover het "Golf Hotel El Rompido" een mooie villa van???

Dag 110: zondag 16 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje

Het vissersdorpje El Rompido is befaamd vanwege de haven en de landtong die de afscheiding vormt tussen de rivier Piedras en de zee. El Rompido hoort bij het meer landinwaarts gelegen plaatsje Cartaya. In El Rompido zijn een paar bars en restaurants te vinden maar voor een uitgebreider aanbod en voor de winkels moet u in Cartaya zijn.De afgelopen jaren zijn mooie hotels en appartementen gebouwd in de omgeving van El Rompido. De twee bekendste stranden van Cartaya zijn Nuevo Portil en San Miquel. Deze stranden worden gevormd door zandbanken tussen de rivier en de zee. De meeste hotels liggen aan de oever van de rivier en met bootjes wordt u naar de stranden gebracht. Hier treft u nog geen massatoerisme aan, maar kunt u rustig genieten van de uitgestrekte, witte zandstranden of de flora en fauna van het natuurreservaat Flecha de El Rompido.
We gingen dus op verkenning, maar dan kan het zijn dat je plots niet meer doorkunt. Langs de 2 mooie hotels nl. Hotel Fuerte en het Golf Hotel genoten we van onze wandeling en daar stonden we dan. Dan maar doen of je alles kent en zo gingen we via het Golf Hotel richting haven over het golfterrein. Mooi en rustig, niemand die ons lastig viel tot op een gegeven moment we het terrein wilden verlaten om via het natuurpark Rio Pietras dichtbij de monding van de rivier, onze weg verder te zetten de omheining onze wandeling dwarsboomde. Dus terug over de houten brug, waar de golfers van de ene “tee” naar de andere rijden en dan zouden we over de omheining in het natuurpark kunnen geraken om zo de haven te bereiken. Plots kwam er een bediende met een golfwagentje aangereden met boterhammen en fruit (niet voor ons) en werd ons gezegd dat dit privé terrein was, alsof we dat niet wisten, en het zeer gevaarlijk is over een golfterrein te lopen. Ja dat wisten we ook, maar we moesten terug in de haven geraken en de lange weg terug daar hadden we geen zin in. Wat over en weer gebabbeld, zoals de Spanjaarden graag doen en we kropen over de omheining met onze verontschuldigingen en dank voor de goede raad. Puf, we hadden het toch maar allemaal gezien en het was er ferm sjiek.
’s Avonds werden we bij Ruby Tuesday: Roger en Kate uitgenodigd voor een drink en vertelde dat hun dochter met de 2 kinderen morgen aankwamen voor 14 dagen. “Hopelijk maken ze niet te veel kabaal”: zei Roger, maar ’s nachts zoveel lawaai maken als de Spanjaarden, nee dat zullen ze niet doen.

Het strand in El Rompido waar regelmatig overzetbootjes naartoe varen om de strandgasten heen en terug te varen.





Strand, duinen en bootjes. El Rompido straalt rust uit.








Paraplu dennenbomen langs de oever van de Rio Pietras voor de schaduw opzoekende vakantiegangers.

Nog even een stukje Gretel en Ruby Tuesday volgen, maar het ergste was voorbij. Hier hadden we terug 2 meter onder de kiel.

Geankerde bootjes langs het strand en de villa's bij het aanlopen van El Rompido

Voor de monding van Rio Pietras verlaten we de zee om in El Rompido te geraken via de boeien om de zandbanken te omzeilen

In de verte de man die over het water kan lopen.

Voor ons Gretel en Ruby Tuesday om ons de weg te wijzen. Als zij vastlopen, kunnen wij nog altijd onze koers aanpassen .

Dag 109:zaterdag 15 augustus 2009: van Mazagón naar El Rompido: Andalusië: Spanje
Om 7 uur vertrokken Gretel en Ruby Tuesday, wij om 7u30 stilletjes half slapend, wat wil je. De Spaanse feestvierders waren naar huis, anders hadden we zeker en vast kabaal gemaakt.
Met 8 tot 13 knopen wind zeilden we aan de wind tot scherp en liepen 5 à 6 knopen tot aan de monding van de rivier “Rio Piedras”. Hier kun je alleen over bij hoogwater vandaar dat we zo vroeg moesten vertrekken. Je moet zeer goed tussen de beboeiing blijven, want hier heb je als gevolg van de getijden wandelende zandbanken en vaar je je vast. De dieptemeter werd angstvallig in het oog gehouden: 1m, 0.80m, ½ m onder de kiel dan slik je wel even, maar Gretel en Ruby Tuesday vaarden voorop dus als zij vastliepen konden wij misschien nog wat uitwijken, maar alles verliep vlot. In de verte zagen we aan bakboord een man in zee staan. Neen hij kon niet over het water lopen. Hij was met zijn dinghy naar een van de droog liggende zandbanken gevaren om daar te vissen: een gek zicht. 4 Mijl moesten we varen op de monding van de rivier waar honderden kleine bootjes geankerd lagen voor het strand en voor de villa’s en aan bakboord uitgestrekte stranden en duinen de sfeer nog wat intenser maakten. Om 11 uur na 19 mijl meerden we af aan hetzelfde ponton als Gretel en Ruby Tuesday, na een kleine discussie met de havenmeester, want hij had ons helemaal achteraan een plaats gegeven ver van alles verwijderd.