Dit is de hoofdstraat van Cartaya, weliswaar verkeersvrij en de terassen in het midden van de straat. Tot 14 uur is het enorm druk en dan is alles plots verlaten en sluiten zelfs de cafés.
Het gemeentehuis van Cartaya.
En hier links van het gemeentehuis de kerk: Iglesia de San Pedro.
Een ooievaarsnest op de muur van het kasteel "de los Zuñigas" 1417-1420, iets buiten het centrum van Cartaya.
De kerktoren is eveneens een geliefkoosde plek voor de ooievaars.
Dag 112: dinsdag 18 augustus 2009: El Rompido: Andalusië: Spanje
Het natuurpark en Cartaya trok ons aan, maar voor het natuurpark moeten we vroeg opstaan en dat zat er vanmorgen niet in, dus dan maar richting Cartaya met de bus.
Twee bushaltes in de omgeving van de haven, maar geen mens weet met zekerheid wanneer de bus komt. We vroegen het aan verschillende mensen. De ene zei elk ½ uur, op zijn Spaans hé, de andere elk uur al schouderophalend, een volgende ik weet het niet. Dan ondertussen maar een koffie gaan drinken en wachten en je wachten wordt echt beloond als je geduld hebt.
Cartaya is een kleine stad in het gebied rondom Huelva, zo’n 10 minuten met de bus van El Rompido, voornamelijk bewoond door de inwoners zelf. De huizen zijn bijna allemaal wit geverfd. Er is een winkelwandelstraat en een mooi marktplein met een gemeentehuis en kerk en aan de rand van het centrumgedeelte een kasteel. Ooievaarsnesten sieren het dak van de kerk en het kasteel. We genoten van dit rustige in zonlicht gehulde stadje. Maar nu terug naar de haven. Weer rondvragen, weer hetzelfde liedje en uiteindelijk scheen de bus elk uur naar El Rompido te rijden. Via sinaasappelvelden en dennenbossen waren we in een mum van tijd terug aan de boot.
Onze buren waren met de kinderen een ganse dag gaan zwemmen in Hotel Fuerte xxxxx. Geen mens die daar iets van zegt als je maar doet alsof je er gast bent.
De Skipper wilde persé nog wat onderhoudswerken doen en dook zelfs in het water om de schroef, het log en de waterlijn van aanwas te bevrijden. En ’s avonds ging hij vissen met als resultaat 1 zeeduivel die hij terug gooide, want daar eet ik niet van: zo’n lelijk beest.
Wanneer je ’s avonds in de kuip van de avondrust wilt genieten, hoor en zie je honderden vissen (harders) rond de boten spelen. Hier zit enorm veel vis.
Twee bushaltes in de omgeving van de haven, maar geen mens weet met zekerheid wanneer de bus komt. We vroegen het aan verschillende mensen. De ene zei elk ½ uur, op zijn Spaans hé, de andere elk uur al schouderophalend, een volgende ik weet het niet. Dan ondertussen maar een koffie gaan drinken en wachten en je wachten wordt echt beloond als je geduld hebt.
Cartaya is een kleine stad in het gebied rondom Huelva, zo’n 10 minuten met de bus van El Rompido, voornamelijk bewoond door de inwoners zelf. De huizen zijn bijna allemaal wit geverfd. Er is een winkelwandelstraat en een mooi marktplein met een gemeentehuis en kerk en aan de rand van het centrumgedeelte een kasteel. Ooievaarsnesten sieren het dak van de kerk en het kasteel. We genoten van dit rustige in zonlicht gehulde stadje. Maar nu terug naar de haven. Weer rondvragen, weer hetzelfde liedje en uiteindelijk scheen de bus elk uur naar El Rompido te rijden. Via sinaasappelvelden en dennenbossen waren we in een mum van tijd terug aan de boot.
Onze buren waren met de kinderen een ganse dag gaan zwemmen in Hotel Fuerte xxxxx. Geen mens die daar iets van zegt als je maar doet alsof je er gast bent.
De Skipper wilde persé nog wat onderhoudswerken doen en dook zelfs in het water om de schroef, het log en de waterlijn van aanwas te bevrijden. En ’s avonds ging hij vissen met als resultaat 1 zeeduivel die hij terug gooide, want daar eet ik niet van: zo’n lelijk beest.
Wanneer je ’s avonds in de kuip van de avondrust wilt genieten, hoor en zie je honderden vissen (harders) rond de boten spelen. Hier zit enorm veel vis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten