Geankerde bootjes langs het strand en de villa's bij het aanlopen van El Rompido
Voor de monding van Rio Pietras verlaten we de zee om in El Rompido te geraken via de boeien om de zandbanken te omzeilen
In de verte de man die over het water kan lopen.
Voor ons Gretel en Ruby Tuesday om ons de weg te wijzen. Als zij vastlopen, kunnen wij nog altijd onze koers aanpassen .
Dag 109:zaterdag 15 augustus 2009: van Mazagón naar El Rompido: Andalusië: Spanje
Om 7 uur vertrokken Gretel en Ruby Tuesday, wij om 7u30 stilletjes half slapend, wat wil je. De Spaanse feestvierders waren naar huis, anders hadden we zeker en vast kabaal gemaakt.
Met 8 tot 13 knopen wind zeilden we aan de wind tot scherp en liepen 5 à 6 knopen tot aan de monding van de rivier “Rio Piedras”. Hier kun je alleen over bij hoogwater vandaar dat we zo vroeg moesten vertrekken. Je moet zeer goed tussen de beboeiing blijven, want hier heb je als gevolg van de getijden wandelende zandbanken en vaar je je vast. De dieptemeter werd angstvallig in het oog gehouden: 1m, 0.80m, ½ m onder de kiel dan slik je wel even, maar Gretel en Ruby Tuesday vaarden voorop dus als zij vastliepen konden wij misschien nog wat uitwijken, maar alles verliep vlot. In de verte zagen we aan bakboord een man in zee staan. Neen hij kon niet over het water lopen. Hij was met zijn dinghy naar een van de droog liggende zandbanken gevaren om daar te vissen: een gek zicht. 4 Mijl moesten we varen op de monding van de rivier waar honderden kleine bootjes geankerd lagen voor het strand en voor de villa’s en aan bakboord uitgestrekte stranden en duinen de sfeer nog wat intenser maakten. Om 11 uur na 19 mijl meerden we af aan hetzelfde ponton als Gretel en Ruby Tuesday, na een kleine discussie met de havenmeester, want hij had ons helemaal achteraan een plaats gegeven ver van alles verwijderd.
Om 7 uur vertrokken Gretel en Ruby Tuesday, wij om 7u30 stilletjes half slapend, wat wil je. De Spaanse feestvierders waren naar huis, anders hadden we zeker en vast kabaal gemaakt.
Met 8 tot 13 knopen wind zeilden we aan de wind tot scherp en liepen 5 à 6 knopen tot aan de monding van de rivier “Rio Piedras”. Hier kun je alleen over bij hoogwater vandaar dat we zo vroeg moesten vertrekken. Je moet zeer goed tussen de beboeiing blijven, want hier heb je als gevolg van de getijden wandelende zandbanken en vaar je je vast. De dieptemeter werd angstvallig in het oog gehouden: 1m, 0.80m, ½ m onder de kiel dan slik je wel even, maar Gretel en Ruby Tuesday vaarden voorop dus als zij vastliepen konden wij misschien nog wat uitwijken, maar alles verliep vlot. In de verte zagen we aan bakboord een man in zee staan. Neen hij kon niet over het water lopen. Hij was met zijn dinghy naar een van de droog liggende zandbanken gevaren om daar te vissen: een gek zicht. 4 Mijl moesten we varen op de monding van de rivier waar honderden kleine bootjes geankerd lagen voor het strand en voor de villa’s en aan bakboord uitgestrekte stranden en duinen de sfeer nog wat intenser maakten. Om 11 uur na 19 mijl meerden we af aan hetzelfde ponton als Gretel en Ruby Tuesday, na een kleine discussie met de havenmeester, want hij had ons helemaal achteraan een plaats gegeven ver van alles verwijderd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten