Aanvulling:
Rond 20 uur ging ik naar het havenkantoor het liggeld betalen en Roger zou de fietsjes reeds opbergen, die we altijd vastmaken aan de reling van het ponton, maar…. de fietsjes waren weg. Geen enkel spoor te vinden. Ik deed melding op het havenkantoor, maar ze stuurden me naar de Guardia Civil 20 min. te voet, want ik had natuurlijk geen vervoer meer. Ik kon een taxi bellen en kreeg het nummer (zo van trek je plan), maar dat weigerde ik. “Ja, dat is hier nogal gebeurd, maar je moet het maar aangeven aan de Gardia Civil, want hier in Barbate heeft niemand zo’n fiets en dat zou opvallen”: kreeg ik te horen. Om 15 uur waren de fietsjes er nog, want we waren naar de stad gefietst, dus waren ze gestolen tussen 15u en 20u. Dan maar op pad naar de politie, als dat zou helpen?? ? Maar ja, je moet iets doen. Het eerst wat we zagen was de Lokale Politie, ze noteerden wel onze gegevens, maar we moesten naar de Guardia Civil, helemaal aan de ander kant van het stadje. Daar aangekomen, zat de wachtzaal vol, dus wachten en wachten. Geen stress, oh neen geen stress. Rond 10u30 waren we aan de beurt en werd alles genoteerd en kregen een kopie van het verslag en konden vertrekken. De man was heel vriendelijk, maar kon geen woord Engels. Probeer dat dan maar eens na één jaartje Spaans allemaal “correcto” uit te leggen. Vanaf nu zal alles “a pie “zijn.
We maakten de fietsjes regelmatig ergens in één of ander stad vast, bij een bezoek van, of omdat we boodschappen of dergelijke deden, maar hier in de haven, neen dat hadden we nooit verwacht.
Toevallig las ik juist voordat we ontdekten dat onze fietsjes gestolen waren volgend artikel, dat ik nauwelijks kon geloven: Sinds de tonijnvangst ernstig aan banden is gelegd, en Marokko de wateren voor Spaanse vissers zo goed als heeft gesloten, vormt de smokkel van hash (chocolate de Barbate) uit Marokko de voornaamste bron van inkomsten. ´s Nachts lopen kleine motorboten de oude vissershaven binnen. Waarna uit alle hoeken en gaten pubers op brommertjes tevoorschijn komen om de drugs zo snel mogelijk in kleine porties het stadje binnen te krijgen. De smokkelroute loopt niet geheel toevallig over Barbate. Marokko ligt nauwelijks 20 kilometer verderop, aan de andere kant van de Straat van Gibraltar, de lichten van Tanger zijn ´s avonds te zien vanaf het strand. Hele appartementencomplexen aan de Costa de la Luz zijn erdoor gefinancierd. En nu de Guardia Civil het druk heeft met het opwerpen van roadblocks op jacht naar de ETA, wordt de smokkelaars weinig in de weg gelegd. Werk is er nauwelijks in Barbate. Alleen in het toerisme, in juli en augustus, of in de plaatselijke conservenfabriek (El rey de oros) waar de sardines uit de Straat van Gibraltar worden verwerkt. Barbate kent daardoor een voor deze streek opvallend hoog bling-bling gehalte en er hangt een opgefokte, weinig relaxte sfeer. Veel met spoilers volgehangen Opel Cadetten, gewapend met muziekinstallaties die bedoeld lijken voor openlucht discotheken. Te lawaaierige scooters die links en rechts voorbij schieten en wantrouwende blikken wanneer ´vreemdelingen´ een café binnen stappen. Al is het maar voor een kop koffie.