Marokko binnenvaren betekent aanpassen, maar daar heb ik geen enkel probleem mee.






Tussen Sotogrande en Smir kwamen de dolfijnen ons even groeten. Ze zijn altijd welkom bij ons.






Gibraltar: aapjes kijk eens wat een lekkere banaan. Nu varen we nog voorbij, maar volgende week komen we jullie bezoeken.









Oeps, weer een dolfijn in beeld. Niet gemakkelijk, maar ik probeer het steeds weer.









Aankomst te Smir, wachtend op de Dokter. Je weet nooit dat we de Mexicaanse griep meebrengen.




Dag 84: dinsdag 21 juli 2009: van Sotogrande: Costa del Sol: Spanje naar Smir: Marokko: Afrika.
Om 8u30 vertrokken we na het inleveren van de stekker en de kaart van het sanitair en het ponton. Ik had een borg moeten geven van 115€,wat ik betaalde met visa en dat bedrag werd nu via mijn visa kaart terug op de rekening gestort. Ik kende het niet??? Had ik dat geweten, dan had ik contant betaald.
Iets buiten de haven was een vissersboot zijn netten aan ’t binnenhalen en hij riep, dat we niet voorbij konden, want het waren drijfnetten tot aan de kust. We draaiden onmiddellijk in zee tot alle gevaar geweken was en we terug onze koers konden varen, want de wind zat goed, tussen 15 en 20 knopen, wel bewolkt, koud – waren we in België? - serieuse deining, die ons een rollende koers bezorgde, maar we zeilden met flace tussen 7 en 7,50 knopen op een Atlantische deining: heerlijk...
Veel cargo’s lagen geankerd ter hoogte van de rots van Gibraltar. Voor ons geen probleem. De radar werd bijgezet en nu moesten we de traffic line dwars oversteken. Voor de veiligheid werd de motor bijgezet, want de wind was afgenomen tot 10 knopen zodat het zeilen terugviel tot 4 knopen snelheid en het beter is de traffic line: ongeveer 6 mijl breed, zo vlug mogelijk te verlaten, want die mastodonten zijn op een mum van tijd bij je. Via de radar kon ik het goed volgen en de skipper nam het roer en laveerde ons er tussendoor.
De motor werd terug op onactief gezet, de wind was afgenomen tot een gemiddelde van 6 knopen, de zon brak door, de deining veroorzaakt door de grote boten gaf ons een sterk rollende koers, maar de dolfijnen waren in aantocht en speelden enkele minuten in de boeg en rond de Antidote. Wauw, maar als ze hun pretje gehad hebben zijn ze weer weg.
We probeerden zolang mogelijk te zeilen, zelfs met een slakkengang van 3 knopen en stroom tegen, want daar moeten we hier weer rekening mee houden. Uiteindelijk moest de motor toch ingeschakeld worden en na 34,15 mijl rond 15u15 vaarden we de haven binnen, brachten alle papieren in orde en toen moesten we wachten op de dokter!!! die aan boord zou komen voor we een ligplaats kregen. Na ½ uur werd er geroepen dat we moesten komen, niet naar de dokter: geen tijd. We werden we op zicht goedgekeurd en moesten ons melden bij de politie om onze reispassen van de nodige stempels te laten voorzien.
Er werd ons een ligplaats toegewezen, maar moest er al iemand anders op liggen, neem dan maar een andere. Je ziet maar het steekt hier niet zo nauw. En inderdaad er lag een andere boot, dus zochten we met behulp van een marinero een door ons bevonden geschikte plaats. Wat het sanitair betrof, moest je zelf op zoek gaan en na wat heen en weer geloop, links en rechts navragen, is het ons dan gelukt: “proper!!!”. 3 Sleutels werden ons overhandigd na een borgsom van 20€. De haven wordt niet afgesloten, maar er ligt een hond aan de poort: een soort scheper aan de ketting en daar moeten we wel voorzichtig voor zijn en niet te dicht in zijn buurt komen of je bent iets kwijt en hij heeft een extra maal. De fietsjes werden van boord gehaald en we gingen op verkenning.