Wat denk je van dat rood gevaarte? Het is een Portugees die vroeger wedstrijden gevaren heeft. Moeilijk om er afstand van te doen.
Hier liggen de vissersboten van Caleta. Zij durfden de storm van vannacht ook niet te trotseren.
Een trotse stier in de verte iets buiten Caleta richting Benalmádena
En hier het onverwachte gezelschap in de bar van hun hotel aan het zwemdok in Torremolinos. Wie kent wie?
Dag 78: woensdag 15 juli 2009: van Caleta de Velez naar Benalmádena: Andalusië: Spanje.
De wind en de deining namen ’s nachts af en in de haven lagen de boten er rustig bij, dus vaarden we af. Bij het uitvaren van de haven zagen we dat er geen enkele vissersboot de nacht getrotseerd had. Dan moet het gespookt hebben op zee, want voor hen is het hun broodwinning.
Er was nog een sterke deining met golven van 2 tot 3 meter, wind Z-ZW 10 tot 20 knopen dus wel op kop, maar het zou afnemen. Stroom, golfslag en wind tegen, duwde onze snelheid bij elke golfslag van 5 knopen terug naar 2 knopen. De snelheid bouwde zich dan weer op tot een volgende golfslag ons weer terugzette. De visnetten waren nog niet binnengehaald en bemoeilijkte onze koers en dan maar laveren tussen de netten door. Na enkele uren verminderde de deining en de zee werd rustiger. We probeerden meermaals te zeilen, maar de wind weigerde. Onze pogingen duurden slechts ½ uurtje.
Rond 13 uur vaarden we na 24 mijl de sjieke haven van Benalmádena binnen waar het zeer druk was rond de feestelijkheden van “Veladilla del Carmen”.
Torremolinos grenst aan de haven van Benalmádena, waar Marie-Rose, Marc en nog enkele vriendinnen op hotel waren en we mekaar zagen. Nochtans hadden we niets afgesproken. Met een fles “bubbels” werd deze ontmoeting natuurlijk gevierd en ’s avonds gidsten ze ons door de stad. Het was druk, want een processie ter ere van “ la Virgen del Carmen” vulde de straten. De feestelijkheden duren een week, maar van 16 tot 18 juli zijn de belangrijkste dagen.
In de bar van hun hotel gingen we iets drinken, verloren het uur uit het oog en op het randje van opgesloten te worden konden we, met de fietsjes die in de tuin stonden, door het hotel via de hoofdingang ons nog redden.
De wind en de deining namen ’s nachts af en in de haven lagen de boten er rustig bij, dus vaarden we af. Bij het uitvaren van de haven zagen we dat er geen enkele vissersboot de nacht getrotseerd had. Dan moet het gespookt hebben op zee, want voor hen is het hun broodwinning.
Er was nog een sterke deining met golven van 2 tot 3 meter, wind Z-ZW 10 tot 20 knopen dus wel op kop, maar het zou afnemen. Stroom, golfslag en wind tegen, duwde onze snelheid bij elke golfslag van 5 knopen terug naar 2 knopen. De snelheid bouwde zich dan weer op tot een volgende golfslag ons weer terugzette. De visnetten waren nog niet binnengehaald en bemoeilijkte onze koers en dan maar laveren tussen de netten door. Na enkele uren verminderde de deining en de zee werd rustiger. We probeerden meermaals te zeilen, maar de wind weigerde. Onze pogingen duurden slechts ½ uurtje.
Rond 13 uur vaarden we na 24 mijl de sjieke haven van Benalmádena binnen waar het zeer druk was rond de feestelijkheden van “Veladilla del Carmen”.
Torremolinos grenst aan de haven van Benalmádena, waar Marie-Rose, Marc en nog enkele vriendinnen op hotel waren en we mekaar zagen. Nochtans hadden we niets afgesproken. Met een fles “bubbels” werd deze ontmoeting natuurlijk gevierd en ’s avonds gidsten ze ons door de stad. Het was druk, want een processie ter ere van “ la Virgen del Carmen” vulde de straten. De feestelijkheden duren een week, maar van 16 tot 18 juli zijn de belangrijkste dagen.
In de bar van hun hotel gingen we iets drinken, verloren het uur uit het oog en op het randje van opgesloten te worden konden we, met de fietsjes die in de tuin stonden, door het hotel via de hoofdingang ons nog redden.
Hallo Marthe en Roger,
BeantwoordenVerwijderenKennis met jullie maken was voor ons een verrijkend moment. We zagen nooit eerder een zeilboot van dichtbij! Verbazend hoe jullie al varend de wereld rond de Middellandse Zee verkennen. Al gauw werd duidelijk dat jullie doorwinterde zeelui zijn die elke storm weten te trotseren.Of je nu Spaans sprak of je typische zeevaartvaktaal, het klonk ons knap lastig in de oren. We stonden paf...
Vanaf nu volgen we als trouwe fans jullie verdere reis. Helaas, met een grote dosis heimwee doen wij het hier, in ons typisch Belgische zomerweer, met herinneringen. We zouden er veel voor doen om jullie te vergezellen, behalve als we zin hebben in soep. Op zee moet Moeder Natuur jullie goed gezind zijn om van een bord soep te kunnen genieten. Optimist als we zijn, zien we het voordeel van het plattelandsleven in België, wij kunnen elke dag soep eten, zonder knoeien...
Geniet van elke dag, carpe diem!
Daniëlla, Marleen en Anne