De boten voor de tonijnvangst liggen nu te rusten.
Massa's stokankers om de tonijnneten te verankeren.
Bijboten van de vissersboten die op sardienen vissen.
Het allernieuwste kapsalon in de haven van Barbate. Fantastische haardrogers.
Dag 96: zondag 2 augustus 2009: Barbate: Andalusië: Spanje.
Vermoeid maar blij dat de wind onze neuzen weer vrijgemaakt had, werden we van de stank in het lawaai gestort. Tegenover ons ponton was een discotheek en om middernacht werden daar alle decibels uitgeprobeerd. Van slapen kwam er niet veel in huis. De house muziek denderde over de haven. Wel ik had zin om met stenen de ruiten in te gooien, maar heb me toch maar bedwongen. Om 7 uur ’s morgens was het plots doodstil. We hadden ze graag opgezocht met toeters en bellen, maar waar zaten die feestvierders allemaal?
Het is een zeer mooie, nieuwe haven. Vroeger was dit enkel een vissershaven.
Na een laat ontbijt heeft de Skipper enkele kleine herstellingen gedaan, nl de antislipstrips aan dek bijgewerkt en ik was dringend aan een wasdag toe. Drie machines gingen door mijn hand. Op een mum van tijd was alles droog en het strijken ging vlot en ’s avonds lag alles weer netjes waar het zijn moest.
We zouden in de club gaan eten en om 20 u waren we in het restaurant: geen kok. “Die begint ten vroegste om 20u30” zei de camarero (ober):” Zet je alvast, want ik moet me nog douchen. Je kan ondertussen misschien een aperitief gebruiken!” Ja, waar zijn we? In Barbate natuurlijk.
Het wachten was de moeite, we hadden een mooi uitzicht over de Oceaan, zagen de boten binnenvaren, de zon ondergaan en het was lekker. Está me gusta: moest ik van de camarero zeggen.
Vermoeid maar blij dat de wind onze neuzen weer vrijgemaakt had, werden we van de stank in het lawaai gestort. Tegenover ons ponton was een discotheek en om middernacht werden daar alle decibels uitgeprobeerd. Van slapen kwam er niet veel in huis. De house muziek denderde over de haven. Wel ik had zin om met stenen de ruiten in te gooien, maar heb me toch maar bedwongen. Om 7 uur ’s morgens was het plots doodstil. We hadden ze graag opgezocht met toeters en bellen, maar waar zaten die feestvierders allemaal?
Het is een zeer mooie, nieuwe haven. Vroeger was dit enkel een vissershaven.
Na een laat ontbijt heeft de Skipper enkele kleine herstellingen gedaan, nl de antislipstrips aan dek bijgewerkt en ik was dringend aan een wasdag toe. Drie machines gingen door mijn hand. Op een mum van tijd was alles droog en het strijken ging vlot en ’s avonds lag alles weer netjes waar het zijn moest.
We zouden in de club gaan eten en om 20 u waren we in het restaurant: geen kok. “Die begint ten vroegste om 20u30” zei de camarero (ober):” Zet je alvast, want ik moet me nog douchen. Je kan ondertussen misschien een aperitief gebruiken!” Ja, waar zijn we? In Barbate natuurlijk.
Het wachten was de moeite, we hadden een mooi uitzicht over de Oceaan, zagen de boten binnenvaren, de zon ondergaan en het was lekker. Está me gusta: moest ik van de camarero zeggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten