Caleta del Mar bij zonsondergang in de haven.
En hier weer enkele dolfijnen, maar ze zijn ons niet komen groeten.
Dag 76: maandag 13 juli 2009: van Marina del Este naar Caleta de Velez: Andalusië: Spanje
Na een avondwandeling gisteren, hadden we alles gezien: een gezellige, maar kleine haven waar weinig toeristen zijn.
Om 9 uur na het terugbrengen van de sleutels vaarden we uit. Het was warm en heiig de zee rimpelloos en weinig of geen wind. Dat werd dan slakzeilen of motoren., maar de wind nam toe en we konden scherp tot halve wind zeilen. Bij het kruisen van een vissersboot zagen we dolfijnen. Het geruis van onze boot interesseerden hen niet: dan hebben ze honger. Ze hoopten vast wat vis te kunnen ontvreemden, maar dolfijnen zijn geen vrienden van de vissers. Wij houden er wel van. Rond 13 uur na 18 mijl meerden we af aan het werfponton, want er was geen plaats aan het bezoekers ponton. Na een uur in de kapitainerie alle formulieren in orde gebracht te hebben werd ons om 14 uur een plaats toegewezen. Papieren, papieren en stempels, ze kennen er wat van. “No estrés “ zeggen ze dan.
Caleta de Vélez was oorspronkelijk en nog een vissershaven en dat zie je aan de vissershuisjes rondom de haven. Geen appartementen of villa’s. Hier word je 50 jaar teruggezet. Enkele km verder in Torre del Mar vind je dan weer boulevards met palmbomen, een groot contrast.
Na een avondwandeling gisteren, hadden we alles gezien: een gezellige, maar kleine haven waar weinig toeristen zijn.
Om 9 uur na het terugbrengen van de sleutels vaarden we uit. Het was warm en heiig de zee rimpelloos en weinig of geen wind. Dat werd dan slakzeilen of motoren., maar de wind nam toe en we konden scherp tot halve wind zeilen. Bij het kruisen van een vissersboot zagen we dolfijnen. Het geruis van onze boot interesseerden hen niet: dan hebben ze honger. Ze hoopten vast wat vis te kunnen ontvreemden, maar dolfijnen zijn geen vrienden van de vissers. Wij houden er wel van. Rond 13 uur na 18 mijl meerden we af aan het werfponton, want er was geen plaats aan het bezoekers ponton. Na een uur in de kapitainerie alle formulieren in orde gebracht te hebben werd ons om 14 uur een plaats toegewezen. Papieren, papieren en stempels, ze kennen er wat van. “No estrés “ zeggen ze dan.
Caleta de Vélez was oorspronkelijk en nog een vissershaven en dat zie je aan de vissershuisjes rondom de haven. Geen appartementen of villa’s. Hier word je 50 jaar teruggezet. Enkele km verder in Torre del Mar vind je dan weer boulevards met palmbomen, een groot contrast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten