Dag 110: zondag 16 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje

Het vissersdorpje El Rompido is befaamd vanwege de haven en de landtong die de afscheiding vormt tussen de rivier Piedras en de zee. El Rompido hoort bij het meer landinwaarts gelegen plaatsje Cartaya. In El Rompido zijn een paar bars en restaurants te vinden maar voor een uitgebreider aanbod en voor de winkels moet u in Cartaya zijn.De afgelopen jaren zijn mooie hotels en appartementen gebouwd in de omgeving van El Rompido. De twee bekendste stranden van Cartaya zijn Nuevo Portil en San Miquel. Deze stranden worden gevormd door zandbanken tussen de rivier en de zee. De meeste hotels liggen aan de oever van de rivier en met bootjes wordt u naar de stranden gebracht. Hier treft u nog geen massatoerisme aan, maar kunt u rustig genieten van de uitgestrekte, witte zandstranden of de flora en fauna van het natuurreservaat Flecha de El Rompido.
We gingen dus op verkenning, maar dan kan het zijn dat je plots niet meer doorkunt. Langs de 2 mooie hotels nl. Hotel Fuerte en het Golf Hotel genoten we van onze wandeling en daar stonden we dan. Dan maar doen of je alles kent en zo gingen we via het Golf Hotel richting haven over het golfterrein. Mooi en rustig, niemand die ons lastig viel tot op een gegeven moment we het terrein wilden verlaten om via het natuurpark Rio Pietras dichtbij de monding van de rivier, onze weg verder te zetten de omheining onze wandeling dwarsboomde. Dus terug over de houten brug, waar de golfers van de ene “tee” naar de andere rijden en dan zouden we over de omheining in het natuurpark kunnen geraken om zo de haven te bereiken. Plots kwam er een bediende met een golfwagentje aangereden met boterhammen en fruit (niet voor ons) en werd ons gezegd dat dit privé terrein was, alsof we dat niet wisten, en het zeer gevaarlijk is over een golfterrein te lopen. Ja dat wisten we ook, maar we moesten terug in de haven geraken en de lange weg terug daar hadden we geen zin in. Wat over en weer gebabbeld, zoals de Spanjaarden graag doen en we kropen over de omheining met onze verontschuldigingen en dank voor de goede raad. Puf, we hadden het toch maar allemaal gezien en het was er ferm sjiek.
’s Avonds werden we bij Ruby Tuesday: Roger en Kate uitgenodigd voor een drink en vertelde dat hun dochter met de 2 kinderen morgen aankwamen voor 14 dagen. “Hopelijk maken ze niet te veel kabaal”: zei Roger, maar ’s nachts zoveel lawaai maken als de Spanjaarden, nee dat zullen ze niet doen.