Zeilen met de Antidote 2009: juni 2009

zondag 28 juni 2009

Een foto van de achterkant van El peñon de Ifach vanop de boot.

El peñon de Ifach mijlen ver te zien vanuit zee, blijft ze even mooi en intrigerend. Het lijkt wel het hoofd van een persoon die ligt te slapen.

Dag 61: zondag 28 juni 2009: Calpe: Costa Blanca: Spanje.

Zondag zou een rustdag moeten zijn, maar dat zie je niet in de haven. De mensen komen massaal met pak en zak aangesjord, beginnen de boot te poetsen, want de meeuwen hebben hun werk gedaan, varen een paar uurtjes uit, beginnen terug te poetsen en keren dan terug naar huis. Het is maar hoe je het noemt: een dagje uitrusten aan zee.
Roger had werk in de badkamer. De kranen van het toilet lieten een lek door. Dat kon zo niet blijven. Blub, blub, blub… en wat dan met de Antidote?
Een ganse voormiddag heeft hij in alle rust kunnen werken, met een positief resultaat. Ik ben ondertussen gaan fietsen, niet zo maar gaan fietsen hoor!!! Er moet ook brood op de plank en ondanks dat het zondag is, zijn er toch verschillende winkels open en vond ik wat we de volgende dagen nodig hadden.
Na onze avondwandeling zag ik een berichtje van Marcel. Joepie Mia en Marcel gaan morgen mee zeilen van Calpe naar Moraira. We kijken er naar uit.

Gusta is de chauffeur met pet en rijdt de Buick voor. We hoeven maar in te stappen. Hoe zit dat hier eigenlijk met de fooien?

Na de bubbels, de tapas en de afkoeling in het zwemdok op zoek naar een lekker restaurant. Mia wijst ons de weg wel.

De kapitein is met Marcel in een serieus gesprek verwikkeld, want ze nemen niet deel aan de activiteiten.

Heerlijk genieten in het zwemdok bij Mia in Moraira.

Voor je ons ontvoert naar Moraira, eerst kennismaken met de Antidote.

Dag 60: zaterdag 27 juni 2009: Calpe: Costa Blanca: Spanje.

Rond de rots, het vogelreservaat zoals men zegt, leiden de kwetterende meeuwen hun jongen uit. We dachten dat ze ’s nachts rustig zouden zijn, maar het gekwetter ging de ganse nacht door en bezorgde ons absoluut niet de beste nacht van ons leven. Als dat nog niet alles was, zagen we ‘s morgens, het kon niet missen, overal vogelstronten. Het havenpersoneel probeert de meeuwen op een afstand te houden, maar het is hun reservaat en ze laten goed zien wie hier de baas is. Nog een maand en dan kunnen de jongen zelfstandig voedsel zoeken en trekken ze naar zee, maar ondertussen blijft er van alles uit de lucht vallen.
-Gusta, Mia en Marcel nodigden ons uit voor een dagje Moraira en kwamen ons halen: heerlijk.
Moest dat lukken, dat ze juist dezelfde tijd bij Mia de zus van Gusta op vakantie zijn. Mia woont reeds 13 jaar in Spanje.
We werden ontvoerd door Mia, Gusta, achter het stuur van de Buick van Mia en Marcel. Een mooie tuin vol bloemen omsiert haar villa met zwemdok, waar we weeral al bubbelend met de bekende tapas een gezellige namiddag doorbrachten, het stadje verkenden, het havenkantoor van Moraira binnenglipten om te zien of er morgen al geen plaatsje was voor ons, maar nada, niets. Dan maar samen op restaurant om ons ongenoegen weg te eten en te drinken en dat lukte.
We werden teruggebracht naar de haven met de Buick en maandag zien we mekaar waarschijnlijk weer als we naar Moraira zeilen, want dan is er een plaats voor ons. Marcel als je wilt kan je meevaren!!!

"El peñon de Ifach": mijlen ver te zien vanuit zee. Een prachtexemplaar.

De steile grillige Capo de la Nao vanop afstand, waar de wind plots op kop draaide en van zeilen niets meer in huis kwam.

De haven van Moraira in zicht, waar we geen plaats vonden en verder moesten.

Capo de San Antonio aan de andere kant.

Capo de San Antonio in zicht, waar de meeuwen zich veilig voelen.

Dag 59: vrijdag 26 juni 2009: van Denia naar Calpe: Costa Blanca: Spanje.

De wind zat goed en we vertrokken om 9 uur en de zeilen werden onmiddellijk gehesen Zeilen voor de wind met een gemiddelde snelheid van 6 knopen, geen geschommel, geen gebonk, een weertje om een ganse dag op zee te willen blijven, maar we hadden slechts 25 mijl te doen.
We moesten 3 kapen ronden en de eerste: Capo de San Antonio deed het zeer goed. De snelheid liep wat op tot 7 à 7,5 knopen: wauw…heerlijk.
Achter de Capo de la Nao, de meest oostelijkste kaap van de drie met zijn grillige rotsen bijna vertikaal in zee, draaide de wind plots op kop ZW tot 20 knopen. Zo onvoorspelbaar kan de zee zijn. De motor werd bijgezet, de genua opgerold, want die flapperde zich anders stuk en het rustige zeilen veranderde in een bonkende en duikende tocht in de golven.
Achter Capo de Moraira nam de wind nog toe. De zee klotste tegen de hoge rotsen en de golven gooiden ons terug zee inwaarts. Maar de haven van Moraira was in zicht en dan lagen we veilig… dachten we. De kapitein riep de haven op voor een ligplaats: kort en bondig “geen plaats”. De haven was afgehuurd voor het weekend voor viswedstrijden. En wat doe je dan? Eens vloeken en verder varen natuurlijk, doch nog steeds met wind op kop, het was geen lachertje. De haven van Calpe ligt slechts 6 mijl verder, maar een dik uur bonken en stoten, wie houdt daar van? . Rond 14 uur achter de mooie rots “El peñon de Ifach “ die vanuit zee mijlen ver te zien is(foto) meerden we aan. De Marinero die ons aanpakte kende Nederlands:
3 woorden zei hij: “potverdom, dikke nek en vettige kol”. Ik denk dat hij dat van een Brusselaar geleerd heeft.
De 332 meter hoge rots "El peñon de Ifach", maakt deel uit van een klein vogelreservaat, waar het vol meeuwen zit.
Met een wandeling langs de boulevard sloten we onze avond af en hoopten dat de meeuwen ook gingen slapen.

vrijdag 26 juni 2009

De Skipper slaapt en de Antidote doet zijn werk. Wat een zwaar leven???

Wie is de grootste of de gelukkigste?

De bergrug van Denia houdt toezicht over de kaap. Kijk maar eens naar zijn ogen.

Dag 58: donderdag 25 juni 2009: van Valencia naar Denia: Costa Blanca: Spanje.

We hadden een nachtje, zoals we nog nooit gehad hebben. De wind was sterk toegenomen en zorgde voor een sterke deining, die je geregeld uit het bed wipte. Het was enorm vochtig en enkele boten verder was er een feest tot 3 uur: die Spanjaarden kennen er wat van.
Gelukkig hadden we de vliegnetten gespannen, want duizenden kleine vliegjes hadden bezit genomen van de Antidote. Vanwaar kwam dat ongedierte?
Om 7u30 meerden we af en hoopten verlost te geraken van die zwarte invasie, maar dat lukte maar deels. Gelukkig vielen ze ons niet aan, maar het was enorm storend en vies. De kapitein had de boot gisteren juist zo mooi gepoetst.
Om 11 uur nam de wind eindelijk toe van 8 tot 15 knopen, O-ZO en konden we halve wind zeilen met het groot zeil en de rolfok.
Bij het naderen van de kaap ter hoogte van Denia, blies de wind 25 tot 30 knopen, de zee werd wilder, maar dat zijn we ondertussen gewoon.
De zeilen werden binnengehaald, de motor bijgezet om na 44 mijl aan te meren in de haven.
De Antidote onderging onmiddellijk een serieuze poetsbeurt om de laatste hardnekkige vliegjes, die de sterke wind trotseerden, weg te schrobben of in de stofzuigerzak te laten verdwijnen. Bah…vies.
Denia een vissersplaats en badplaats aan de Costa Blanca ligt ten noorden van Benidorm.
Een kasteel kijkt uit over Dénia en is gebouwd door Filips II van Spanje.
In Dénia overwinteren veel Nederlanders.
Willem Ruis (Nederlander, voor sommigen nog wel bekend) overleed op maandag 4 augustus 1986 in zijn appartement op 41-jarige leeftijd in Denia aan de gevolgen van een hartaanval. De weken voorafgaand aan zijn dood plande Willem nog zorgvuldig de komende jaren. Zo zou hij vanaf februari 1987 een nieuwe grote spelshow De criminele Willem Ruis show bij de VARA gaan presenteren. Het nieuws over zijn plotseling overlijden sloeg in als een bom, omdat Ruis nog jong en bijzonder populair was. In eerste instantie werd gedacht dat zijn drukke leven tot de hartaanval had geleid. Later werd gezinspeeld dat de hartaanval een gevolg zou kunnen zijn van cocaïne-gebruik. Wie zal het zeggen?

Op de achtergrond de haven van Denia. De vislijn steeds paraat op de voorgrond.

woensdag 24 juni 2009

El Mercado Central: de grootste markthal van Valencia.

Je moet het maar kunnen hé!!!

Dag 57: woensdag 24 juni 2009: Valencia: Costa del Azahar: Spanje.

Een dagje langer Valencia moet kunnen. De wind zit niet echt goed om verder te zeilen en de nacht was kort geweest, dus de beslissing is vlug genomen. Dat is wel niet altijd zo, maar dat ligt dan aan mij: zegt men.
Een groot onderhoud drong zich op om de Antidote in top conditie te houden. Gevolg: de eigenaar ging aan de slag. In Site was het al proper, maar Out Site snakte naar zeep: conclusie voor mij: verdwijnen en laat alles maar gebeuren.
Ik fietste nog eens naar “de Stad van Kunst en Wetenschap”, zocht naar een museum van moderne kunst, maar dat hebben ze hier niet en deed aan “mensen kijken” van op een terrasje. Moet je zeker doen als je in het buitenland bent!!! Het verrast je steeds.
Uit eindelijk moest ik toch terug naar de Antidote.
De werkzaamheden waren geklaard en de kapitein lag te maffen. Hij had het verdiend!!!

De........op het Plaza de la Verge!!!

Met een lekkere "café solo" voor de Arc de Triomphe in Valencia.

El Museo de la Lonja: geld was hier niet te kort.

Als je over het vuur springt, mag je een wens doen.

La Noche de San Juan

Zeer mooi kunstwerk langs het strand van Valencia. 's Avonds i s het dan ook nog mooi verlicht.

Plaza de la Verge

De Arena naast het station van Valencia

Het stadhuis van Valencia

Dag 56 dinsdag 23 juni 2009: Valencia: Costa del Azahar: Spanje

De fietsjes werden weer boven gehaald, want het kunsthistorisch gedeelte van de stad kon nog wat aandacht gebruiken. Onze plannen waren groot en we hadden de kaart altijd niet meer nodig.
De grootste winkelwijk ligt rond het Plaza del Ayuntamiento en reikt tot de straten Calle Don Juan de Austria en Calle Colón. Valencia is het paradijs van de schoenen en wat denk je? Moeilijk kiezen, maar het lukte.
-El Mercado Central is de plaats bij uitstek waar al eeuwen handel gedreven wordt. Pas aan het begin van de 20ste eeuw kregen de marktkramers er hun eigen overdekte ruimte, die tussen 1910 en 1928 gebouwd werd. Hiermee was het meteen ook een van de meest opmerkelijke modernistische gebouwen van Valencia. Kenmerkend zijn de stalen ornamenten, de kleurrijke glasramen en het typisch mediterraanse keramiekwerk. Wij proefden van de levendige sfeer van een typisch Spaanse markt.
-La lonja de la Seda (de zijdebeurs) is een prachtig Gotisch bouwwerk en werd gebouwd tijdens het hoogtepunt van de economie van Valencia in de 15e eeuw. De economie was gericht op handel met het Middellandse Zeegebied, waarin Valencia een belangrijke plek in nam op het gebied van textielnijverheid. Tony we bezochten het hoor!!!
-Via Plaza de la Reina fietsten we naar Plaza de la Virgin met zijn historische bezienswaardigheden, zoals de kathedraal, de achthoekige kerktoren Miguelete en de Capilla del Santo Cáliz (waarvan beweerd wordt dat het de enige plaats is waar de heilige graal thuis hoort). We staken de groene long over om ons onder te dompelen in het Museo de Bellas Artes, dat ook wel Museo San Pio V wordt genoemd. Het museum wordt maar al te vaak bestempeld als het mooiste museum van Spanje. We genoten niet enkel van de vele Valenciaanse religieuze primitieven en de prachtige werken uit de Renaissance, maar bewonderden ook het mooie gebouw. Het Museum van Schone Kunsten is gehuisvest in een oud klooster. De mooie architectuur en schaduwrijke patio’s bieden een fraaie meerwaarde voor deze bezienswaardigheid. Het was er rustig en stil zoals het in een museum betaamd. Een groot contrast wanneer we na ons cultureel peil op niveau gebracht te hebben de drukte en het getoeter trotseerden, want het was ondertussen 15u30 en onze magen gromden lustig mee.

Extra: La Noche de San Juan - oftewel de nacht van San Juan - wordt in heel Spanje rond middernacht op het strand gevierd, ter inwijding van de zomer. In Valencia wordt dit feest over de gehele lengte van het strand gevierd en waar waren wij??? : Playa de Las Arenas en Playa de la Malvarossa. Het is een groot drink - eet -en vuurfestijn, want de traditie luidt dat iedereen op het strand een klein vreugdevuur: “fogueros” (hoguera: vreugdevuur) mag aansteken. Een andere oude San Juan traditie houdt in dat als je over het vuurtje springt, je een wens mag doen, dat hebben we niet gedaan. Wil je een groot strandfeest meemaken met strandvuurtjes, concerten en ter afsluiting een spectaculair vuurwerk, dan moet je zeker naar de nacht van San Juan gaan. En neem vooral je eigen drank mee, want dat hoort erbij. En dat deden we dan natuurlijk ook. Zoiets missen zou een grote flater zijn. Onze ogen prikten wel van al de rook van die vuurtjes, maar dat namen we er bij. Roger werd er high van, maar we geraakten op de Antidote: “no comment”.

dinsdag 23 juni 2009

Dag 55: maandag 22 juni 2009: Valencia: Coasta del Azahar: Spanje.

We bezochten “De Ciudad de las Artes y las Ciencias” (de Stad van Kunst en Wetenschap) is een cultureel-wetenschappelijk complex. het ligt in de droge rivierbedding van de omgelegde rivier de Turia. De gebouwen werden ontworpen door de Valenciaanse architect Santiago Calatrava en zijn een voorbeeld van moderne architectuur.
De bouw begon in juli 1996. Het complex werd ingewijd op 16 april 1998 met de opening van de L'Hemisfèric. Het laatste gebouw, de Palau de les Arts Reina Sofía was in 2005 klaar.
Het complex bestaat uit de volgende vijf gebouwen, gewoonlijk met hun Valenciaanse naam aangeduid:
El Palau de les Arts Reina Sofía — operagebouw en centrum voor podiumkunsten
L'Hemisfèric — IMAX-cinema, planetarium en Laserium
L'Umbracle is een 320 meter lange en 60 meter brede wandelpromenade en botanische tuin met vele palmbomen, inheemse planten en werk van plaatselijke kunstenaars. De hooggelegen promenade biedt een uitzicht op de omliggende museumgebouwen. Hij doet ook dienst als toegang tot het complex en bevat daartoe een grote parkeergarage.
El Museu de les Ciències Príncipe Felipe — wetenschapsmuseum
L'Oceanogràfic — oceanografisch park in open lucht
De gebouwen zijn omgeven door een park en vijvertjes,waar je kan wandelen en fietsen terwijl je van de prachtige gebouwen kunt genieten. Daar moeten we zeker nog eens naar toe. We wisselden het oude met het nieuwe gedeelte en fietsten door de groen long van Valencia in de bedding van de rivier de Turia. De stad is uitgerust met mooie fietspaden, maar toch moet je op je hoede zijn, want een Spanjaard achter het stuur heeft altijd voorrang. Wachten tot het licht op groen springt is moeilijk zowel voor voetgangers, fietsers als automobilisten. Wil je, je handhaven in het verkeer, doe gewoon mee en laat je niet afschrikken:eerst is eerst, maar denk eraan wees op je hoede. Is er geen fietspad, rij dan op de stoep, geen mens die er over klaagt.

Dag 54: zondag 21 juni 2009: Valencia: Costa del Azahar: Spanje.

Valencia is de op twee na de grootste stad van Spanje. Het is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en van de autonome regio. De stad heeft een inwonertal van 807.396 en in de agglomeratie van de stad wonen 1.832.274 mensen.
Valencia ligt aan de Costa del Azahar aan de Middellandse Zee en aan de rivier de Turia. De stad werd gesticht in het jaar 138 v.Chr. door de Romeinen en geldt als geboorteplaats van de paella, een van de bekendste gerechten uit de Spaanse keuken.
In 1957 werd Valencia geteisterd door een ernstige overstroming van de rivier Turia, het water stond in sommige straten meer dan twee meter hoog, een economische catastrofe voor de stad. Hierdoor is in die tijd de rivier omgeleid en stroomt deze nu aan de westkant van de stad. In de jaren ’80 werd begonnen aan de aanleg van de Metro van Valencia. In 2006 vond de zeilwedstrijd Port America's Cup plaats in Valencia, waarvoor een nieuw kanaal, haven en paviljoens, zoals het Veles e Vents (Zeilen en Winden), -gebouw, werden aangelegd. Het Veles e Vents-gebouw staat naast het kanaal dat de haven Port America's Cup verbindt met de Middellandse Zee. Het telt vier verdiepingen en beslaat 10.000 vierkante meter. De vloeren van de verdiepingen zijn dusdanig boven elkaar gebouwd dat de hogere verdiepingen schaduwen werpen op de lagere verdiepingen. Het gebouw dient als uitkijkpost/tribune over het kanaal en werd in elf maanden gebouwd.
Tijdens de America’s Cup in augustus, zijn de ligprijzen hier vertienvoudigd en als je geen sponsor hebt, maak je beter plaats voor diegenen die het kunnen betalen. Hier in de haven lijkt men geen last te hebben van de crisis.
Valencia staat ook bekend om het festival “Las Fallas” letterlijk 'De Vuren'. Het is een spectaculair feest dat rond 19 maart plaats vindt en de terugkeer van de lente gevierd wordt. Hoofdpersonages tijdens deze feestelijke week zijn de poppen (fallas) die in brand worden gestoken na een grootse parade en het afsteken van vuurwerk, een spektakel dat enorm veel lawaai oplevert mar daar houden de Spanjaarden van.
Via YouTube - David Chipperfield: Veles e Vents, Valencia
De moeite om te bekijken en heb je de Antidote gezien?

De trip naar Valencia was SUPER zoals je zelf ziet.
Geen motorlawaai , alleen de wind en de zee en genieten.

Geen commentaar.

Geen commentaar.

Dag 53: zaterdag 20 juni 2009: van Oropesa del Mar naar Valencia: Spanje.

Om 9u werden de trossen losgegooid, maar de lucht was nog zwaar en dreigend van de vorige nacht. Regen en de laatste resten van het onweer hebben ons wakker gehouden.
Het weerbericht van gisteren klopte niet meer, maar het was beter voor onze trip naar Valencia. Wauw….We hebben een ganse dag kunnen zeilen met een wind van 5 bf. N.O. tot O. De zee voorzag ons wel van golven van 2 meter met witte koppen, maar dat vonden we niet erg. We haalden een gemiddeld van 6 knopen halve wind tot iets achterlijk.
Rond 13 uur werd de kapitein moe, maar juist op dat moment kruisten we de 0 (nul) meridiaan (Greenwich ) van Oost naar West ter hoogte van Burriana. We hebben er niets van gevoeld.
De laatste 7 mijl werd de genua uitgeboomd omdat we van koers dienden te veranderen en zo zeilden we de haven van Valencia binnen om 16u30 na 44 mijl, waar ons een plaats voor…. enkele dagen werd aangewezen in de Port La Martina Real Juan Carlos: heerlijk.

Vanuit onze ligplaats in de haven van Oropesa aan de ingang van de haven genoten we constant van de binnenkomende deining en werden ook hier door een hevig onweer verrast.

Een van de mooie mozaïekbanken op het marktpleintje van de oude stad.

Genieten van een mooi huisje in de oude stad. Appartementen zoals bij ons aan zee krijgen mijn voorkeur niet.

Nog even een foto van een trapstraatje met de oleanders volop in bloei.

Dag 52: vrijdag 19 juni 2009: Oropesa del Mar: Spanje.

Oropesa: in de provincie Toledo, in de regio Castilië-La Mancha heeft een oppervlakte van 337 km².
Een rustige haven, iets buiten het stadje gelegen. We fietsten we er toch even naar toe om een kijkje te nemen in “Cuidad de los Anticuarios” enkele km buiten het nieuwe gedeelte met zijn appartementen en strand waar vakantiegangers met hun hebben en houwen naartoe trokken om de zon zijn werk te laten doen.
Het oude stadsgedeelte laat je steeds klimmen en dalen en dat in die hitte, maar ja ofwel wil je wat zien ofwel niet. Een kasteel, een arena, mooie kleine huisjes in smalle trapstraatjes en op het marktplein in de schaduw van de bomen gezellig babbelende Spanjaarden op banken uit mozaïek. Hier heeft de tijd precies stil gestaan.
Het werd steeds drukkender heet, maar ’s avonds werden we overvallen door een zwaar onweer. Het bliksemde langs alle kanten en de regen viel er met bakken uit. We waren onmiddellijk afgekoeld en blij dat we in een haven lagen.

Nog even een zicht vanop de boot in de nieuwe haven van Sant Carles de Rápita.

maandag 22 juni 2009

Dag 51: donderdag 18 juni 2009: van Sant Carles de la Rápita naar Oropesa del Mar: Spanje.

We kunnen niet blijven liggen omdat er een zwemdok in de haven is. Water (zout) hebben we tenslotte genoeg, alhoewel het echt ’s avonds aangenaam was even aan het zwemdok te liggen, een duik te nemen, een lekkere douche en dan…slapen.
Wie weet welke verrassingen staan ons nog te wachten maar om 9 uur werden de trossen toch losgegooid om, om 16u30 na 40,50 mijl aan te meren in Oropesa naast een Nederlandstalige Belg: de eerste die we tegen kwamen. Hij was hier ongeveer 5 jaar aan ’t rondvaren tijdens zijn verlofperiode, maar had zijn boot vanuit Nieuwpoort met een vrachtwagen naar hier laten brengen.
Vandaag een vaardag om niet veel over te vertellen, want met 2 tot 8 knopen wind was het motoren, zeilen, motoren, zeilen enz. Je weet het bah….

woensdag 17 juni 2009

Dag 50:woensdag 17 juni 2009: Sant Carles de la Rápita: Spanje.

Och, we zijn nog een dagje langer gebleven om wat uit te rusten, boodschappen te doen, aan het zwembad te liggen en te niksen. Waar gaan we nog een haven vinden met zwemdok???
Morgen vertrekken we wel, maar we hebben besloten om de Balearen dit jaar over te slaan, want zij vragen in het hoogseizoen, en dat begint op 15 juni, 200 € per dag en meer en dat vind ik wel wat veel. Dan kunnen we beter met het vliegtuig eens een bezoekje brengen.
Wat ik niet mag vergeten te vertellen, Roger heeft ook iemand moeten redden. Niet ik alleen viel tussen wal en schip, maar bij het afmeren bleef de kapitein van een motorboot achter een kabel hangen en floep, in het water tussen wal en schip. Hij had evenveel geluk als ik, want Roger was in de buurt.
De provincie Catalonië gaan we nu verlaten en stevenen af naar de provincie Valencia.
Catalonië (Catalaans: Catalunya, Spaans: Cataluña, Aranees: Catalonha) is een van de 17 autonome regio's van Spanje. Het heeft een inwonertal van meer dan 7,3 miljoen. Catalonië ligt in het noordoosten van Spanje aan de kust van de Middellandse Zee en heeft een kustlijn van 580 kilometer die bestaat uit de Costa Brava, Costa del Maresme, Costa del Garraf en de Costa Dorada. De regio grenst in het zuiden aan de Comunidad Valenciana, in het westen aan Aragón en in het noorden aan Frankrijk en Andorra.
Het heeft drie officiële talen: Catalaans, Spaans en Aranees dat gesproken wordt in de Val d'Aran, een regio in de Catalaanse Pyreneeën. Het is een van de drie welvarendste regio's van Spanje. Catalonië heeft een sterk ontwikkelde eigen identiteit en het gebruik van de Catalaanse taal wordt door de deelstaatregering sterk gepropagandeerd. De hoofdstad en verreweg grootste stad is Barcelona.

Vanop een afstand kon ik deze mooie foto niet maken, maar ik heb hem wel hé!

In de verte enkele flanmingo's na een zware fietstocht door de hitte.

Nog enkele flamingo's in het natuurpark.

Een vergezicht tijdens onze fietstocht en ze zijn er weer.

Dag 49:dinsdag 16 juni 2009: Sant Carles de la Rápita: Spanje.

Vandaag terug op zoek naar de flamingo’s, eer ga ik hier niet weg.
De uitgestrekte rijstvelden, in de verte de zoutbergen en nu naar het “Parc Natural del Delta de l’Ebro”. Rond 10 uur vertrokken we met de fiets, het zou zo een 5 km van hier zijn: oké geen probleem. Na zeker 10 km gefietst te hebben tussen de uitgestrekte rijstvelden met gekanaliseerde waterwegen van de hoofdrivier de Elbro, om de velden te besproeien zagen we veel soorten vogels, waterkiekens, eenden, karpers enz. maar geen flamingo’s.
We vroegen her en der waar het zou kunnen zijn, maar de een zei; 5 km naar links, de ander 4 km naar rechts, het was niet te doen. En toch ploeterden we in de hitte verder langs de kanaaltjes in de hoop van…
Plots kwamen we aan een camping, waar we iets konden drinken en deze man zei weer nog 2 km en dan naar links achter het strand richting eucalyptus. We gaven niet op en ja inderdaad daar was het. Van op de uitkijkbasis: Mirador de la Cantada konden we de flamingo’s aanschouwen. Je mag natuurlijk niet in het natuurgebied. Ons geduld werd beloond, maar we waren zeker nog 15 km verwijderd van de boot, het was al 13 uur en de hitte nam toe.
De terugweg was zwaar, de adrenaline op en onze derrière werd voelbaar. Ik heb er toch geen spijt van. Voor vandaag waren we uitgeteld, maar zwemmen, dat ging nog.

dinsdag 16 juni 2009

De canas: (gele, rode, oranje) groeien hier gewoon langs de kleine kanaaltjes.

Decadent niet??? Een nieuwe haven, een rustige zee en een zwembad voor ons alleen.

Dag 48:maandag 15 juni 2009: Sant Carles de la Rápita: Spanje.

Vanmorgen gingen we ons eerst laten registeren en naar de prijs vragen, maar dat viel best mee. We hebben reeds het dubbel betaald van hier, dus dan blijven we wat langer. Sant Carlos de la Rápita ligt in het zuidelijk uiteinde van de Delta Ebro: gekend voor zijn roze flamingo’s, rijstvelden en zoutmijnen waar ik toch wat van wou opsteken.
Flamingo's hebben bijzonder lange poten en een bijzonder lange hals. Het zijn echte voedselspecialisten die met een bijzonder filtermechanisme in hun snavel klein voedsel uit het water weten te filteren. Zij leven veelal rond zoutmeren, waar zij vaak het rijk alleen hebben. Het voedsel van flamingo's verschilt van soort tot soort. Grotere flamingo's eten meestal kreeftachtigen, weekdieren en wormen terwijl de kleinere flamingo's vooral microscopisch kleine algen eten.
-Op gastronomisch gebied is Sant Carlos een van de beroemdste plaatsen van de streek, vooral dankzij de Langoustineschotels. Het zou Koning Karel, Carlos of Carles III zijn die in de 18°eeuw zijn naam gaf aan het dorp als stichter ervan, in een poging om dit onbewoonde en voor de gezondheid te vochtig geachte gebied te bevolken.
Onze fietstocht leidde ons via fietspaden door de rijstvelden, mooi aangelegde fruit- en groentetuinen, maar flamingo’s zagen we niet en we hadden er zeker al 25 km opzitten.
Het was heel warm en tussen 14 en 17 uur rust hier iedereen, dus wij ook.
Nadien zijn we gaan zwemmen, aten tonijn en waren we klaar om te liggen.
Oh ja, wat ze me juist vertelden is: dat Albert Montañés Roca (geb.26 november 1980) een bekende Spaanse tennisser van Sant Carles de la Ràpita is. Hij begon als prof in 1999.
Hij is tijdens zijn carrière altijd even goed blijven spelen en dook de top 100 binnen in 2001. In oktober 2007 bereikte hij zijn hoogste positie. Wie kent hem?