Zara in Ceuta waar ik deze foto nam en met de bewaker mee moest omdat hier geen foto's genomen mochten worden!!! Ik weet van niets.
Het gemeentehuis van Ceuta: Ayuntamiento
Op weg naar Ceuta wanneer de wind zich een beetje redelijk gedroeg.
Nog een laatste foto van het strand in het vakantiedorp Smir.
Dag 86: donderdag 23 juli 2009: van Smir: Marokko naar Ceuta, een exclave van Spanje in Afrika.
Sleutels teruggebracht, betaald (veel te veel, maar nergens hangen er prijzen???), niet vriendelijk, uitgeklaard bij de politie, wel vriendelijk, vaarden we de haven uit, doch dat was in 3 pogingen. Voor de ingang van de haven was een zandbank en we vaarden ons steeds vast. In de Bloc Marina was hier geen sprake van. Deze haven werd aangeprezen, zelfs met wifi aan boord, maar daar was geen sprake van. De haven op zichzelf was mooi slordig en qua organisatie kunnen ze nog veel bijleren. Heb je de Marokkaans mentaliteit, geen enkel probleem. We passen ons graag aan, maar worden niet graag opgelicht en dat gevoel had ik.
Vannacht wakkerde de wind aan tot 7 à 8 bf. Alles wat maar half vastgebonden was verdween, dus rond 2 uur werden we actief. De fietsjes op het ponton gingen erbij liggen. Een juiste beslissing. De kapitein zijn badsloffen vlogen overboord en werden terug opgevist. Er werden extra touwen en stootkussen tussen de boot en het ponton bevestigd en alles werd nog eens extra nagekeken. Een uur hebben we gewerkt om alles in veiligheid te brengen. De wind huilde en de binnenkomende deining rukte aan de Antidote. Enkele uren nadien, was het weer rustig en besloten we dan toch maar uit te varen richting Ceuta.
Eens buiten de haven nam de wind terug toe tot 20 knopen W-ZW.: dus geen probleem. Het grootzeil werd gereefd en de genua half bijgezet, we liepen 8 tot 9 knopen, met een helling van 40°. We sneden door het water. De Skipper nam zelf het roer, want de wind was niet stabiel genoeg voor de automatische piloot. Na 7 mijl, ter hoogte van de rots van Ceuta verminderde de wind en draaide van ZW naar NO. Voor ons niet erg, want we moesten toch de baai van Ceuta in en dan was NO juist goed voor ons. Nog geen 2 minuten laten draaide de wind weer, viel weg, draaide weer enz. Even de zeilers voor de gek houden hé, maar aan de straat van Gibraltar moet je steeds op je hoede zijn daar kookt de zee. Plots hadden we 30 knopen wind op kop en zeilden we met de motor aan 2,50 knopen snelheid. Zonder motor vlogen we terug naar Smir en dat was niet de bedoeling. En dan kwam de haven in zicht en zeilden erop af, de wind NO, met zo’n sterke deining dat we de aangegeven koers niet konden volgen of we werden op de rotsen gesmeten. Van salonzeilen was er vandaag geen sprake, maar ja onze zeildoop zullen we nu wel gehad hebben.
Op het havenhoofd van Marina Hercules staat een imposante sculptuur van Hercules met zijn 2 zuilen. 5 Jaar geleden mochten we deze haven niet binnen en maakten ze van die “I kill you “opmerkingen als we niet terug vertrokken, maar nu hadden we een echt welkomstgevoel.
Sleutels teruggebracht, betaald (veel te veel, maar nergens hangen er prijzen???), niet vriendelijk, uitgeklaard bij de politie, wel vriendelijk, vaarden we de haven uit, doch dat was in 3 pogingen. Voor de ingang van de haven was een zandbank en we vaarden ons steeds vast. In de Bloc Marina was hier geen sprake van. Deze haven werd aangeprezen, zelfs met wifi aan boord, maar daar was geen sprake van. De haven op zichzelf was mooi slordig en qua organisatie kunnen ze nog veel bijleren. Heb je de Marokkaans mentaliteit, geen enkel probleem. We passen ons graag aan, maar worden niet graag opgelicht en dat gevoel had ik.
Vannacht wakkerde de wind aan tot 7 à 8 bf. Alles wat maar half vastgebonden was verdween, dus rond 2 uur werden we actief. De fietsjes op het ponton gingen erbij liggen. Een juiste beslissing. De kapitein zijn badsloffen vlogen overboord en werden terug opgevist. Er werden extra touwen en stootkussen tussen de boot en het ponton bevestigd en alles werd nog eens extra nagekeken. Een uur hebben we gewerkt om alles in veiligheid te brengen. De wind huilde en de binnenkomende deining rukte aan de Antidote. Enkele uren nadien, was het weer rustig en besloten we dan toch maar uit te varen richting Ceuta.
Eens buiten de haven nam de wind terug toe tot 20 knopen W-ZW.: dus geen probleem. Het grootzeil werd gereefd en de genua half bijgezet, we liepen 8 tot 9 knopen, met een helling van 40°. We sneden door het water. De Skipper nam zelf het roer, want de wind was niet stabiel genoeg voor de automatische piloot. Na 7 mijl, ter hoogte van de rots van Ceuta verminderde de wind en draaide van ZW naar NO. Voor ons niet erg, want we moesten toch de baai van Ceuta in en dan was NO juist goed voor ons. Nog geen 2 minuten laten draaide de wind weer, viel weg, draaide weer enz. Even de zeilers voor de gek houden hé, maar aan de straat van Gibraltar moet je steeds op je hoede zijn daar kookt de zee. Plots hadden we 30 knopen wind op kop en zeilden we met de motor aan 2,50 knopen snelheid. Zonder motor vlogen we terug naar Smir en dat was niet de bedoeling. En dan kwam de haven in zicht en zeilden erop af, de wind NO, met zo’n sterke deining dat we de aangegeven koers niet konden volgen of we werden op de rotsen gesmeten. Van salonzeilen was er vandaag geen sprake, maar ja onze zeildoop zullen we nu wel gehad hebben.
Op het havenhoofd van Marina Hercules staat een imposante sculptuur van Hercules met zijn 2 zuilen. 5 Jaar geleden mochten we deze haven niet binnen en maakten ze van die “I kill you “opmerkingen als we niet terug vertrokken, maar nu hadden we een echt welkomstgevoel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten