Dag 133: dinsdag 8 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Nog even een woordje over Potimaó en Lagos, twee havens in de Algarve die we met de auto bezochten.
-Portimaó is volgebouwd met moderne complexen en het lijkt dat het beleid de architectonisch interessante gebouwen heeft laten slopen ten behoeve van deze modernisering. Een boot jachthaven werd geopend aangrenzend aan het Praia da Rocha en de fascinerende aanblik van de vele boten voor anker en een keur aan bars en restaurants trekken de aandacht. When approaching the town from the direction of Faro there is a choice of two bridges to cross. Bij het naderen van de stad uit de richting van Faro is er een keuze van twee bruggen. The old one runs along past the harbour but we would recommend take the new bridge. De oude loopt langs de haven, maar we zouden adviseren de nieuwe brug te nemen. It is so well balanced in design that it can be seriously considered among the most pleasing bridges to the sight built in Portugal in the 19th Century. On the river front many different boat tours and deep sea-fishing outings can be booked. Het is een zo goed gebalanceerd ontwerp dat het serieus kan worden beschouwd als een van de meest aangename bruggen in Portugal gebouwd in de 19e eeuw. Op de rivier kan je een groot aantal verschillende boottochten maken en diepzee-vistochten kunnen worden geboekt, ook aangenaam om het allemaal te bekijken van op een terrasje met een lekkere sangria.
-In Lagos vind je kleinschaligheid, gezellige terrasjes, vriendelijke bevolking en unieke en schone stranden.Lagos wordt omringd door zeven speciale zandstrandjes die elk zijn omgeven door schilderachtige rode of goudgele rotsen. Vanaf de beroemdste van deze rotsformaties, de Ponta de Piedade, heb je zicht op een aantal van deze standjes en kan het zomaar gebeuren dat je een school dolfijnen voorbij ziet zwemmen.Lagos zelf is op heuvels gebouwd en kijkt via de boulevard met palmen uit over de baai en op de vissers- en de jachthaven. De binnenstad heeft nog steeds het originele stratenpatroon, de historische gebouwen en de 800 jaar oude stadsmuren.
-We deden Roger’s eerste liefde een winterjas aan, namen afscheid van de Engelse zeiler, die een oogje in het zeil houdt zodat de Antidote zich niet te eenzaam zou voelen tot onze terugkomst, als alles verloopt naar plan in november.
zondag 4 oktober 2009
maandag 7 september 2009
Dag 132: maandag 7 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Achter ons ligt een Engelsman en hij blijft hier het ganse jaar om aan zijn boot te werken. Roger ging met hem praten en hij gaat een oogje in het zeil houden tot we terug zijn. Dit geeft wel een geruststelling zeker voor de Kapitein.
Vandaag hadden we nog heel wat rond te vragen en we reden naar de havens Portimaó en Lagos om wat info in te winnen in verband met overwinteringprijzen en lifting uit het water voor het onderhoud van de boot in de lente. Wat een enorme prijsverschillen ondanks dat het allemaal in de Algarve is en niet ver van elkaar. Ook zouden we graag een bimini laten maken om ons meer te beschermen tegen de zon, want het is hier veel te warm. We hebben wel gekozen om te zeilen in het zuiden, maar het kan toch zo stikkend heet zijn. Dan nog vlug naar een andere zeilmaker ons aangeraden door onze Engelse achterbuur, zal ik maar zeggen, in Boliqueime maar die was niet thuis. Morgen als we naar de luchthaven rijden komen we er voorbij en kunnen we even binnenspringen. Het is wel de moeite links en rechts te informeren want ze denken dat zeilers geld genoeg hebben nochtans verplaatsen we ons zo veel mogelijk op de wind.
In Lagos hebben we Gretel en Ruby Tuesday verrast. We weten dat dit hun thuishaven is en aangezien we er toch waren klopten we even aan. Wat waren ze blij ons te zien en nu is het echt tot volgend jaar. Vrijdag vliegen zij ook naar huis. Ja en voor ons is het ook gedaan.
Achter ons ligt een Engelsman en hij blijft hier het ganse jaar om aan zijn boot te werken. Roger ging met hem praten en hij gaat een oogje in het zeil houden tot we terug zijn. Dit geeft wel een geruststelling zeker voor de Kapitein.
Vandaag hadden we nog heel wat rond te vragen en we reden naar de havens Portimaó en Lagos om wat info in te winnen in verband met overwinteringprijzen en lifting uit het water voor het onderhoud van de boot in de lente. Wat een enorme prijsverschillen ondanks dat het allemaal in de Algarve is en niet ver van elkaar. Ook zouden we graag een bimini laten maken om ons meer te beschermen tegen de zon, want het is hier veel te warm. We hebben wel gekozen om te zeilen in het zuiden, maar het kan toch zo stikkend heet zijn. Dan nog vlug naar een andere zeilmaker ons aangeraden door onze Engelse achterbuur, zal ik maar zeggen, in Boliqueime maar die was niet thuis. Morgen als we naar de luchthaven rijden komen we er voorbij en kunnen we even binnenspringen. Het is wel de moeite links en rechts te informeren want ze denken dat zeilers geld genoeg hebben nochtans verplaatsen we ons zo veel mogelijk op de wind.
In Lagos hebben we Gretel en Ruby Tuesday verrast. We weten dat dit hun thuishaven is en aangezien we er toch waren klopten we even aan. Wat waren ze blij ons te zien en nu is het echt tot volgend jaar. Vrijdag vliegen zij ook naar huis. Ja en voor ons is het ook gedaan.
Dit is de trip die we gedaan hebben met de auto.
Aan de vuurtoren is er eveneens plaats voor fietsers, maar eerst moet je klimmen en klimmen met wind op kop en we hebben geen enkele fietser gezien.
De zee beukt tegen de enorme rotspartijen en geven dit mooie beeld.
En hier is dan eindelijk de vuurtoren van Saó Vicente.
Voor sommige mensen zijn zulke rotspartijen gevaarlijk.
Enkele foto's op het plateau Saó Vicente waar we 5 jaar geleden 2 maal voorbij gezeild zijn en wilden het nu ook eens van bovenuit bekijken. Adembenemend en ondanks de warmte: fris. Daar is altijd wind en meestal Noordenwind. Het einde van de wereld dacht men vroeger.
En waar is de fotograaf?
Wie wil hier wonen? Ik wind het een beetje benauwend.
Links op de achtergrond zie je het hellende huis nog eens.
Enkele foto's van het mooie kleine dorpje Aljezur op weg naar Saó Vicente
Dag 131: zondag 6 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
5 Jaar geleden hebben we Saó Vicente met de boot 2 maal gerond nu wilden we dit ook eens van op het land ronden. Via Portimaó, Lagos, Aljezur, waar we op het pleintje onder de bomen picknickten, reden via naar Sagres naar de rots met de vuurtoren van Saó Vicente, het meest zuidwestelijke punt van het Iberisch eiland, waarvan men heel, heel lang geleden dacht dat dit het einde van de wereld was. Een 200 km hebben we gereden en genoten van het landschap. In het binnenland is het zoals verwacht dor en heel warm: geen landbouw, noch veeteelt, alleen toerisme. Maar aan de kust, een 100 meter boven de zeespiegel, grillige loodrechte rotspartijen waar altijd een stevige wind waait . Als je Saó Vicente wilt ronden moet je rekening houden met de wind, die meestal uit het noorden komt met hoge golven zoals we reeds ondervonden. Ondanks de warmte bezorgde Saó Vicente door de sterke wind ons een koud gevoel en kun je een pull gebruiken.
5 Jaar geleden hebben we Saó Vicente met de boot 2 maal gerond nu wilden we dit ook eens van op het land ronden. Via Portimaó, Lagos, Aljezur, waar we op het pleintje onder de bomen picknickten, reden via naar Sagres naar de rots met de vuurtoren van Saó Vicente, het meest zuidwestelijke punt van het Iberisch eiland, waarvan men heel, heel lang geleden dacht dat dit het einde van de wereld was. Een 200 km hebben we gereden en genoten van het landschap. In het binnenland is het zoals verwacht dor en heel warm: geen landbouw, noch veeteelt, alleen toerisme. Maar aan de kust, een 100 meter boven de zeespiegel, grillige loodrechte rotspartijen waar altijd een stevige wind waait . Als je Saó Vicente wilt ronden moet je rekening houden met de wind, die meestal uit het noorden komt met hoge golven zoals we reeds ondervonden. Ondanks de warmte bezorgde Saó Vicente door de sterke wind ons een koud gevoel en kun je een pull gebruiken.
Een van de vele landschappen in het binnenland. Geen landbouw, geen veeteelt. Het is hier dor en droog.
Zou ik hem bijten? of zou hij mij.....?
In het binnenland zie de verschillende plantage van kurkeik die na een aantal jaren ontschorst worden om om stoppen voor wijnflessen, kurken vloeren en dergelijke te maken.
Dag 130: zaterdag 5 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Na ’s morgens nog wat gewerkt te hebben, gingen we onze huurwagen halen. We hadden alles via internet geregeld all-in , maar dan kom je op het verhuurkantoor en dan zeggen ze ja maar een volledige omnium moet je bijbetalen of als je een ongeval veroorzaakt is er een franchise van 1000 €. Ja wat doe je dan, volledige omnium natuurlijk.
Eerst wat boodschappen gedaan en dan naar Faro en Vila Moura om wat info in verband met het overwinteren enz. 5 Jaar geleden zijn we hier ook al eens geweest, maar nu is het er enorm druk, groot en duur geworden.
Vilamoura is de naam voor een gebied in plaats van een werkelijke stad. It is outstanding in that it is one of the largest single tourist complex in Europe and covers some 2.000 hectares of land. The land is variable in its vegetation, some parts covered in pine forests whilst others open recovered marshland. Het is een van de grootste toeristische complex van Europa en beslaat ongeveer 2.000 hectare land. Het land is variabel in de vegetatie, maar ook delen in de gedekte dennenbossen, terwijl andere open herstelde moeras. The company that owns this complex is extremely environmentally conscious and every effort is being made to protect nature within its continued planned development. Het bedrijf dat eigenaar is van dit complex is zeer milieubewust en alles in het werk wordt gedaan om de bescherming van natuur binnen de geplande verdere ontwikkeling. Due to its size it offers the visitor nearly every form of sport and entertainment, and its southern border is lined by a long sandy beach and its Atlantic Ocean. Door haar omvang biedt de bezoeker bijna elke vorm van sport en entertainment, en de zuidelijke grens wordt omzoomd door een lange zandstrand en de Atlantische Oceaan. Amongst the many attractions and facilities there are five different Golf Courses, a large Marina, a Lawn Bowling Club, a Tennis Centre, a Sports Club, a Shooting Club, 5 Star and 4 Star Hotels, Tourist Apartments, self-catering Villas, Night Clubs, an International Casino, a Cinema, a private Airstrip and an excellent Riding School. Onder de vele attracties en faciliteiten zijn er vijf verschillende golfbanen, een grote jachthaven, een Lawn Bowling Club, een tennishal, een sportclub, een Shooting Club, met 5 sterren en 4 sterren hotels, toeristische appartementen, self-catering chalets, Nacht Clubs, een internationale casino, een bioscoop, een privélandingsbaan en een uitstekende manege. Within the centre of Vilamoura there is a preserved Roman Site and Museum of Cerro da Vila providing an interesting glimpse into the past of this interesting area.Hier zie je niet dat het crisis is. Het is denk ik, beter dat we blijven waar we zijn.
Na ’s morgens nog wat gewerkt te hebben, gingen we onze huurwagen halen. We hadden alles via internet geregeld all-in , maar dan kom je op het verhuurkantoor en dan zeggen ze ja maar een volledige omnium moet je bijbetalen of als je een ongeval veroorzaakt is er een franchise van 1000 €. Ja wat doe je dan, volledige omnium natuurlijk.
Eerst wat boodschappen gedaan en dan naar Faro en Vila Moura om wat info in verband met het overwinteren enz. 5 Jaar geleden zijn we hier ook al eens geweest, maar nu is het er enorm druk, groot en duur geworden.
Vilamoura is de naam voor een gebied in plaats van een werkelijke stad. It is outstanding in that it is one of the largest single tourist complex in Europe and covers some 2.000 hectares of land. The land is variable in its vegetation, some parts covered in pine forests whilst others open recovered marshland. Het is een van de grootste toeristische complex van Europa en beslaat ongeveer 2.000 hectare land. Het land is variabel in de vegetatie, maar ook delen in de gedekte dennenbossen, terwijl andere open herstelde moeras. The company that owns this complex is extremely environmentally conscious and every effort is being made to protect nature within its continued planned development. Het bedrijf dat eigenaar is van dit complex is zeer milieubewust en alles in het werk wordt gedaan om de bescherming van natuur binnen de geplande verdere ontwikkeling. Due to its size it offers the visitor nearly every form of sport and entertainment, and its southern border is lined by a long sandy beach and its Atlantic Ocean. Door haar omvang biedt de bezoeker bijna elke vorm van sport en entertainment, en de zuidelijke grens wordt omzoomd door een lange zandstrand en de Atlantische Oceaan. Amongst the many attractions and facilities there are five different Golf Courses, a large Marina, a Lawn Bowling Club, a Tennis Centre, a Sports Club, a Shooting Club, 5 Star and 4 Star Hotels, Tourist Apartments, self-catering Villas, Night Clubs, an International Casino, a Cinema, a private Airstrip and an excellent Riding School. Onder de vele attracties en faciliteiten zijn er vijf verschillende golfbanen, een grote jachthaven, een Lawn Bowling Club, een tennishal, een sportclub, een Shooting Club, met 5 sterren en 4 sterren hotels, toeristische appartementen, self-catering chalets, Nacht Clubs, een internationale casino, een bioscoop, een privélandingsbaan en een uitstekende manege. Within the centre of Vilamoura there is a preserved Roman Site and Museum of Cerro da Vila providing an interesting glimpse into the past of this interesting area.Hier zie je niet dat het crisis is. Het is denk ik, beter dat we blijven waar we zijn.
zondag 6 september 2009
In een van de villa's rond de haven hebben ze 5 waakhonden, waarvan 1 hier te zien. Als je er blijft tegen praten, worden het lammetjes.
Eerst even poseren voor een foto en dan weer aan het werk. En kijk goed, de was hangt op de draad. De fotograaf helpt ook.
Dag 128 & 129: donderdag 3 & vrijdag 4 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
Ja 2 dagen hebben we gewerkt. De Skipper heeft de boot bijna helemaal afgebroken, de zeilen, enfin alles wat maar geschrobd kon worden afgeschrobd en opgeborgen, zodat als ze zijn “ eerste liefde” willen pikken, ze heel wat werk zullen hebben. Hij heeft de Antidote dubbel vastgelegd om de mogelijke stormen te overleven.
De binnenkant was voor mij, mar dat velt best mee. Alleen heb ik alles met de hand moeten wassen, want hier in de haven is geen wasmachine. Niet te begrijpen en dat in zo’n sjieke haven. In Albufeira stad kan je je was laten doen, maar het is hier bergop, bergaf in de hitte minstens ½ uur te voet. Er is wel elk ½ uur een bus, maar ik zag me niet met zakken was sleuren. Dan maar op de oude manier en gelukkig was de “Levante” nu wel mijn vriend, want alles was in een mum van tijd droog en ik heb het over 2 dagen verdeeld.
’s Avonds zag ik plots Gretel. Normaal moesten ze al in Lagos zijn, maar er is zoveel wind op kop, dat ze alles in kleine trippen doen, hier ook maar binnenvluchtten omdat het constant duiken en klimmen is.
Ja 2 dagen hebben we gewerkt. De Skipper heeft de boot bijna helemaal afgebroken, de zeilen, enfin alles wat maar geschrobd kon worden afgeschrobd en opgeborgen, zodat als ze zijn “ eerste liefde” willen pikken, ze heel wat werk zullen hebben. Hij heeft de Antidote dubbel vastgelegd om de mogelijke stormen te overleven.
De binnenkant was voor mij, mar dat velt best mee. Alleen heb ik alles met de hand moeten wassen, want hier in de haven is geen wasmachine. Niet te begrijpen en dat in zo’n sjieke haven. In Albufeira stad kan je je was laten doen, maar het is hier bergop, bergaf in de hitte minstens ½ uur te voet. Er is wel elk ½ uur een bus, maar ik zag me niet met zakken was sleuren. Dan maar op de oude manier en gelukkig was de “Levante” nu wel mijn vriend, want alles was in een mum van tijd droog en ik heb het over 2 dagen verdeeld.
’s Avonds zag ik plots Gretel. Normaal moesten ze al in Lagos zijn, maar er is zoveel wind op kop, dat ze alles in kleine trippen doen, hier ook maar binnenvluchtten omdat het constant duiken en klimmen is.
Albufeira kent niet alleen luxe, maar armoe is er ook, zoals overal.
Dag 127: woensdag 2 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
De nachten zijn al erg koud, maar eens de zon erdoor komt, ben je dat vlug vergeten. De “levante” blijft huilen en een Portugese zeiler op weg naar Lagos vluchtte gisterenavond de haven binnen wegens te hevige wind op kop.
We busten naar Guia om onze vodaphone stick aan te passen, maar dat doen ze niet. Dan maar een Portugese gekocht, daar kunnen we de volgende jaren ook nog gebruik van maken en dit is veel goedkoper dan wifi in de haven. En zo is het altijd iets, maar ja als je internet gewoon bent kun je het moeilijk missen. En gelukkig maar, want Sisi liet ons vanmorgen weten hoe we via internet goedkoper een auto kunnen huren bij dezelfde maatschappij waar we gisteren naartoe geweest waren.
Een Engelsman die in Vila Real naast ons lag, vluchtte Albufeira binnen en kreeg een plaatsje naast ons. Hij was het bonken tegen de golven en de wind beu, probeerde op te kruizen, maar het hielp niet. Hij wil La Corunia op een week tijd te bereiken, want zijn werk roept, maar denkt het niet te halen als de wind zo blijft aanwakkeren en dan vooral de alom bekende Noordenwind langs de kust van Portugal. Dat wordt knokken.
woensdag 2 september 2009
Zoals je ziet is de zon terug van de partij en hier zal de Antidote in winterberging. Kijk: op de achtergrond de kleurrijke gebouwen op de achtergrond.
Veel rond punten hebben mooie fonteinen met kunstwerken en enkele wil ik even tonen.
Bij een wandeling in Albufeira even de weg zoeken terwijl we even genieten van een zicht op één van de stranden en een rotspartij op het strand.
Dag 126: dinsdag 1 september 2009: Albufeira: de Algarve Portugal.
De haven ligt goed beschermd van de zee. Het lijkt wel of ze rotspartijen geëxplodeerd hebben en dan een haven gebouwd die aan de westkant van de stad ligt en een ander en kleurrijk aspect biedt ten opzichte van de witte vakantiewoningen en hotels tegen de rotswanden rondom. Vakantiewoningen, appartementen, een hotel, winkels en restaurants in geel, blauw, rood, groen enz. (foto). Een creatieve architect heeft hier zijn zin kunnen doen. Vanmorgen zijn maar van start gegaan met de werkzaamheden, want het was nog niet te warm om te werken en hebben het slaapvertrek al uitgemest. Dat is dan ook weeral achter de rug. Genoeg voor vandaag want de zon is er terug, maar vergezeld van een “levante” - dat is voor minstens voor 3 dagen - en nemen de bus naar Albufeira Antigo. Te voet, bergop en bergaf langs de drukke wegen zou niet slim zijn. Je moet al voorzichtig zijn dat ze je niet van het zebrapad maaien. In Spanje stoppen ze al voordat je beslist hebt van over te steken. Enfin we passen ons aan. In het centrum zou je niet zeggen dat het hoogseizoen voorbij is. Wat een drukte in de smalle straatjes met hun typische winkels en mooie oude en goed onderhouden huisjes. Maar, wat komen die Nederlanders hier allemaal doen? “Welkom en voel je thuis met een broodje gehakt, een heiniken bier aan 1€50” enz. Zouden hier gouden zaken te doen zijn? De Engelse pubs staan ook niet vanachter. Neen, geef ons maar een Portugees eethuis als we in Portugal zijn.
Ook gingen we op zoek naar een autoverhuurcenter, want we moeten toch ook op de vlieghaven geraken en knopen er dan enkele dagen aan vast. Wat een verschil in prijzen met wat ze op internet geven. Hier klopt iets niet.
Nu wat internet betreft zijn ze hier in de haven gek. Voor 1 week moet je 50€ betalen dus gingen we even informeren bij vodaphone want daar hebben we een stick van – in Spanje gekocht - en morgen gaan we naar In Guia waar ze de stick misschien kunnen updaten voor Portugal. We zien wel.
De haven ligt goed beschermd van de zee. Het lijkt wel of ze rotspartijen geëxplodeerd hebben en dan een haven gebouwd die aan de westkant van de stad ligt en een ander en kleurrijk aspect biedt ten opzichte van de witte vakantiewoningen en hotels tegen de rotswanden rondom. Vakantiewoningen, appartementen, een hotel, winkels en restaurants in geel, blauw, rood, groen enz. (foto). Een creatieve architect heeft hier zijn zin kunnen doen. Vanmorgen zijn maar van start gegaan met de werkzaamheden, want het was nog niet te warm om te werken en hebben het slaapvertrek al uitgemest. Dat is dan ook weeral achter de rug. Genoeg voor vandaag want de zon is er terug, maar vergezeld van een “levante” - dat is voor minstens voor 3 dagen - en nemen de bus naar Albufeira Antigo. Te voet, bergop en bergaf langs de drukke wegen zou niet slim zijn. Je moet al voorzichtig zijn dat ze je niet van het zebrapad maaien. In Spanje stoppen ze al voordat je beslist hebt van over te steken. Enfin we passen ons aan. In het centrum zou je niet zeggen dat het hoogseizoen voorbij is. Wat een drukte in de smalle straatjes met hun typische winkels en mooie oude en goed onderhouden huisjes. Maar, wat komen die Nederlanders hier allemaal doen? “Welkom en voel je thuis met een broodje gehakt, een heiniken bier aan 1€50” enz. Zouden hier gouden zaken te doen zijn? De Engelse pubs staan ook niet vanachter. Neen, geef ons maar een Portugees eethuis als we in Portugal zijn.
Ook gingen we op zoek naar een autoverhuurcenter, want we moeten toch ook op de vlieghaven geraken en knopen er dan enkele dagen aan vast. Wat een verschil in prijzen met wat ze op internet geven. Hier klopt iets niet.
Nu wat internet betreft zijn ze hier in de haven gek. Voor 1 week moet je 50€ betalen dus gingen we even informeren bij vodaphone want daar hebben we een stick van – in Spanje gekocht - en morgen gaan we naar In Guia waar ze de stick misschien kunnen updaten voor Portugal. We zien wel.
Bij aankomst in Albufeira zie je dat het nog altijd bewolkt is, maar wind en golven zijn er ook niet meer. Kijk maar naar de zee.
Bij ons vertrek in San António zie je in de derde boot 2 mensen staan zwaaien: Kate en Roger van de Ruby Tuesday. Ze dachten dat we niet zouden vertrekken door het slechte weer.
Enkele levende wezens op onze laatste trip.
Ja soms hangen we wel eens scheef, maar het ergste was al voorbij. De zee was al heel wat rustiger en de wind nog in de goede richting, maar de zon was niet krachtig genoeg om de wolken weg te duwen.
Waar blijft die zon toch?
Dag 125: maandag 31 augustus 2009: van vila Real Santo António naar Albufeira: de Algarve Portugal.
Het was zwaar bewolkt, koud, windkracht 5 en een serieuze deining, maar we vertrokken. Om 8u20 gooiden we de trossen los en plots verscheen Ruby Tuesday om ons met zijn Engelse vlag uit te zwaaien. Ze dachten dat we niet vertrokken, maar de Skipper was niet te houden. Om 9 uur waren we aan de monding van de rivier en doken de zee in, stroom en wind op kop. De zee bouwt zich daar erg op, omdat er veel zandbanken aan de monding liggen, dus ondieptes deden de golven omkantelen en veroorzaken diepe putten. Ondanks dat het dood tij was schommelden de dieptes van 4 tot 1 ½ meter onder de kiel, maar de golven bleven aanzwellen en liet de Antidote duiken en klimmen. De Skipper hield de dieptes en de beboeiing in de gaten, gaf regelmatig aanwijzingen: meer stuurboord, meer bakboord en ik stuurde de boot met kloppend hart door de hoge golven. Of je nu wacht of niet, hier aan de zandbanken is het altijd gevaarlijk en je moet er over als je Ayamonte of San António wild aandoen. De stranden zijn hier erg geliefd door de surfers en trekken menig toeschouwer.
Rond 10 uur waren we aan de laatste boei en lieten de zandbanken achter ons, veranderden van koers ZW richting Albufeira en na Faro zouden we dan NW moeten zeilen. De golven kwamen zijachterwaarts, heften ons op en voerden ons mee, de wind Z rond de 16 knopen, zodat we halve wind konden zeilen. We liepen 5 tot 6 knopen, nog wel koud en bewolkt, maar we zouden als de wind standvastig bleef kunnen zeilen tot in Albufeira, maar dat was ons niet gegund. Na een 3 uur zeilen, namen wind en golven af, tot het windstil werd, de zee glad en elke poging van de zon om de wolken te verdrijven mislukte. En dan ben je blij dat je een motor hebt. De zee was grijs en mistig. Het leek wel of we in de Noordzee aan ’t zeilen waren. Om 18 uur meerden we af aan het bezoekersponton, brachten de nodige formulieren in orde. Om 19 uur lagen we op onze plaats na 50 mijl en toen kwam de zon erdoor. Maar we hebben wel 14 makrelen gevangen en de avond afgesloten met een lekkere makreel BBQ.
Het was zwaar bewolkt, koud, windkracht 5 en een serieuze deining, maar we vertrokken. Om 8u20 gooiden we de trossen los en plots verscheen Ruby Tuesday om ons met zijn Engelse vlag uit te zwaaien. Ze dachten dat we niet vertrokken, maar de Skipper was niet te houden. Om 9 uur waren we aan de monding van de rivier en doken de zee in, stroom en wind op kop. De zee bouwt zich daar erg op, omdat er veel zandbanken aan de monding liggen, dus ondieptes deden de golven omkantelen en veroorzaken diepe putten. Ondanks dat het dood tij was schommelden de dieptes van 4 tot 1 ½ meter onder de kiel, maar de golven bleven aanzwellen en liet de Antidote duiken en klimmen. De Skipper hield de dieptes en de beboeiing in de gaten, gaf regelmatig aanwijzingen: meer stuurboord, meer bakboord en ik stuurde de boot met kloppend hart door de hoge golven. Of je nu wacht of niet, hier aan de zandbanken is het altijd gevaarlijk en je moet er over als je Ayamonte of San António wild aandoen. De stranden zijn hier erg geliefd door de surfers en trekken menig toeschouwer.
Rond 10 uur waren we aan de laatste boei en lieten de zandbanken achter ons, veranderden van koers ZW richting Albufeira en na Faro zouden we dan NW moeten zeilen. De golven kwamen zijachterwaarts, heften ons op en voerden ons mee, de wind Z rond de 16 knopen, zodat we halve wind konden zeilen. We liepen 5 tot 6 knopen, nog wel koud en bewolkt, maar we zouden als de wind standvastig bleef kunnen zeilen tot in Albufeira, maar dat was ons niet gegund. Na een 3 uur zeilen, namen wind en golven af, tot het windstil werd, de zee glad en elke poging van de zon om de wolken te verdrijven mislukte. En dan ben je blij dat je een motor hebt. De zee was grijs en mistig. Het leek wel of we in de Noordzee aan ’t zeilen waren. Om 18 uur meerden we af aan het bezoekersponton, brachten de nodige formulieren in orde. Om 19 uur lagen we op onze plaats na 50 mijl en toen kwam de zon erdoor. Maar we hebben wel 14 makrelen gevangen en de avond afgesloten met een lekkere makreel BBQ.
Dag 124: zondag 30 augustus 2009: vila Real Santo António: de Algarve Portugal.
Normaal zouden we gisteren vertrekken, maar als we nu verder zeilden, waren we vanavond al op onze eindbestemming en dat stelden we nog een dagje uit, want dan is het voorbij.
Plots zagen we de Nederlandse zeiler: “de Bonte Koe”. Ze lagen hier 5 jaar geleden ook en nog wel op dezelfde plaats. En ja hoor het waren dezelfde mensen. Het is al 10 jaar hun thuishaven en ze voelen zich hier heerlijk: goedkoop, mooi weer en vriendelijke mensen zeggen ze. Ze waren blij ons terug te zien en we haalden wat “oude koeien” uit de gracht.
We gingen nog even de stad in, maar er was weinig te beleven en snikheet. Een restaurantje kon er wel vanaf en daar was het heel wat frisser dan op de boot, maar je moet altijd terug en kwamen een ander Nederlands koppel tegen met een heel kleine motorboot 2 of max.3 meter. “Ik hou van vissen” zei hij “en zij, mijn buurvrouw houdt van water, dus zijn we maar gaan samenhokken en wonen nu in Portugal. Hij had een rammelkar van een autootje gekocht. “Kost 2x niks, geen taksen, niks”: zei hij en woont in Altura….aardige lui!!!
En rond 17 uur zagen we plots Ruby Tuesday en Gretel binnenvaren. Eindelijk waren ze overgekomen van El Rompido, maar van zeilen was er weinig sprake. De wind was weer eens op kop, maar ja dat kies je niet.
We nodigden ze ’s avonds uit voor een drink en een babbel want dit jaar zullen we ze niet meer zien. Met vuurwerk namen we afscheid. Wie had dat besteld? Zij vliegen begin september ook naar huis en hun boten blijven in Lagos.
Normaal zouden we gisteren vertrekken, maar als we nu verder zeilden, waren we vanavond al op onze eindbestemming en dat stelden we nog een dagje uit, want dan is het voorbij.
Plots zagen we de Nederlandse zeiler: “de Bonte Koe”. Ze lagen hier 5 jaar geleden ook en nog wel op dezelfde plaats. En ja hoor het waren dezelfde mensen. Het is al 10 jaar hun thuishaven en ze voelen zich hier heerlijk: goedkoop, mooi weer en vriendelijke mensen zeggen ze. Ze waren blij ons terug te zien en we haalden wat “oude koeien” uit de gracht.
We gingen nog even de stad in, maar er was weinig te beleven en snikheet. Een restaurantje kon er wel vanaf en daar was het heel wat frisser dan op de boot, maar je moet altijd terug en kwamen een ander Nederlands koppel tegen met een heel kleine motorboot 2 of max.3 meter. “Ik hou van vissen” zei hij “en zij, mijn buurvrouw houdt van water, dus zijn we maar gaan samenhokken en wonen nu in Portugal. Hij had een rammelkar van een autootje gekocht. “Kost 2x niks, geen taksen, niks”: zei hij en woont in Altura….aardige lui!!!
En rond 17 uur zagen we plots Ruby Tuesday en Gretel binnenvaren. Eindelijk waren ze overgekomen van El Rompido, maar van zeilen was er weinig sprake. De wind was weer eens op kop, maar ja dat kies je niet.
We nodigden ze ’s avonds uit voor een drink en een babbel want dit jaar zullen we ze niet meer zien. Met vuurwerk namen we afscheid. Wie had dat besteld? Zij vliegen begin september ook naar huis en hun boten blijven in Lagos.
zondag 30 augustus 2009
Zicht op de haven van Vila Real Santo António met links de Antidote
Het Cultureel Centrum waar we 5 jaar geleden al gratis konden internetten, nu kan iedereen gratis internetten waar je ook maar zit. Voor ons fantastisch natuurlijk, van op de boot.
Het plein links en de hoofdstraat voor je, met de winkels die alles uitstallen in manden en rekken.
Het loodswezen met zijn mooie blauwe mozaïeken met bootfiguren.
Dag 123: zaterdag 29 augustus 2009: Vila Real Santo António: de Algarve Portugal.
Hier begint of eindigt de Algarve, van waaruit je het bekijkt, aan de Atlantische Oceaan in het zuiden van Portugal. Deze schitterende kuststrook beschikt over prachtige zandstranden, wilde rotsformaties, schilderachtige vissersdorpjes. Naast gezellige badplaatsen, prima uitgaansmogelijkheden en restaurantjes, biedt het achterland ook voldoende mogelijkheden. Ook als je van sporten houdt, kent de Algarve ontelbare mogelijkheden. De azuurblauwe zee is het Eldorado voor diverse watersportactiviteiten. Verder vindt je in de Algarve de beroemdste golfparken en zijn er overal tennisbanen te vinden maar dat is waarschijnlijk in concurrentie met het zuiden van Spanje, waar je dat ook overal vindt.
5 Jaar geleden bezochten we San António en veel is er niet veranderd. Oorspronkelijk was het een kleine vissershaven en stamt waarschijnlijk uit Fenicische tijd. De haven werd uitgebouwd voor de pleziervaart en ligt aan een mooie boulevard met fonteinen en sculpturen die ’s avonds sfeervol verlicht zijn. De huizen rond het centrale plein kunnen dan weer best wat opgeknapt worden, evenals het Cultureel Centrum dat vast een laagje verf kan gebruiken. Het stadje is erg gekend zoals ik al zei voor het linnen: beddengoed, pyjama’s, handdoeken: groot, klein, alle kleuren, alle designs, enz. waar mensen vanuit Spanje met de overzetboot of met bussen naartoe kwamen. De laatste jaren is de verkoop erg achteruit gegaan. Wat ze vroeger op één dag verkochten, wordt nu slechts op één week verkocht vertelde de winkelierster ons en ze vrezen voor de volgende jaren. Het leven is hier voor ons heel wat goedkoper. Ga je iets drinken: draait het allemaal rond 1 €/ consumptie. Wat heb je daar thuis nog voor? Ook wat het liggeld betreft, al ligt er slechts een rivier tussen.
Dag 122: vrijdag 28 augustus 2009: van Ayamonte: Andalusië: Spanje naar Santo António: de Algarve Portugal.
Om 10 uur gooiden we de trossen los en vaarden de rivier op naar de overkant. Er zat een sterke deining, stroming en wind doch allen in de goede richting. Eigenlijk maakte het niet veel uit, want om 9 u30 na 1,3 mijl (dat zijn nogal afstanden hé!!!)meerden we aan in de haven. Neen, ik heb me niet van uur vergist, maar in Portugal zitten ze op GMT+1 en voor de meeste landen in Europa is het GMT+2. Dus vandaag hebben we een uurtje gewonnen, wat we weer terug moeten afgeven als we huiswaarts keren. De Skipper had via de marifoon op kanaal 12 opgeroepen, zoals in de Bloc Marine 2009 staat maar de marinero zei dat hij niets gehoord had en dat we op kanaal 9 moesten oproepen. Hij was alles behalve vriendelijk, zelfs arrogant en liet ons staan. Ik ging naar het havenkantoor en meldde dit. Wat moet je nu nog meer doen. Vorige week zijn we een plaats komen bespreken. Gisteren heeft Roger nog eens getelefoneerd en we werden verwacht en dan dit. Ik denk dat er nog klachten waren. De dame van het havenkantoor riep hem op en vroeg me of hij het was. We kregen een plaats toegewezen en ze vroeg of we hulp nodig hadden, maar dat was absoluut niet nodig.
Om 10 uur gooiden we de trossen los en vaarden de rivier op naar de overkant. Er zat een sterke deining, stroming en wind doch allen in de goede richting. Eigenlijk maakte het niet veel uit, want om 9 u30 na 1,3 mijl (dat zijn nogal afstanden hé!!!)meerden we aan in de haven. Neen, ik heb me niet van uur vergist, maar in Portugal zitten ze op GMT+1 en voor de meeste landen in Europa is het GMT+2. Dus vandaag hebben we een uurtje gewonnen, wat we weer terug moeten afgeven als we huiswaarts keren. De Skipper had via de marifoon op kanaal 12 opgeroepen, zoals in de Bloc Marine 2009 staat maar de marinero zei dat hij niets gehoord had en dat we op kanaal 9 moesten oproepen. Hij was alles behalve vriendelijk, zelfs arrogant en liet ons staan. Ik ging naar het havenkantoor en meldde dit. Wat moet je nu nog meer doen. Vorige week zijn we een plaats komen bespreken. Gisteren heeft Roger nog eens getelefoneerd en we werden verwacht en dan dit. Ik denk dat er nog klachten waren. De dame van het havenkantoor riep hem op en vroeg me of hij het was. We kregen een plaats toegewezen en ze vroeg of we hulp nodig hadden, maar dat was absoluut niet nodig.
Dag 121: donderdag 27 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje
Vannacht heeft het weer erg gewaaid maar gedurende de dag wordt het dan wat rustiger. De sterke deining blijft, maar dat is hier een bekend fenomeen. Je ziet dat het einde seizoen is en menigeen zijn boot aan ’t klaar maken is voor de winterberging. Engelse buren vliegen morgen ook naar huis, maar veel werk maakt hij er niet van.
Morgen varen wij naar de overkant, rekening houdend met het getij. We hebben hier alles gezien wat we natuurlijk wensten te zien en vrijdag is het weer openlucht disco. Daar houden ze best andere mensen mee wakker.
Na ’s avonds boodschappen gedaan te hebben, de warenhuizen zijn hier open van 10 tot 22 uur, gingen we betalen. Ze vroegen ons of we geen digitale kaart nodig hadden voor de deur van het ponton. Het was onze laatste nacht! Nu moet je weten, we waren hier al 7 nachten en nooit hadden ze een kaart. Telkens moesten we via het kantoor of op het raam kloppen om toegang te krijgen tot het ponton. Daar valt je broek toch van af.
Vannacht heeft het weer erg gewaaid maar gedurende de dag wordt het dan wat rustiger. De sterke deining blijft, maar dat is hier een bekend fenomeen. Je ziet dat het einde seizoen is en menigeen zijn boot aan ’t klaar maken is voor de winterberging. Engelse buren vliegen morgen ook naar huis, maar veel werk maakt hij er niet van.
Morgen varen wij naar de overkant, rekening houdend met het getij. We hebben hier alles gezien wat we natuurlijk wensten te zien en vrijdag is het weer openlucht disco. Daar houden ze best andere mensen mee wakker.
Na ’s avonds boodschappen gedaan te hebben, de warenhuizen zijn hier open van 10 tot 22 uur, gingen we betalen. Ze vroegen ons of we geen digitale kaart nodig hadden voor de deur van het ponton. Het was onze laatste nacht! Nu moet je weten, we waren hier al 7 nachten en nooit hadden ze een kaart. Telkens moesten we via het kantoor of op het raam kloppen om toegang te krijgen tot het ponton. Daar valt je broek toch van af.
donderdag 27 augustus 2009
Teatro Cardenio te Ayamonte
De Skipper met zijn juweeltje op de achtergrond.
De Skipperes met dezelfde achtergrond.
Dag 120: woensdag 26 augustus 2009: Ayamonte: Andalusië: Spanje
De wind blijft aanwakkeren en voor ons op kop. Gelukkig hebben we tijd wachten en hopen dat de wind draait. Dan mag het gerust 6 bf blijven. Maandag zouden Gretel en Ruby Tuesday aankomen, maar die geraken in El Rompido niet weg en zullen moeten wachten tot het rustiger wordt.
Het strand van Ayamonte, Isla Canela bereik je door een dam in de Marismas del Guadiana, de Marismas (schorren) zijn een belangrijk natuurpark en biedt een thuis voor vele watervogels, zoals reigers en flamingo's. Isla Canela is built along several kilometers of sandy beaches, and provides an ideal area for windsurfing, kitesurfing and sailing. Isla Canela is gebouwd langs een aantal kilometers lange zandstranden, en biedt een ideaal gebied voor windsurfen en kitesurfen. Kite betekent vlieger. Bij kitesurfen laat de surfer zich staand op een board over het water trekken door een vlieger. Kitesurfen wordt ook wel flysurfen genoemd dit omdat je er hoog en lang mee kan springen. We zagen het in de verte met hun kleurrijke vliegers en met wat een snelheid!!! Ik zou het zelf ook graag eens proberen, maar zou dat wel verstandig zijn?
Verder heb ik bijna de ganse dag Spaans herhaald, maar zou het helpen? Niemand die me verbetert. Hoe weet ik dan dat ik het goed uitspreek? Ondertussen is de Skipper het dek weer aan ’t bijwerken: stopjes vervangen die er tijdens het zeilen uitvliegen enz. en zo is er altijd wel iets om je bezig te houden.
Wat ons hier wel opvalt, is als er een Spanjaard binnenvaart er 2 of zelfs 3 manineros klaar staan om ze aan te pakken. En dan heb ik het niet alleen over deze haven. Ben je een buitenlander, dan staat er niemand en zoek het dan maar zelf uit. We zitten blijkbaar niet in België….
Niet dat Spanje ons niet aanstaat, neen hoor absoluut wel, maar wat ons ook opvalt is, eens ze je geld op zak hebben, ben je lucht. Misschien heb ik dit al eens geschreven. Maar ik vind het storend. Proper zijn ze waarschijnlijk op hun manier, maar als je een café binnenkomt, zie je overal papieren servetjes op de grond liggen: aan de toog of onder de tafeltjes. Waarom zouden ze dat in een vuilbak gooien? Dat doet de “camarero” wel als het te erg wordt. Als je op een terras zit is dat niet zo erg, dan ruimt de wind dat wel op.
Het strand van Ayamonte, Isla Canela bereik je door een dam in de Marismas del Guadiana, de Marismas (schorren) zijn een belangrijk natuurpark en biedt een thuis voor vele watervogels, zoals reigers en flamingo's. Isla Canela is built along several kilometers of sandy beaches, and provides an ideal area for windsurfing, kitesurfing and sailing. Isla Canela is gebouwd langs een aantal kilometers lange zandstranden, en biedt een ideaal gebied voor windsurfen en kitesurfen. Kite betekent vlieger. Bij kitesurfen laat de surfer zich staand op een board over het water trekken door een vlieger. Kitesurfen wordt ook wel flysurfen genoemd dit omdat je er hoog en lang mee kan springen. We zagen het in de verte met hun kleurrijke vliegers en met wat een snelheid!!! Ik zou het zelf ook graag eens proberen, maar zou dat wel verstandig zijn?
Verder heb ik bijna de ganse dag Spaans herhaald, maar zou het helpen? Niemand die me verbetert. Hoe weet ik dan dat ik het goed uitspreek? Ondertussen is de Skipper het dek weer aan ’t bijwerken: stopjes vervangen die er tijdens het zeilen uitvliegen enz. en zo is er altijd wel iets om je bezig te houden.
Wat ons hier wel opvalt, is als er een Spanjaard binnenvaart er 2 of zelfs 3 manineros klaar staan om ze aan te pakken. En dan heb ik het niet alleen over deze haven. Ben je een buitenlander, dan staat er niemand en zoek het dan maar zelf uit. We zitten blijkbaar niet in België….
Niet dat Spanje ons niet aanstaat, neen hoor absoluut wel, maar wat ons ook opvalt is, eens ze je geld op zak hebben, ben je lucht. Misschien heb ik dit al eens geschreven. Maar ik vind het storend. Proper zijn ze waarschijnlijk op hun manier, maar als je een café binnenkomt, zie je overal papieren servetjes op de grond liggen: aan de toog of onder de tafeltjes. Waarom zouden ze dat in een vuilbak gooien? Dat doet de “camarero” wel als het te erg wordt. Als je op een terras zit is dat niet zo erg, dan ruimt de wind dat wel op.
Abonneren op:
Posts (Atom)
