De haveningang van Marina del Este. Veel beweging is er niet.
In de verte niets anders dan serres voor fruit en groenten, kilometers lang, hier tussen Almerimar en Marina del Este en dat is 90km.
Snorkelen zoals het hoort met een gekleurde fender zodat je goed zichtbaar bent.
Een zeilvis en op de achtergrond de terrasvormige witte serres waar fruit en groenten gekweekt worden.
Snorkelen zonder fender of bal, zo hoort het niet. Stel je voor dat je hem niet gezien had. Ik moet er niet aan denken.
Dag 75: zondag 12 juli 2009: van Almerimar naar Marina del Este: Andalusië: Spanje
Goed en rustig uitgeslapen vertrokken we om 9 uur met de gekende helderblauwe lucht, een vlakke zee maar geen wind. Nochtans waren de voorspellingen goed: 3 tot 4 bf SW en wij moesten W: dus motoren, tot de zeebries komt, maar die kwam niet. De wind nam iets toe en we probeerden meermaals te zielen, maar tot meer dan 4.5 knopen kwamen we niet.
Iets buiten de haven waren ze weer aan ’t snorkelen zonder zich zichtbaar te maken met een fender of bal. Nochtans voor de haven van Marina del Este wisten ze wel hoe het moest. Vliegende vissen, zeilvissen en zelfs enkele haaien, maar die duiken onmiddellijk weg, kruisten ons pad. Het was warm en heiig, het landschap in de verte er dromerig. Rond 13 uur werd het helderder en zagen we dat de witte terrasvormige vlakten enorme serres waren waar groenten en fruit gekweekt wordt.
Plots haperde de motor en viel stil. De Skipper dook in zee op inspectie, maar er zat niets in de schroef. Dan de filters vervangen, want je weet nooit dat je vuile mazout tankt en dan slippen ze dicht en ja dat was het. Na ½ uurtje was de klus geklaard en konden we weer verder.
Rond 17 uur vaarden we na 46 mijl de mooie pittoreske haven binnen met slechts enkele restaurants, een supermarktje, 2 winkels met bootmateriaal, rondom appartementen en villa’s tegen de bergflanken. De jachthaven van Marina del Este, ligt op een steenworp afstand van drie stranden die op warme dagen zeer geliefd zijn bij de Spanjaarden : Berengueles, El Muerto (naturistenstrand) en Cotobro.
Goed en rustig uitgeslapen vertrokken we om 9 uur met de gekende helderblauwe lucht, een vlakke zee maar geen wind. Nochtans waren de voorspellingen goed: 3 tot 4 bf SW en wij moesten W: dus motoren, tot de zeebries komt, maar die kwam niet. De wind nam iets toe en we probeerden meermaals te zielen, maar tot meer dan 4.5 knopen kwamen we niet.
Iets buiten de haven waren ze weer aan ’t snorkelen zonder zich zichtbaar te maken met een fender of bal. Nochtans voor de haven van Marina del Este wisten ze wel hoe het moest. Vliegende vissen, zeilvissen en zelfs enkele haaien, maar die duiken onmiddellijk weg, kruisten ons pad. Het was warm en heiig, het landschap in de verte er dromerig. Rond 13 uur werd het helderder en zagen we dat de witte terrasvormige vlakten enorme serres waren waar groenten en fruit gekweekt wordt.
Plots haperde de motor en viel stil. De Skipper dook in zee op inspectie, maar er zat niets in de schroef. Dan de filters vervangen, want je weet nooit dat je vuile mazout tankt en dan slippen ze dicht en ja dat was het. Na ½ uurtje was de klus geklaard en konden we weer verder.
Rond 17 uur vaarden we na 46 mijl de mooie pittoreske haven binnen met slechts enkele restaurants, een supermarktje, 2 winkels met bootmateriaal, rondom appartementen en villa’s tegen de bergflanken. De jachthaven van Marina del Este, ligt op een steenworp afstand van drie stranden die op warme dagen zeer geliefd zijn bij de Spanjaarden : Berengueles, El Muerto (naturistenstrand) en Cotobro.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten